Ο Γιώργος Χατζηνίκος, στον οποίο ήταν αφιερωμένο το «Παρασκήνιο» (ΕΤ1, 11.2), είναι ένας διεθνούς φήμης πιανίστας, μαέστρος, δάσκαλος και μουσικολόγος. Τυχερό θεωρούν τον εαυτό τους όσοι τον έχουν ακούσει σε κάποια συναυλία ή διάλεξη ή σεμινάριο. Τυχερός όμως μπορεί να θεωρηθεί και ο τηλεθεατής που είχε την ευκαιρία να ακούσει έναν άνθρωπο που ακόμα και στα 84 του χρόνια εκπέμπει ευγένεια και εσωτερικό πάθος -όχι αυτό που βιάζεται να φανεί, να διαφημιστεί.

Το 1952, όταν ο κ. Χατζηνίκος βρισκόταν στο Μόναχο, λάβαινε τακτικά από την Ελλάδα παρτιτούρες με έργα Ελλήνων συνθετών και, ανάμεσά τους, ένα του Σκαλκώτα: «Bλέπω τις νότες και μαρμαρώνω. Αμέσως νιώθω ότι εδώ κάτι υπάρχει, κάτι τρομερά δυνατό... Με το αίμα του έσκαψε ο Σκαλκώτας, για να βρει αυτό το πράγμα...»

Αυτό το «κάτι» κατάφερε να προσεγγίσει και να διαδώσει ο Ελληνας πιανίστας, ο οποίος δεν αναφέρθηκε μόνο στο παρελθόν αλλά και στη σημερινή εποχή. Γκρίζα η εκτίμησή του για το σήμερα, αλλά αισιόδοξη η πρόβλεψή του για το μέλλον: «κάτω απ’ αυτή τη στάχτη που βλέπουμε να τα σκεπάζει όλα, υπάρχουν σπίθες, υπάρχει φωτιά».

Και αν στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν πήρε το δίπλωμα στο πιάνο, υπήρχε, όπως είπε, τόση δίψα, τόση «ανάγκη για τέχνη, για ξέπλυμα απ’ όλη την ασχήμια της Κατοχής», αναρωτιέται κανείς, γιατί σήμερα, όταν μας πνίγει η δημόσια ευτέλεια, να μην είναι εξίσου επιτακτική αυτή η ανάγκη.

Εντυπωσιακή ήταν η λιτότητα αυτού του ντοκιμαντέρ (σενάριο και σκηνοθεσία του Γιώργου Σκεύα). Ελάχιστα ήταν τα οπτικοακουστικά δεκανίκια πέρα από τη μουσική του πιάνου και κάποιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες και πλάνα «εποχής». Διαρκή γκροπλάν στο γεμάτο ρυτίδες πρόσωπο, στο λευκό κεφάλι, στα γεμάτα μικρές «γραμμές της ζωής» δάχτυλα. Η μορφή, η έκφραση και, κυρίως, ο λόγος του μουσικού καθήλωναν. Λόγος στοχαστικός, κρυστάλλινος και διαυγής.

«Πού πας, τολμηρέ ξένε;» Αυτή η φράση από τον «Μαγικό αυλό» έμοιαζε να σηματοδοτεί το πέρασμά του από το Ζάλσμπουργκ στα πολύ νεανικά του χρόνια («μια απογοήτευση», το χαρακτηρίζει). Ο «τολμηρός ξένος» συνεχίζει να ψάχνει στο «ιερό» της μουσικής. Μόνο που, δυστυχώς, ξένος παραμένει για πολλούς όχι ο Γιώργος Χατζηνίκος, που το πνευματικό, καλλιτεχνικό μέγεθός του είναι αναγνωρισμένο και αυτονόητο, αλλά ο κόσμος στον οποίον η μουσική μπορεί να μας οδηγήσει. «Εσφαλμένα η κλασική μουσική θεωρείται το αποτέλεσμα της μουσικής παιδείας. Κλασική μουσική είναι ένα είδος πανεθνικής μουσικής», μας υπενθύμισε.

Μια μικρή λεπτομέρεια. Αναζητώντας κάποια βιογραφικά στοιχεία, πληκτρολόγησα στο Google τις λέξεις «Γιώργος Χατζηνίκος». Το «ψαχτήρι» μού έδωσε 550 αποτελέσματα, ενώ στην οθόνη εμφανίστηκε το ερώτημα «Μήπως εννοείτε Γιώργος Χατζηνάσιος;» Εκανα κλικ και τα αποτελέσματα που εμφανίστηκαν ήταν 9.810. Να λοιπόν που εμείς είμαστε οι «άτολμοι ξένοι» που εσφαλμένα νομίζουμε ότι η κλασική μουσική είναι για τους λίγους και για σπάνιες (συνήθως πένθιμες και βαρύγδουπες) περιπτώσεις.

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Ντοκιμαντέρ | 0 comments | edit