Για κάποια «καθημερινά και ασήμαντα», που όμως μπορούν να περικλείουν «τη γελοιότητα, τη βαρβαρότητα και την ανοησία», μας γράφει ένας πατέρας ενός 9χρονου αγοριού, με αφορμή την ακόλουθη ανακοίνωση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων 4ου και 5ου Δημοτικών Σχολείων Μοσχάτου, η οποία στάλθηκε στους γονείς την περασμένη εβδομάδα: «Το Σάββατο 9.2.08 και ώρα 11 π.μ. στον χώρο του σχολείου θα γίνει συγκέντρωση όσων θα συμμετέχουν στο καρναβάλι με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του φετινού καρναβαλιού κ. Πάνο Μεταξόπουλο και την ομάδα του SO YOU THINK YOU CAN DANCE, με σκοπό να παρουσιάσει το σχολείο μας ένα μίνι χορευτικό κατά τη διάρκεια της παρέλασης του καρναβαλιού. Ενας από τους χορευτές (Γιώτα, Ζαν Πιερ, Σμαράγδα...) θα αναλάβει το σχολείο μας και θα γίνονται πρόβες κάθε Σάββατο μέχρι τη μεγάλη παρέλαση».

Ο αναγνώστης μας δεν αντιτίθεται στην ανάθεση της καλλιτεχνικής διεύθυνσης του τοπικού καρναβαλιού στον κ. Μεταξόπουλο ούτε στη συμμετοχή των σχολείων στην παρέλαση, όμως αναρωτιέται για το αν πρέπει να ανατίθεται στους πρώην παίκτες του τάλεντ σόου του Μega ο ρόλος του «παιδαγωγού και του αγωγού του δασκάλου». Παίκτες που οφείλουμε να τους ξέρουμε με το μικρό τους όνομα... Με αυτή τη λογική, τις σχολικές χορωδίες θα μπορούσαν να τις διευθύνουν τηλεγενείς καλλιτέχνες όπως η Καλομοίρα, ο κ. Πετρέλης, ο κ. Μαρτάκης κ.λπ., ενώ ο Ηλίας Ψινάκης θα μπορούσε να προσφέρει τα φώτα του για την οργάνωση των μαθητικών γιορτών στο τέλος της σχολικής χρονιάς.

Ξέραμε για τον εναγκαλισμό του δημόσιου σχολείου και της κατανάλωσης («εκπαιδευτικές» σχολικές εκδρομές στο «Μολ» ή σε κινηματογραφικό «μούλτιπλεξ» στο Ιλιον!), όμως τώρα βλέπουμε την «τηλεοπτικοποίηση» της σχολικής ζωής ή, για την ακρίβεια, μιας μαθητικής δραστηριότητας. Υποθέτουμε ότι το ενδιαφέρον των γονέων και των μαθητών για το «μίνι χορευτικό» θα ήταν λιγότερο ζωηρό αν ο δάσκαλος της χορογραφίας δεν ήταν κάποιος «επώνυμος» του «So you think you can dance», αλλά ένας απόφοιτος των ΤΕΦΑΑ ή της Κρατικής (ή κάποιας ιδιωτικής) Σχολής Χορού. Γιατί ένα τηλεοπτικό σόου πρέπει να διαφημίζεται έμμεσα στο σχολικό περιβάλλον;

Σήμερα οι τηλεστάρ έχουν, στα μάτια των παιδιών, περισσότερο κύρος και από τον γονιό και από τον δάσκαλο. Μόνο που αυτό το κύρος είναι δοτό, κατασκευασμένο και όχι κατακτημένο. «Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» ρωτούν την περασμένη Παρασκευή ένα παιδάκι στο τάλεντ σόου «Baby Dance» του Alpha κι εκείνο απαντά «ό,τι να ’ναι, αρκεί να βγαίνω στην τηλεόραση». Ενα άλλο κοριτσάκι δηλώνει: «μου αρέσει ο χoρός και αν με δουν οι φίλες μου στην τηλεόραση, θα νιώσουν κάτι ξεχωριστό για μένα».

Η τηλεόραση είναι η κύρια μορφή με την οποία το διαπλεκόμενο επιχειρηματικό υπερκράτος επιχειρεί να καθορίσει όχι μόνο την πολιτική ατζέντα, αλλά και να διαμορφώσει τη συλλογική συνείδηση - μια διαμόρφωση που δεν είναι προϊόν κάποιας συνωμοσίας αλλά υπαγορεύεται κυρίως από εμπορικά και συχνά μικροπολιτικά κριτήρια. Και αντί το σχολείο να καλλιεργήσει στα παιδιά μια στοιχειωδώς κριτική (δεν εννοώ δογματικά απορριπτική) στάση απέναντι στην τηλεόραση, φαίνεται να αποδέχεται και να επικυρώνει την κυριαρχία της.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 12/2/2008)