Γιάννης Κούρος, ένας υπερμαραθωνοδρόμος

Tην περασμένη εβδομάδα, ένας αναγνώστης της «K» μου ταχυδρόμησε ένα φάκελο με φωτοτυπίες όλων σχεδόν των ελληνικών δημοσιευμάτων για τον δρομέα μεγάλων αποστάσεων Γιάννη Κούρο. Ισως κάποιοι τηλεθεατές να τον γνώρισαν και να τον θυμούνται από το βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Αενάως κινούμενος» του Ηλία Γιαννακάκη, που έχει προβληθεί στην ΕΤ1. Αφορμή στάθηκε το σκάνδαλο για τους ντοπαρισμένους αρσιβαρίστες, που απασχόλησε επί ένα περίπου δεκαήμερο όλα τα κανάλια, αλλά τώρα μάλλον βρίσκεται στα «τελειώματα». Ο 52χρονος Γιάννης Κούρος, που έχει στο ενεργητικό του πάνω από 150 παγκόσμια ρεκόρ και διακρίσεις, βρίσκεται εκτός ολυμπιακής -αλλά και τηλεοπτικής- πραγματικότητας, αφού ο υπερμαραθώνιος δεν αναγνωρίζεται ως ολυμπιακό άθλημα, δεν συγκινεί τους σπόνσορες και τους διαφημιστές. Συγκινεί όμως και συνεπαίρνει χιλιάδες αθλητές σε όλες τις ηπείρους και, στο πάνθεον αυτών των αθλητών, ο συμπατριώτης μας από την Αρκαδία κατέχει μια μοναδική θέση. Είναι ένας απο τους ελάχιστους γήινους που έχουν φτάσει τρέχοντας στο φεγγάρι, όπως είπε κάποτε, αφού επί 35 χρόνια διανύει τουλάχιστον 10.000 χλμ. ετησίως! Ο Γ. Κούρος έγινε διάσημος το 1983 όταν τερμάτισε πρώτος στο 1ο Σπάρταθλον καλύπτοντας τα 250 χλμ. της διαδρομής Αθήνα-Σπάρτη σε περίπου 21 ώρες, με διαφορά 3 ώρες και 15 λεπτά από τον δεύτερο δρομέα. Το 1990 αναγκάστηκε να μεταναστεύσει οικογενειακώς στην Αυστραλία. «Ημουν άνεργος και απένταρος», εξηγεί σε αφοπλιστική απλότητα σε μια συνέντευξή του. Πρόσφατα, στην «Ερευνα» (Mega) του Παύλου Τσίμα για τον «χημικό» αθλητισμό, προβλήθηκε ένα βίντεο με την ολυμπιονίκη Ρουθ Φουξ, μια ακοντίστρια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Η αθλήτρια αυτή, που κάποτε έπαιρνε τα «μπλε χάπια» με τη σέσουλα, είναι σήμερα μια γυναίκα σακατεμένη (40% ποσοστό αναπηρίας), που δεν μπορεί να λυγίσει τα γόνατά της. Τόσα χειροκροτήματα, τόση δόξα, τόσο βαρύ το τίμημα του πρωταθλητισμού... Ανησυχητικές ήταν και οι αποκαλύψεις του Τάσου Τέλλογλου στους «Νέους Φακέλους» (ΣΚΑΪ) για τις προπονητικές μεθόδους του Βούλγαρου Αμπατζίεφ, που φαίνεται ότι μεταλαμπαδεύτηκαν και στην Ελλάδα. Ο υπερμαραθώνιος δεν έχει ανάγκη τα δεκανίκια των αναβολικών - απόδειξη ότι σε μακρείς και σκληρούς δρόμους συμμετέχουν αθλητές 70 και 75 ετών! Ο Γιάννης Κούρος δεν είναι μόνο ένα αθλητικό φαινόμενο, αλλά γράφει ποιήματα, συνθέτει τραγούδια, ζωγραφίζει και συμμετέχει ενεργά στην πολιτιστική ζωή των Ελλήνων της Αυστραλίας - δραστηριότητες που δεν φέρνουν χρήμα, όμως δεν αφήνουν την ψυχή να στεγνώσει. Οσο συγκινητική και αν είναι η πορεία του Γιάννη Κούρου, άλλο τόσο συγκινητική είναι η αφοσίωση του «θαυμαστή» του, ενός δασκάλου από την Κηφισιά. Το ποιο πρόσωπο διαλέγουμε να θαυμάζουμε δεν έχει σχέση μόνο με την ακτινοβολία του ινδάλματός μας, αλλά κυρίως φανερώνει πολλά για τον ίδιο τον θαυμαστή. Μακάρι λοιπόν να μάθουμε να αναγνωρίζουμε και να τιμούμε τους δρομείς μεγάλων αποστάσεων της ζωής και όχι μόνον των αθλημάτων, τους ανθρώπους που πορεύονται με αξιοπρέπεια και περηφάνια, που κάποτε λυγίζουν αλλά σηκώνονται ξανά και συνεχίζουν. Μόνο που αυτό το μάθημα σπάνια το δίνει η τηλεόραση. (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Πρόσωπα | 0 comments | edit