12:37 μ.μ.
Λίγα λογοτεχνικά βιβλία είναι τόσο ενδεικτικά του κλίματος των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης όσο η Αρχαία σκουριά της Μάρως Δούκα, τα Τρία κλικ αριστερά και το Ιδιώνυμο της Κατερίνας Γώγου, αλλά και το Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς του Χρόνη Μίσσιου, που πέθανε την Τρίτη στα 82 του χρόνια.
Το βιβλίο αυτό του Χρ. Μίσσιου επηρέασε, συγκλόνισε πολλούς. Τον δυναμισμό του δεν τον όφειλε μόνο στη γραφή, στο ύφος και στις ιδέες του αλλά και στο γεγονός ότι ο συγγραφέας δε μίλησε για την Αριστερά αφ’ υψηλού, από την απέναντι όχθη. Ένα παιδί 13 χρονών που πιάνει το χωνί του ΕΑΜ αψηφώντας τον κατακτητή, ένας 17χρονος που καταδικάζεται σε θάνατο, ένας άνθρωπος που πέρασε τα νιάτα του στις φυλακές και στις εξορίες αυτόματα κερδίζει το σεβασμό του αναγνώστη. Η λεβεντιά, η λαϊκότητα αυτού του βιβλίου έχει σχέση και με τον απελευθερωτικό, το χειραφετικό άνεμο που έφερε στη ζωή και στη σκέψη πολλών ο αγώνας για «ζωή, λευτεριά και τιμή του λαού».
Τι και αν δεν συμφωνούμε με όλες τις ερμηνείες ή τις απόψεις του Χρ. Μίσσιου, παλαιότερες και πρόσφατες; Δεν ήταν γκουρού και καθοδηγητής, δεν διεκδίκησε αυτό το ρόλο. Σημασία έχει ότι αυτές τις απόψεις τις διατύπωσε με ελευθερία, ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια και χωρίς συμπλέγματα.
Παιδί της καραβοτσακισμένης και άλλο τόσο ηρωικής Αριστεράς ήταν ο Χρ. Μίσσιος. Τόσο στα βιβλία του, όσο και στις συνεντεύξεις του, μπορεί κανείς να διακρίνει το ρεύμα της λεβεντιάς αλλά και της ήττας, τις αντιφάσεις, το σπαραγμό, τις ψευδαισθήσεις, τα στερεότυπα (δογματικά και ανανεωτικά), τις ταλαντεύσεις που σημάδεψαν και σημαδεύουν την Αριστερά ακόμα και σήμερα.
Τα τελευταία χρόνια ο Χρ. Μίσσιος είχε αποσυρθεί στο Καπανδρίτι, όπου έκανε φίλους τα δέντρα, το χώμα, τα πουλιά, τις ροδιές και τα αδέσποτα σκυλιά, έχοντας όμως πάντα την πόρτα και την καρδιά του ανοιχτή σε όποιον ήθελε να τον πλησιάσει. Θα μπορούσε να διεκδικήσει μια θέση στην κεντρική πολιτική σκηνή (αν είχε κατεβεί υποψήφιος φέτος, θα έβγαινε βουλευτής «με τα τσαρούχια»), όμως δεν το έπαιξε παράγοντας. Ας του αναγνωρίσουμε όχι μόνο τους παλιούς αγώνες του, αλλά και τη σεμνότητα και τη συνέπειά του.
(ΠΡΙΝ, 25-11-12)
0 Responses to "Χρόνης Μίσσιος: η λεβεντιά και η ήττα"
Δημοσίευση σχολίου