1:30 π.μ.
Ατρόμητοι ήταν οι Γαλάτες του Αστερίξ,
όμως μόνο ένα πράγμα έτρεμαν: να μην τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Εδώ και
τρία χρόνια, οι Έλληνες έχουν συνηθίσει να τους πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι
λίγο-λίγο, φέτα-φέτα, όμως τους τελευταίους μήνες η τρικομματική κυβέρνηση και
τα αγαπημένα της ΜΜΕ μάς προετοιμάζουν για την πτώση του μεγάλου μετεωρίτη, για
το πακέτο των μέτρων που θα εξασφαλίσουν μία (1) από τις επόμενες δόσεις της
βοήθειας ή μάλλον της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας.
«Μέρα
γεμάτη θλίψη στη Γρανάδα», μέρες γεμάτες μίσος στην Αθήνα και στην Ελλάδα όλη.
Μίσος, ντροπή, φόβος και αηδία: τα κυρίαρχα συναισθήματα των ημερών. Μόνο που
με τα συναισθήματα δεν βάφονται τα αυγά. Σήμερα είναι αναγκαία η σκέψη, η
θεωρία, η στρατηγική για να μη γονατίσουμε τελείως, για να σταθούμε όρθιοι στις
θύελλες που έρχονται. Δεν είναι εύκολο. Στα λόγια καταφεύγουμε, στα ρητορικά
«πρέπει», όμως χωρίς τα λόγια τίποτα δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε. Και αυτά τα
λιγοστά μας λόγια πρέπει να τα πούμε, γιατί αύριο η ζωή μας (και όχι η «ψυχή
μας», όπως λέει ο ποιητής) κάνει πανιά, γίνεται χαμοζωή και κανιβαλική πάλη για
την επιβίωση.
Η δημοσκοπική άνοδος της
Χρυσής Αυγής, αλλά και η υπαρκτή λαϊκή της απήχηση θυμίζει τους πλιατσικολόγους
που ακολουθούν το στρατό του νικητή και λεηλατούν τις συνειδήσεις (και όχι
απλώς τα υλικά υπάρχοντα) των ηττημένων. Οι σύγχρονοι μελανοχίτωνες δεν είναι
μόνο το «μακρύ χέρι», αλλά και ο εφεδρικός στρατός του συστήματος της
καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Οι
βάρβαροι έχουν ήδη περάσει. Όμως δεν έχουν ακόμα ολότελα νικήσει.
(ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγορά", 27-28/10.2012)
0 Responses to "Ο ουρανός στο κεφάλι μας"
Δημοσίευση σχολίου