1:46 π.μ.
Το «Επειγόντως τη μαμή» θυμίζει ντοκιμαντέρ καθώς
αναπαριστά με ακρίβεια δρόμους, εσωτερικούς χώρους, ιατρικά εργαλεία και
μαιευτικές μεθόδους του ΄50.
Αξίξει να δείτε έστω και ένα επεισόδιο της νέας βρετανικής σειράς «Επειγόντως τη μαμή» της ΝΕΤ. Εδώ δεν θα συναντήσουμε το ρομάντζο, την ίντριγκα, τα ωραία σκηνικά και τα υπέροχα κοστούμια του «Πύργου του Ντάουτον», τα σύννεφα της δαντέλας και τη φίνα πορσελάνη, όμως η σειρά αυτή δείχνει πόσο πλούσιες δυνατότητες έχει η τέχνη της τηλεόρασης.
H δράση εκτυλίσσεται στο Ιστ Εντ στη δεκαετία του ΄50. Σε
αυτή την πυκνοκατοικημένη -και ιστορική- φτωχογειτονιά του Λονδίνου ένα τάγμα
καλογριών προσλαμβάνει διπλωματούχους μαίες που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους
σε εγκύους, νεογέννητα και λεχώνες. Η Τζένιφερ Γουόρθ, στα απομνημονεύματα της
οποίας στηρίχτηκε το σενάριο της σειράς, ήταν μια καλλιεργημένη και ταλαντούχα
γυναίκα που εργάστηκε για λίγα χρόνια ως μαμή στο Ιστ Εντ. Οι ιστορίες που
αφηγείται και οι οποίες μεταφέρθηκαν στη μικρή οθόνη είναι αληθινές... ή θα
μπορούσαν να ήταν αληθινές.
Στην τηλεοπτική αργκό, η λέξη «docudrama» σημαίνει «δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ», δηλαδή ένα
ντοκιμαντέρ που δεν στηρίζεται μόνο ή αποκλειστικά σε αρχειακό ή καθαρά
«πραγματολογικό» υλικό, αλλά χρησιμοποιεί ηθοποιούς και σκηνικά για την
αναπαράσταση σκηνών του παρελθόντος. Το «Επειγόντως τη μαμή» είναι το αντίθετο: μια σειρά μυθοπλασίας που θυμίζει
ή μιμείται το ντοκιμαντέρ και αναπαριστά
με μουσειακή ακρίβεια τους εσωτερικούς χώρους των λαϊκών σπιτιών και των
νοσοκομείων, τα ιατρικά εργαλεία και τις μαιευτικές μεθόδους της δεκαετίας του
΄50.
Αυτή η αναπαράσταση δεν σερβίρεται με ψυχρό
εγκυκλοπαιδικό τρόπο, αλλά περνά μέσα από συγκινητικές και συχνά χαριτωμένες
μικρές ανθρώπινες ιστορίες. Το πρώτο επεισόδιο της σειράς εκτυλίσσεται το 1957.
Κουτσούβελα παντού, μαλλιοτραβήγματα γυναικών στο δρόμο, απλωμένες μπουγάδες
πάνω από τα κεφάλια του διαβάτη και του ποδηλάτη, μεγάλη ανεργία, ανθυγιεινές
κατοικίες, όμως το κράτος πρόνοιας είναι παρόν: ναι μεν οι πιο πολλές γυναίκες
γεννούν στο σπίτι με τη βοήθεια της μαμής, όμως εξετάζονται σε δημόσιο
νοσοκομείο και νοσηλεύονται εκεί όταν κινδυνεύει η υγεία της μητέρας ή του
μωρού. Με λίγα λόγια, υπάρχει φτώχεια αλλά όχι εξαθλίωση και, ταυτόχρονα, δεν
λείπει η ελπίδα ότι ξημερώνει ένα καλύτερο αύριο.
Ο κεντρικός χαρακτήρας της σειράς, η νεαρή, άπειρη και
μοσχοαναθρεμμένη μαία που κάνει ξαφνικά μια βουτιά στα βαθιά νερά της φτώχειας,
διόλου δεν θυμίζει τη Γεωργία
Βασιλειάδου στην ταινία «Η κυρά μας η μαμμή» (1958) που το κύριο ιατρικό
εργαλείο της ήταν το ξεμάτιασμα. Στη βρετανική σειρά, η επιστήμη τίθεται στην
υπηρεσία των φτωχών και μάλιστα σε καθημερινή βάση.
Σήμερα κάτι παρόμοιο με αυτό που πρόσφεραν οι ακάματες
καλόγριες και οι μαίες στο Ιστ Εντ προσπαθούν να προσφέρουν διάφορες Μη
Κυβερνητικές Οργανώσεις, όχι όμως στη μακρινή και υποσιτισμένη Αφρική αλλά στην
Ελλάδα, όπως έκαναν πριν μια εβδομάδα οι Γιατροί του Κόσμου στη Νίκαια, σε
συνεργασία με τη Vodafone και τον ΣΚΑΪ (δωρεάν εξέταση και εμβολιασμός εκατοντάδων
ανασφάλιστων παιδιών). Στο Ανατολικό Λονδίνο του ’50, oι πικρές αναμνήσεις του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου ήταν
ακόμα ζωντανές, ενώ πολλά κτίρια έφεραν τα σημάδια του Blitzkrieg. Στην Ελλάδα του 2012, χωρίς να έχει προηγηθεί πόλεμος,
βλέπουμε το εθνικό σύστημα υγείας μισοερειπωμένο... ενώ εκατοντάδες χιλιάδες
ανασφάλιστοι και άνεργοι συμπατριώτες μας περιμένουν κάποια... από μηχανής
μαμμή, κάποια ΜΚΟ ή φιλανθρωπική οργάνωση ή χορηγό για μια στοιχειώδη ιατρική
φροντίδα. Πώς να μη μας προκαλεί πίκρα η τηλεοπτική Βρετανίδα μαμμή;
(Kαθημερινή, ένθετο “tv”, 28-10-12)
0 Responses to "Μια σειρά με αισιόδοξο μήνυμα"
Δημοσίευση σχολίου