12:58 π.μ.
Η
Ελλάδα έχει πάψει να είναι η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, όμως φαίνεται ότι
γίνεται η χώρα της ντομάτας, όχι όμως της εδώδιμης αλλά της εκτοξευόμενης.
Μέχρι και ο μητροπολίτης Κονίτσης Ανδρέας έπλεξε το εγκώμιο αυτού του λαχανικού
μιλώντας πρόσφατα σε εκδήλωση για τα θύματα του Εμφυλίου (του εθνικού και όχι
του Δημοκρατικού Στρατού) στο χωριό Βούρμπιανη του Γράμου.
Πέρα
από το γραφικό και το ελληνορθόδοξο επικάλυμμα, οι ατάκες αυτές φανερώνουν πόσο
βαθιά και γενικευμένη είναι η αγανάκτηση, πόσο μακριά από το λαό βρίσκεται η
κυβέρνηση, πόσο τραγικά σουρεαλιστικές είναι οι μέρες που ζούμε. Τα καλά νεκρά
παλικάρια, κάτω από το χώμα, σφίγγουν στις γροθιές τους την ντομάτα, ενώ τα
«κακά» απλώς κρατάνε «της καμπάνας το σχοινί», προσμένοντας «την ώρα να
σημάνουν την Ανάσταση»!
Εύκολα
θα χαρακτήριζε κανείς σκοταδιστική, πρωτόγονη έως και κωμική την ομιλία του
μητροπολίτη. Όμως οι χαρακτηρισμοί αυτοί ισχύουν και για αρκετές πρωθυπουργικές
διακηρύξεις. Π.χ., ανέκδοτο ή κοροϊδία είναι η διαβεβαίωση που έδωσε πρόσφατα ο
Γ. Παπανδρέου ότι η Ελλάδα (αλλιώς «Δανία του Νότου») σύντομα θα συμπεριληφθεί
στις 30 πιο πλούσιες χώρες του κόσμου;
Τα
κυβερνητικά στελέχη αυτογελοιοποιούνται γι’ αυτό και προσελκύουν την ντομάτα
όπως η ζάχαρη τις μύγες. Το 1959, η κότα είχε γίνει ο αχώριστος γελοιογραφικός
σύντροφος του τότε υπουργού Προεδρίας Κωνστ. Τσάτσου, που είχε αντιδράσει για
την παράσταση των Ορνίθων του Αριστοφάνη από τον Κάρολο Κουν. Σήμερα η
ντομάτα, το αβγό και το γιαούρτι γίνονται τα σύμβολα της πολιτικής εξουσίας.
(ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγοράς", 4/9/11)
0 Responses to "Πατρίς, θρησκεία και ντομάτα"
Δημοσίευση σχολίου