11:28 π.μ.
Μια νέα εκπομπή με τίτλο «Πρόσωπα και απόψεις» εγκαινιάστηκε την Κυριακή
στον ΣΚΑΪ.
Πρόκειται για συνεντεύξεις από προσωπικότητες του κοινωνικού βίου σε δημοσιογράφους του καναλιού. Πρώτη μίλησε η Νίκη Γουλανδρή, που συστηματικά αποφεύγει τις τηλεοπτικές εμφανίσεις, γεγονός που, όπως μπορούμε να υποθέσουμε, δεν οφείλεται στο ότι σνομπάρει το συγκεκριμένο Μέσο, αλλά μάλλον στο ότι έχει πολύ πιο σημαντικά πράγματα να κάνει εκτός τηλεόρασης.
Πρόκειται για συνεντεύξεις από προσωπικότητες του κοινωνικού βίου σε δημοσιογράφους του καναλιού. Πρώτη μίλησε η Νίκη Γουλανδρή, που συστηματικά αποφεύγει τις τηλεοπτικές εμφανίσεις, γεγονός που, όπως μπορούμε να υποθέσουμε, δεν οφείλεται στο ότι σνομπάρει το συγκεκριμένο Μέσο, αλλά μάλλον στο ότι έχει πολύ πιο σημαντικά πράγματα να κάνει εκτός τηλεόρασης.
Οπως ήταν φυσικό, η Νίκη Γουλανδρή μίλησε για τη μεγάλη απόφαση που
πήραν με τον σύντροφό της, τον Αγγελο Γουλανδρή, για την ίδρυση του Μουσείου
Φυσικής Ιστορίας στην Κηφισιά, το 1964. Μίλησε για το περιβάλλον, αλλά και για
κάποια μεγάλα ζητήματα της ιστορίας και της εποχής μας. Ετσι, αναφέρθηκε στον
αρχαιοελληνικό πολιτισμό, στα κλασικά ιδεώδη της Αμερικανικής Δημοκρατίας και
στον «κοινωνικά ωφέλιμο πλούτο», αλλά και στην ανάγκη ενός «νέου Διαφωτισμού».
Δεν είπε πολλά για την προσωπική της ζωή, όμως φάνηκε ότι υπάρχουν τρία
τουλάχιστον «μυστικά» που την κρατούν νέα. Πρώτον, το ότι υπηρετεί έναν στόχο
που υπερβαίνει τον εαυτό της: όχι μόνο τη διάσωση του περιβάλλοντος, αλλά το να
γίνει ξανά η Φύση «παιδαγωγός του ανθρώπου». Δεύτερον, οι πολλές ώρες
καθημερινής εργασίας. Και τρίτον, η επαφή της, μέσω του μουσείου, με παιδιά και
εφήβους. Μάλιστα, ξαφνιάζεται επειδή τόσο πολλοί νέοι αδιαφορούν για τις
οικονομικές και πολιτικές επιστήμες και ονειρεύονται «να σπουδάσουν business
administration», με στόχο μια καριέρα στον ιδιωτικό τομέα: «Κανείς δεν
ονειρεύεται να γίνει πολιτικός… εκτός και αν βλέπει την πολιτική σαν επένδυση».
Πολλή κούραση, πολλά ταξίδια, πολλά προβλήματα, πολλά σχέδια, πολλοί
αξιόλογοι άνθρωποι από όλο τον κόσμο με τους οποίους εκείνη διασταυρώθηκε και
συνεργάστηκε. Και πολλές δημόσιες διαλέξεις. Σε αντίθεση με αρκετούς πολιτικούς
που συχνά λένε τα ίδια και τα ίδια, εκείνη εξήγησε ότι δεν έκανε ποτέ «την ίδια
ομιλία» και ας είχε απέναντί της διαφορετικό ακροατήριο. Κάθε φορά δοκίμαζε να
πει κάτι διαφορετικό, να βρει μια άλλη προσέγγιση. Οι πιο προσωπικές
εκμυστηρεύσεις αφορούσαν τις παιδικές αναμνήσεις της από κάποια καλοκαίρια σε
ένα κτήμα στην Κεφαλονιά (οι πυγολαμπίδες, οι νυχτερίδες, το βουητό των
μελισσών, το θαύμα της επικονίασης), τα αγριολούλουδα που από δώδεκα ετών
ζωγραφίζει («η γεωμετρία, η αρμονία της Φύσης») και, πάνω απ’ όλα, το όνειρο
που μοιράστηκε στις αρχές του ’60 με τον Αγγελο Γουλανδρή για ένα μουσείο και
ερευνητικό κέντρο – σε μια εποχή που δεν ήταν καν στη μόδα οι λέξεις
«περιβάλλον» και «οικολογία».
Η
συνέντευξη αυτή δεν μας έδωσε απλώς την ευκαιρία να γνωρίσουμε μια γυναίκα με
μεγάλη προσφορά στην παιδεία και στη νεότητα. Κυρίως μας επέτρεψε να
συγκρίνουμε τη δική της αντίληψη για τον δημόσιο βίο και την ατομική ευθύνη με
τις δικές μας σκέψεις για τα παλιά και τα νέα τζάκια, για τη διαφορά ανάμεσα
στην πνευματική επένδυση και στην αρπαχτή.
(Kαθημερινή,
“ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ”, 10.3.2011)
0 Responses to "Η Φύση ως παιδαγωγός"
Δημοσίευση σχολίου