12:16 μ.μ.
 |
|
Χωριό
Ασκάς, φωτογρ. Παντελής
Νικολαΐδης, 20/7/2010 (http://tsoumpasphotogallery.ning.com/)
«Το Μουντιάλ τελείωσε»
|
Το άνοιγμα των σχολείων (και των φροντιστηρίων) είναι ένας σταθερός δείκτης, όμως ισχυρό σημάδι του ερχομού του φθινοπώρου είναι και η αύξηση της τηλεθέασης. Νέα σίριαλ, νέοι κύκλοι, νέες και παλιές εκπομπές περιμένουν να γίνουν οι «αγαπημένες μας». Ποιον θα αγαπήσουμε μετά τον Λάκη τον Γλυκούλη; Ποια θα πάρει τη θέση της Σεχραζάτ;
Η
τηλεόραση δεν βάζει λουκέτο το καλοκαίρι, συχνά η συσκευή παραμένει ανοιχτή,
όμως ανοιχτά είναι και τα παράθυρα, οι πόρτες που οδηγούν στο μπαλκόνι, στην
αυλή, στη βεράντα, στο δρόμο, στην πλατεία. Οι άνθρωποι δεν βιδώνονται στον
καναπέ, τα παιδιά παίζουν στο ύπαιθρο, έστω και στο τσιμεντωμένο. Η τυπική
χειμωνιάτικη εικόνα του ελληνικού χωριού δεν είναι ο αναθρώσκων καπνός, αλλά η
ερημιά. Στις οχτώ το βράδυ, πόρτες και παράθυρα σφαλίζουν, οι σκύλοι δεν έχουν
ποιον να γαβγίσουν, τα καφενεία κλείνουν και η τηλεόραση γίνεται ο ομφάλιος
λώρος που μας συνδέει με τον μεγάλο κόσμο ή μάλλον μας δίνει την ψευδαίσθηση
μιας τέτοιας σύνδεσης.
Οι
επισκέψεις, οι βεγγέρες, τα τραπεζώματα και οι έξοδοι για ποτό ή φαγητό
περιορίζονται όχι μόνο επειδή γινόμαστε λιγότερο εξωστρεφείς και περισσότερο
κουμπωμένοι, αλλά κυρίως λόγω της οικονομικής κρίσης. Η κοινωνικότητα έχει το
κόστος της: μικρό ίσως, αλλά υπαρκτό, υπολογίσιμο. Ναι μεν ο ρεφενές αναβιώνει,
όμως ακόμα και η φιλία θέλει τα υλικά της καύσιμα, θέλει κόπο και προσπάθεια,
ενώ δεν συμβαίνει το ίδιο με την τηλεόραση που μας προσφέρει δωρεάν ψυχαγωγία.
Το
καλοκαίρι δεν είναι συμβατό με την τηλεόραση, όμως η κρίση είναι. Φτηνές
εκπομπές για μια φτηνή ζωή –ακριβέστερα, για ένα υποκατάστατο ζωής- ετοιμάζουν
τα περισσότερα κανάλια. Μια που οι Αλλοι, όπως κι εμείς, δεν ανοίγουν εύκολα
την πόρτα τους, τουλάχιστον θα μπαίνουμε στο σπίτι τους, στην κουζίνα, στο
σαλόνι, στην κρεβατοκάμαρά τους μέσω των λεγόμενων real life εκπομπών. Θα
μαθαίνουμε τα μυστικά τους, θα τους βλέπουμε να μαγειρεύουν, να φλερτάρουν, να
τσακώνονται αναμεταξύ τους –τι άλλο θέλουμε;
Ασφαλώς
οι καλές εκπομπές, ψυχαγωγικές και ενημερωτικές,
ελληνικές και ξένες, δεν θα σβηστούν από τον τηλεοπτικό χάρτη. Το ερώτημα είναι
αν και πόσο θα διευρυνθεί το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που γυρεύουν και
επιβραβεύουν την «ποιότητα» και εκείνους τους τηλεθεατές, τους πολλούς, που
καταναλώνουν τα γνωστά σκουπίδια –και συνήθως εν γνώσει τους: για να γελάσουν,
να κοροϊδέψουν, για να περάσει η ώρα, να κυλήσει ο χρόνος που μοιάζει βαρύς και
άδειος δίχως τηλεόραση. Το χάσμα αυτό δεν είναι ποσοτικό, δεν εκφράζεται μόνο
με τα μερίδια και το χρόνο τηλεθέασης, αλλά έχει και κοινωνικά, ακόμα και
ταξικά χαρακτηριστικά. Σε χρόνια πολύ πιο δύσκολα από τα σημερινά, ο φτωχός
έπνιγε τους καημούς του πίνοντας στο καπηλειό της γειτονιάς: σήμερα, φτωχοί και
μεσαίοι αναγκάζονται να πνίξουν στη γυάλινη οθόνη, την ανία, τη μοναξιά, τα
οικονομικά τους προβλήματα, να ξεχάσουν τα αστραπόβροντα των λουκέτων, των περικοπών,
της ακρίβειας και της ανεργίας. Και φέτος το τηλεοπτικό φθινόπωρο θα κρατήσει
πολύ.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, τηλεοπτικό ένθετο)
0 Responses to "Τηλεοπτικό φθινόπωρο"
Δημοσίευση σχολίου