Ο ηθοποιός Δημήτρης Καμπερίδης, που πέθανε πρόσφατα στα 63 του χρόνια, είχε την εκτίμηση και την αγάπη του θεατρόφιλου και του κινηματογραφόφιλου κοινού. Σίγουρα οι φίλοι και συνάδελφοί του θα έχουν πολλά να πουν για το ταλέντο, την καλλιέργεια, την ευφυΐα και τη σεμνότητά του, ιδιότητες γνωστές ακόμα και σε εμάς που δεν τον είχαμε γνωρίσει προσωπικά.

Το παράδοξο με τον Δημήτρη Καμπερίδη είναι ότι ενώ έχει εμφανιστεί σε πολλές σειρές μυθοπλασίας, δεν επιδίωκε την τηλεοπτική προβολή του. Από ό,τι θυμάμαι, δεν συμμετείχε σε πολιτικά τοκ σόου και ούτε έδινε συνεντεύξεις ώστε να μιλήσει για καλλιτεχνικά ή κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Οχι από σνομπισμό, αλλά επειδή είχε αρκετό χιούμορ ώστε να μην ενδιαφέρεται να παίξει το ρόλο του εθνικού καλλιτεχνικού ταγού.

Ψηλόλιγνος, με ασκητική φυσιογνωμία, μεγάλα εκφραστικά μάτια και ήρεμη φωνή, ο Δημήτρης Καμπερίδης υπηρετούσε τους τηλεοπτικούς ρόλους του, δεν τους χρησιμοποιούσε για να λάμψει ο ίδιος. Αυτές τις μέρες μπορούμε να τον δούμε στο «Είσαι το ταίρι μου» (Mega, σε επανάληψη), μια από τις πιο χαριτωμένες κομεντί στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης.

Στον ιστότοπο www.retrodb.gr μαθαίνουμε ότι η πρώτη τηλεοπτική του εμφάνιση ήταν στον «Συμβολαιογράφο» (1979, ΕΡΤ), μια σειρά βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Ραγκαβή, και η τελευταία στην «Πόντια πεθερά» των «7 θανάσιμων πεθερών» (2007-2008, Mega). Ενδιάμεσα συμμετείχε σε καμιά τριανταριά δραματικές και κωμικές σειρές, πολλές από τις οποίες στηρίζονταν σε σημαντικά ελληνικά μυθιστορήματα («Αργώ», «Χαμένη άνοιξη», «Ο πρίγκιπας», «Υστερα ήρθαν οι μέλισσες» κ.ά.), ενώ αρκετές είχαν σημειώσει μεγάλη εμπορική επιτυχία («Αναστασία», «Λένη» κ.ά.).

Ο Καμπερίδης δεν ήταν τηλεοπτικός πρωταγωνιστής.  Καταξιώθηκε στο θέατρο και μάλιστα σε πολύ δύσκολους καιρούς ως ιδρυτικό μέλος του Ελεύθερου Θεάτρου. Προφανώς, εργάστηκε στην τηλεόραση και για βιοποριστικούς λόγους, δίχως όμως υπεροψία και συγκατάβαση. Και στους δεύτερους ρόλους, και στις «εμπορικές» παραγωγές, έπαιζε με απλότητα, χάρη και φυσικότητα, χωρίς να υπονοεί «κοιτάξτε τι κάνει ο μέγας καλλιτέχνης για τον λαουτζίκο».

Κάποιος Βρετανός λόγιος είχε πει «το καλό ντύσιμο είναι σαν την καλή πρόζα: πρέπει να περνά απαρατήρητο», δηλαδή ότι δεν χρειάζεται κροκοδειλάκια και σηματάκια. Ο τηλεοπτικός Δημήτρης Καμπερίδης, κομψός και απέριττος ο ίδιος, φρόντιζε να μην περνούν απαρατήρητοι οι άλλοι, οι συνάδελφοί του, έδειχνε στην πράξη τι σημαίνει «καλό ντύσιμο» -και δεν εννοώ τα ενδύματα.

Ελπίζω το Μega ή η ΕΡΤ να ετοιμάσουν ένα αφιέρωμα γι’ αυτόν τον άνθρωπο όχι μόνο για τη σταδιοδρομία του, αλλά και για την αγωνιστική δράση του στα χρόνια της δικτατορίας (μια δράση την οποία ποτέ δεν διαφήμισε και δεν εξαργύρωσε). Οχι για τιμηθεί τυπικά ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, αλλά για να αποτυπωθεί κάτι «και» από την ηθική κληρονομιά που άφησε ο Δημήτρης Καμπερίδης. 

 (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 15/9/2010)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Πρόσωπα | 0 comments | edit