12:06 π.μ.
Το Σάββατο παρακολούθησα το «Στην υγειά μας» (ΝΕΤ) του Σπύρου Παπαδόπουλου. Τιμώμενο πρόσωπο ο Βασίλης Λέκκας, ένας τραγουδιστής που αρχικά αγαπήθηκε ως «χατζιδακικός», όμως αργότερα είπε, πάντα με ξεχωριστή ευαισθησία, ωραία τραγούδια πολλών συνθετών. Αυτή τη φορά τραγούδησε ρεμπέτικα, με το διακριτό προσωπικό του ύφος, όμως η απογείωση ήρθε όταν ερμήνευσε «Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» του Σταύρου Ξαρχάκου σε στίχους του Νίκου Γκάτσου. Και άλλες μεγάλες ανδρικές φωνές έχουν ερμηνεύσει αυτό το σπουδαίο τραγούδι (πρώτος ο ανεπανάληπτος Νίκος Δημητράτος στο «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη, αργότερα ο Γιώργος Νταλάρας, ο Δημήτρης Μπάσης κ.ά.), όμως ο κ. Λέκκας μάς παρέσυρε να παραδοθούμε όχι απλώς στη γοητεία της φωνής του, αλλά και στη δύναμη της μουσικής και των στίχων.
Από την εκπομπή αυτή δεν έχουν περάσει μόνο τα μεγάλα ονόματα του τραγουδιού, αλλά και πάμπολλοι σημαντικοί καλλιτέχνες και δημιουργοί, λιγότερο ή περισσότερο γνωστοί. Επίσης πολλά αφιερώματα σε καλλιτέχνες που δεν ζουν πια έχουν δώσει την ευκαιρία σε πολλούς τηλεθεατές να γνωρίσουν σημαντικά κεφάλαια της ιστορίας του ελληνικού τραγουδιού. Θα ήταν μιζέρια να μην το αναγνωρίσω.
Οφείλω όμως και να πω ότι κάποια στοιχεία της εκπομπής με ξενίζουν. Κάποτε το τσακίρ κέφι μοιάζει προσποιητό, όπως και οι πληθωρικοί χαριεντισμοί. Υπάρχει επίσης μια άτυπη ιεράρχηση: οι λιγότερο γνωστοί καλεσμένοι κάθονται στις παρυφές του τραπεζιού σαν παρακατιανοί, μένουν βουβοί και ο φακός τούς αποφεύγει. Κάποιες φορές νομίζω ότι διακρίνω μια περιρρέουσα έπαρση, μια εύκολη μαγκιά, ιδίως όταν οι ειδήμονες σ' ένα είδος τραγουδιού συμπεριφέρονται σαν αυτόκλητοι τελευταίοι Μοϊκανοί, σαν οι τελευταίοι υπερασπιστές του οχυρού που λέγεται ελληνικό τραγούδι.
Αυτά όμως είναι λεπτομέρειες. Το «Στην υγειά μας» είναι μια ψυχαγωγική εκπομπή που έχει και συγκινητικές στιγμές και που έχει προσφέρει στους καλλιτέχνες και στο τραγούδι, ακόμα και στους ηθοποιούς του θεάτρου (ιδίως φέτος που είναι μια δύσκολη χρονιά). Γι' αυτό και θεωρώ σνομπισμό την γκρίνια για την υψηλή αμοιβή που εισπράττει από την ΕΡΤ ο κ. Παπαδόπουλος για κάθε επεισόδιο. Ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια εκπομπή περίπου τριών ωρών (χωρίς τις διαφημίσεις), που ανεβάζει το γενικό τηλεμερίδιο της ΝΕΤ, άρα τα φέρνει πίσω τα λεφτά της. Ας αναλογιστούμε επίσης ότι το κόστος για ένα (1) επεισόδιο ενός σίριαλ είναι διπλάσιο ή και τριπλάσιο.
Το βράδυ της Δευτέρας, βλέποντας στους «Νέους Φακέλους» του ΣΚΑΪ το αγορίστικο δωμάτιο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, πεντακάθαρο και ήσυχο σαν ξωκλήσι, ήρθαν στον νου μου κάποιοι στίχοι από εκείνο το τραγούδι του Ξαρχάκου: «Δεν έχω σπίτι πίσω για να 'ρθω/ ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ/ δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά/ να περπατήσω μια Πρωτομαγιά». Ο χαμένος έφηβος δεν έχει δρόμο, όμως τα τραγούδια που του αξίζουν ίσως έχουν... και ας μη γράφτηκαν ακόμα.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 11/12/09)
0 Responses to "Ξανά «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα»"
Δημοσίευση σχολίου