Σήμερα το «10», τα «Ματωμένα χώματα», οι «Μάγισσες της Σμύρνης», τα «Παιδιά της Νιόβης», η «Αμυνα ζώνης» και οι «Ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα» μοιάζουν να ανήκουν σε ένα βαθύ τηλεοπτικό παρελθόν – για να αναφερθούμε μόνο σε κάποιες πρόσφατες παραγωγές. Και ο «Καρυωτάκης», που ναι μεν δεν στηριζόταν σε κάποιο μυθιστόρημα αλλά σε ένα πρωτότυπο σενάριο, στηριγμένο στη ζωή και στο έργο ενός μεγάλου ποιητή, μοιάζει με σίριαλ επιστημονικής φαντασίας σε σύγκριση με ό, τι επικρατεί σήμερα στην τηλεοπτική μυθοπλασία.
Δεν είναι όλα τα μυθιστορήματα και οι νουβέλες κατάλληλα για τη μικρή οθόνη, όμως πολλά παραδείγματα δείχνουν ότι η σχέση ανάμεσα στην τηλεόραση και τη λογοτεχνία δεν είναι κατ’ ανάγκην ανταγωνιστική. Χιλιάδες άνθρωποι διάβασαν βιβλία του Μ. Καραγάτση με αφορμή τον «Κίτρινο φάκελο» (ΑΝΤ1, 1990), ενώ τα βιβλία της Μαρίας Ιορδανίδου γνώρισαν μια δεύτερη άνοιξη χάρη στη «Λωξάντρα» (ΕΡΤ, 1980).
Στη φετινή σεζόν δεν προβάλλεται ούτε μια ελληνική σειρά στηριγμένη σε κάποιο μυθιστόρημα, ενώ λιγοστεύουν και οι εγχώριες σειρές με πρωτότυπο σενάριο, καθώς υιοθετείται η λύση της προσαρμογής μιας επιτυχημένης ξένης σειράς (συνήθως ισπανόφωνης) στα ελληνικά, όπως συμβαίνει, π. χ., με την «Πολυκατοικία», τον «Λάκη τον γλυκούλη», το «L. A. P. D.» κ. ά.
Είναι αυτονόητο ότι τα δεκανίκια της ελληνικής λογοτεχνίας δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την ανάγκη να γυριστούν σύγχρονα σίριαλ, μίνι σειρές και τηλεταινίες με πρωτότυπα σενάρια που θα κινούνται στον παλμό της σημερινής εποχής. Σε κάποια ελληνικά κανάλια (κυρίως στα κρατικά αλλά και στον ΣΚΑΪ και στο Star) έχουν προβληθεί καλές μίνι σειρές, βρετανικής και, σπανιότερα, γαλλικής προέλευσης, στηριγμένες σε κάποιο κλασικό λογοτεχνικό έργο, οι οποίες όμως συνήθως περνούν απαρατήρητες από τους τηλεθεατές. Αυτό συνέβη, π. χ., με τις αριστουργηματικές «Ιστορίες του Γκι ντε Μοπασάν» (France 2, 2007), που προβλήθηκαν την άνοιξη στο φηφιακό κανάλι της ΕΡΤ Cine+ και, πιο πρόσφατα, στο κανάλι της Βουλής.
Το γεγονός ότι η λογοτεχνία δεν εμπνέει την τηλεοπτική δραματουργία δεν οφείλεται μόνο σε οικονομικά αίτια, αλλά έχει σχέση με τον συνολικό προσανατολισμό των καναλιών. Συνήθως τα κανάλια ποντάρουν σε διεθνώς δοκιμασμένες συνταγές, κυρίως ριάλιτι, εφαρμόζοντας το δόγμα «αυτά θέλει ο λαός», όταν, στην πραγματικότητα, όλοι οι λαοί του κόσμου και όχι απλώς οι Ελληνες τηλεθεατές, εκπαιδεύονται να θέλουν ό, τι φέρνει εύκολο και σίγουρο κέρδος στην τηλεοπτική βιομηχανία.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")
0 Responses to "Από τη «Λωξάντρα» στον «Λάκη τον γλυκούλη» (24-12-09)"
Δημοσίευση σχολίου