Από τη μια οι κουκουλοφόροι και από την άλλη, ο νόμος και η τάξη. Δύο στρατοί. Μόνο που από αυτό το βολικό δίπολο απουσιάζουν οι χιλιάδες νέοι που διαδήλωσαν ειρηνικά την Κυριακή και το Σάββατο. Κυρίως απουσιάζει μια αγέρωχη, εκτυφλωτική και αφτιασίδωτη πρωταγωνίστρια: η νεότητα.

Χθες, πολλά ραδιοφωνικά επιτόπια ρεπορτάζ τόνιζαν ότι στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο συμμετείχαν πολλοί μαθητές, ακόμη και κάτω των 15 χρόνων, που πήραν το βάπτισμα του χημικού πυρός. Ποιος να καθοδηγήσει, ποιος να συγκρατήσει, ποιος να νουθετήσει, ποιος να κουνήσει αυστηρά το δάχτυλο σε εφήβους που μέχρι χθες ήταν παιδιά; Πολλοί από αυτούς συγκαταλέγονται στους «προσαχθέντες». Χειροπέδες, μεταφορά στο τμήμα, θέλω τη μαμά μου. Μα τι είδους κοινωνία είναι αυτή που κατασκευάζει ή αποκτά 15χρονους «εχθρούς»;

Πολλές ήταν οι συζητήσεις για το νόημα του Δεκέμβρη. «Αναρθρο» χαρακτήρισε κάποιος το περυσινό ξέσπασμα των νέων («Mega Σαββατοκύριακο»). Ομως τη βλέπουμε και τη χάρη του αρθρωμένου πολιτικού λόγου: τους «βανδαλιστές» κατήγγειλε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑΟΣ. Βάνδα-βανδαλίζομαι, πέφτω και τσακίζομαι. Ο Σπύρος Βούγιας, υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη, ανέπτυξε στο «Χθες, σήμερα, αύριο» (ΝΕΤ) το όραμά του για τα Εξάρχεια: μια καλλιτεχνική, μποέμικη και ξέγνοιαστη συνοικία, που θα αποτελεί πόλο έλξης για ντόπιους και ξένους, «σαν το Πορτομπέλο, τη Μονμάρτρη, το Γκρίνουιτς Βίλατζ…» Γιατί όχι; Αφού η Ελλάδα μπορεί να γίνει η Δανία της Μεσογείου, όπως είπε στο προεκλογικό debate o κ. Παπανδρέου, γιατί να μη γίνουν τα Εξάρχεια Νότινγκ Χιλ; (Ο Ελληνας Χιου Γκραντ μάς λείπει, αλλά πού θα πάει, θα βρεθεί.)

Την ανακούφισή τους εξέφραζαν κάποιοι δημοσιογράφοι στα κυριακάτικα κεντρικά δελτία επειδή δεν σημειώθηκαν οι περυσινές εκτεταμένες καταστροφές στο κέντρο της Αθήνας, ενώ κάποιοι έσπευσαν να βαθμολογήσουν με άριστα τον κ. Χρυσοχοΐδη. Ωστόσο, ούτε ο τραυματισμός του πρύτανη (ή μάλλον η ευκολία με την οποία έγινε η κατάληψη του ιστορικού κτιρίου του Πανεπιστημίου) ούτε η τρελή μοτοσικλέτα που χίμηξε κατά του άοπλου πλήθους στο Σύνταγμα, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί βαριά μια διαδηλώτρια, δικαιολογούν τέτοιο ενθουσιασμό. Υποτίθεται ότι ο Τύπος ελέγχει την εξουσία, δεν τη δαφνοστεφανώνει – και μάλιστα προτού ο μαθητής παραδώσει την κόλλα του διαγωνίσματος.

Κάποιες στιγμές νόμιζα ότι τα δελτία δεν επιδιώκουν να ενημερώσουν το κοινό, αλλά να το εκφοβίσουν ή να το κολακεύσουν αναπαράγοντας παλιομοδίτικα στερεότυπα. Η βαναυσότητα της αστυνομίας (ή μάλλον κάποιων αστυνομικών), όπως και η βιαιότητα κάποιων αντεξουσιαστών, δεν είναι τίποτα μπροστά στη βαναυσότητα της ίδιας της ζωής, που μετατρέπει ακόμα και την ελπίδα σε πολιτικά εμπορεύσιμο προϊόν. Το δράμα δεν είναι το να μην ξέρεις «τι να παίξεις στα παιδιά», αλλά το να υπάρχουν παιδιά που να μην ξέρουν τι και πώς να παίξουν… και ας έχουμε γεμίσει το δωμάτιό τους με πλαστικά παιχνίδια.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")