Ισως κάποτε να θυμόμαστε το 2008-2009 σαν τη σεζόν των πολλών ελληνικών σίριαλ, αφού του χρόνου, εν όψει περικοπών, ο αριθμός τους αναμένεται να μειωθεί δραματικά.
Μολονότι η γκρίνια είναι πιο πιασάρικη, θα ήταν κρίμα το να μην αναφερθούμε σε κάποιες σειρές που ακόμα και αν δεν μας έχουν κατακτήσει, παρουσιάζουν ενδιαφέροντα στοιχεία. Μια από αυτές είναι οι «Επτά θανάσιμες πεθερές» (Mega) που έχουν δείξει αξιοσημείωτη αντοχή στο χρόνο και επιπλέον δίνουν την ευκαιρία σε πολλούς ηθοποιούς, κυρίως γυναίκες, που δεν εμφανίζονται τακτικά στην τηλεόραση, να μας δώσουν πολύ καλές ερμηνείες. Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι πρόκειται για μια δαπανηρή σειρά αφού κάθε ιστορία ολοκληρώνεται σε τρία επεισόδια και επομένως κάθε φορά απαιτούνται καινούργια κοστούμια, σκηνικά και κάστινγκ.
12:54 μ.μ.
Το «Λίτσα.com» (ANT1) προσπαθεί να δει με μια φρέσκια ματιά την καθημερινότητα και να απεικονίσει με απλότητα, χωρίς αφ’ υψηλού συγκατάβαση, τους ανθρώπους της βιοπάλης. Αν και το σενάριο κάπου κάπου ξεχειλώνει, η σειρά είναι μια από τις καλύτερες που έχουν προβληθεί στον ΑΝΤ1, ενώ δροσερή και φυσική είναι η ερμηνεία της Σοφίας Φαραζή (η κομμώτρια Λίτσα).
Η «Εργαζόμενη γυναίκα» (ΑΝΤ1) επιβεβαιώνει το μεγάλο κωμικό ταλέντο και τις δημιουργικές ανησυχίες της Ελένης Ράντου, που υπογράφει και το σενάριο. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια σειρά τηλεταινίες στις οποίες η ίδια ηθοποιός παρουσιάζει τα παθήματα, τις δυσκολίες και τις ελπίδες της σύγχρονης γυναίκας που δεν το βάζει κάτω. Και αυτή η σειρά φιλοδοξεί να απεικονίσει την πραγματικότητα με χιούμορ και χωρίς κλάψες ακόμα και όταν τα πράγματα φαίνονται (ή είναι) μαύρα.
Το σίριαλ «Χρυσά κορίτσια» (ΕΤ1) μοιάζει κάπως να έρχεται από το παρελθόν, όχι το βαθύ ιστορικό παρελθόν, αλλά από το σχετικά πρόσφατο τηλεοπτικό, αυτό των κωμωδιών συγκατοίκησης. Γρήγοροι οι διάλογοι, πολλά τα ευφυολογήματα (τόσα πολλά που ο τηλεθεατής νομίζει ότι παρακολουθεί stand up comedy). Αν και μερικές φορές η σειρά δίνει την εντύπωση ότι υπακούει στον αυτόματο πιλότο, τη διασώζουν οι τέσσερις σημαντικές ηθοποιοί (Ελένη Γερασιμίδου, Ντίνα Κώνστα, Υβόννη Μαλτέζου, Μίρκα Παπακωνσταντίνου) και, κυρίως, ο Ακης Σακελλαρίου στο ρόλο του Τζέρι, του γκέι μπάτλερ ή μάλλον της ψυχοκόρης. Αν και αυτή η φιγούρα δεν είναι βγαλμένη από τα σπλάχνα της ελληνικής πραγματικότητας, ο ηθοποιός κεντάει.
Το «Ευτυχισμένοι μαζί» (Mega) μπορεί να μην ανανεώνει την οικογενειακή κωμωδία ως διακριτό είδος, όμως είναι γυρισμένο με κέφι και νεύρο. Σίγουρη συνταγή, καλά υλικά. Γλυκός και όχι γλυκερός ήταν ο «Ψεύτης παππούς» (ΕΤ1), που ολοκληρώθηκε πρόσφατα και σίγουρα άξιζε να τον δουν περισσότεροι τηλεθεατές. Τέλος, τα «Αγρια παιδιά» (Mega), όπως και το «Γ4» (Alpha), κατάφεραν σε αρκετές περιπτώσεις να μας ξαφνιάσουν ευχάριστα, υπερβαίνοντας τα στερεότυπα της χαζοχαρούμενης νεανικής σειράς.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 18/3/2009)
0 Responses to "Τα ελληνικά σίριαλ πριν από την κρίση"
Δημοσίευση σχολίου