2:11 π.μ.
Σύντομα
τελειώνει το τάλεντ σόου «So you think you can dance» του Mega (πάλι κατάφερα
να συμπεριλάβω εννέα ξένες λέξεις σε μία πρόταση, αλλά αν πω «σόρι», αυτές θα
γίνουν δέκα).
Ταλαντούχοι
και σεμνοί ήταν οι νέοι χορευτές και χορεύτριες που συμμετείχαν στο σόου και
ασφαλώς νιώθει κανείς σεβασμό για τον μόχθο και το πάθος τους. Καθώς δεν έχουν
όλοι οι χορευτές τη δυνατότητα να σπουδάσουν σε καλές σχολές χορού ή να ζήσουν
με αξιοπρέπεια από την τέχνη τους, δεν έχουμε την πολυτέλεια να τους
επικρίνουμε επειδή δοκιμάζουν την τύχη τους και διά της τηλεοπτικής οδού. Οσο
για τους κριτές τους, μερικές φορές φέρονται πραγματικά σαν δάσκαλοι, όμως
κάποιες άλλες φορές έχουν φερθεί σαν σταρ που λάμπουν περισσότερο από τους
διαγωνιζόμενους χορευτές - και δεν έχω την πρόθεση να αμφισβητήσω ούτε τις
γνώσεις και την αγάπη τους για τον χορό.
Πρόκειται
για μια ακριβή, προσεγμένη εκπομπή, που αποφεύγει να δείξει ιδιωτικές στιγμές
των παικτών, ενώ το έπαθλο (μια υποτροφία για σπουδές χορού στο Λονδίνο) έχει
παιδαγωγικό χαρακτήρα. Ωστόσο, ο ίδιος ο χορός καταντάει λεπτομέρεια μες στο
πολύχρωμο, πολύβουο και πολυπρόσωπο σκηνικό, καθώς έχει φορτωθεί με τόσα
«μαλάματα», τόσα ταρατατζούμ που χάνεται το πρόσωπό του.
Ναι,
είναι πολύ σημαντικό να μπορεί ένας χορευτής να ξεδιπλώνει το ταλέντο του
μπροστά σε εκατοντάδες χιλιάδες τηλεθεατές, όμως οι ποδοσφαιρικού τύπου
εκδηλώσεις λατρείας του «ζωντανού» κοινού θαμπώνουν την ποίηση του χορού - για
να μην αναφερθούμε στην πεζότητα της τηλεψηφοφορίας.
Την
περασμένη Κυριακή, λίγο πριν από το τέλος του «So you think κ.λπ.», έκανα
ζάπινγκ κι έπεσα ξανά σε χορό, στο 902. Δεν ήξερα τίνος ήταν η μουσική ούτε
ποιοι χόρευαν, όμως το θέαμα ήταν μαγευτικό. Οι χορευτές πετούσαν, δεν πατούσαν
στη γη, και το έκαναν με ταχύτητα και χάρη.
Εκ των
υστέρων έμαθα ότι επρόκειτο για ένα απόσπασμα από το μπαλέτο «Χρυσή εποχή», ένα
νεανικό (μα πολύ νεανικό!) έργο του Σοστακόβιτς. Μια παράσταση των μπαλέτων
Μπολσόι (1982), σε χορογραφία του Γκριγκόρεβιτς - και εύκολα μπορεί κανείς να
παραγγείλει το cd μέσω Ιντερνετ.
Δεν
συγκρίνω, δεν αντιπαραθέτω τα δύο είδη - την εκπομπή του Mega και τη
βιντεοσκοπημένη «ιστορική» παράσταση: Το πρώτο είναι μια τηλεοπτική
υπερπαραγωγή (με αρκετό ρίσκο), το δεύτερο μια σίγουρη συνταγή ποιότητας.
Μπορεί το δεύτερο να μας συγκινεί, όμως αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το τι
έχει «σήμερα» η τηλεόραση να δείξει και να πει για τον χορό.
Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν
το «So you think…» μάς βοηθά να γνωρίσουμε, να αγαπήσουμε και να αναζητήσουμε
την τέχνη του χορού γύρω μας, στον παρόντα χρόνο, στον 21ο αιώνα και όχι σε
κάποια μακρινή «χρυσή εποχή» και σε προστατευόμενους θυλάκους. Αναρωτιέμαι αν,
χάρη σε σόου σαν και αυτό του Mega, ενισχύεται η αυτοτέλεια του χορού ως μορφής
τέχνης ή αν ο χορός γίνεται το συμπλήρωμα σε θεάματα τύπου Eurovision ή
προγραμμάτων πίστας, όπως συμβαίνει με τα αποσπάσματα έργων κλασικής μουσικής
που χρησιμοποιούνται σαν μουσικό χαλί σε διαφημίσεις απορρυπαντικών, σερβιετών
ή σάλτσας τομάτας.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")
0 Responses to "Ας κρατήσουν οι χοροί (4-6-08)"
Δημοσίευση σχολίου