Σε έναν πολύ σημαντικό μουσικό, που εδώ και δέκα χρόνια ζει και δημιουργεί στην Αθήνα, ήταν αφιερωμένο το ντοκιμαντέρ του «Παρασκήνιου» με τίτλο «Μπλέιν Ρέινινγκερ - Ενας Αμερικανός φίλος» (σκηνοθεσία του Γιώργου Σκεύα). Ο Ρέινινγκερ ήταν ιδρυτικό μέλος (μαζί με τον Στίβεν Μπράουν) και ψυχή μιας θρυλικής μπάντας, των Tuxedomoon (TM), που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα στην Ελλάδα.

Το πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό συνδυάζεται με την αφήγηση του καλλιτέχνη, που σκιαγραφεί τη διαδρομή του συγκροτήματος και την προσωπική του πορεία. Ο Ρέινινγκερ (γενν. το 1953) μεγάλωσε στο Πουέμπλομ, μια βιομηχανική πόλη του Κολοράντο, με μια ευημερούσα εργατική τάξη. Βιολιστές και αλκοολικοί ήταν πάντα οι πρωτότοκοι γιοι στο σόι του. Από τη μια η οικογενειακή παράδοση των ρέμπελων λαϊκών καλλιτεχνών, από την άλλη οι πάμπολλες υπαίθριες συναυλίες με νεανικά γκρουπάκια, τις οποίες οργάνωνε ο τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός. Σήμερα, εποχή κυριαρχίας της playlist και της τρομακτικής συγκέντρωσης της ιδιοκτησίας στο ραδιόφωνο (το Clear Channel κατέχει περίπου 1.200 ραδιοσταθμούς στις ΗΠΑ), κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο, όπως θα ήταν αδιανόητο για έναν φτωχό νέο να φοιτήσει δωρεάν στο City College του Σαν Φρανσίσκο (ένα σοβαρό και «όχι χίπικο» πανεπιστήμιο) όπου σπούδασε media, εικαστικές τέχνες, ποίηση και ηλεκτρονική μουσική – και όλα αυτά ήταν συνιστώσες των ΤΜ, μιας πρωτοποριακής μπάντας που στις συναυλίες της συνδύαζε τη μουσική με προβολές βίντεο και θεατρικά δρώμενα.

Tην ευρωπαϊκή τους καριέρα οι ΤΜ τη χρωστούν στον Ρόναλντ Ρέιγκαν. Ενόψει της εκλογής του, το 1981, ρίχνουν μαύρη πέτρα στην πατρίδα τους και εγκαθίστανται στην Ευρώπη. «Εδώ μάς έπαιρναν σοβαρά, χρηματοδοτούσαν τη δουλειά μας». Δίνουν συναυλίες, συμμετέχουν σε καλλιτεχνικά φεστιβάλ, γράφουν μουσική μπαλέτου για τον Μορίς Μπεζάρ…

Ομως, ο 30χρονος τότε Ρέινινγκερ θέλει κάτι παραπάνω από την αναγνώριση των «ψαγμένων» Ευρωπαίων: Ονειρεύεται να γίνει ποπ σταρ, διάσημος σαν τον Ντέιβιντ Μπάουι. Το επιχειρεί, σπάει τα μούτρα του και σήμερα περιγράφει με χιούμορ εκείνη την απόπειρα: «Δεν ήθελα να είμαι εναλλακτικός και απένταρος». Ομως η μοίρα του ήταν η πρωτοπορία… και η έντιμος πενία. Η πρωτοπορία «τον διάλεξε», όπως τον διάλεξε και η Ελλάδα.

Το ντοκιμαντέρ αυτό μας ξυπνά τη διάθεση να ακούσουμε ή να ξανακούσουμε τη μουσική των ΤΜ. Η «χειρουργική ακρίβεια», η έλλειψη αγοραίας αισθηματολογίας χαρακτηρίζουν την αφήγηση του «Αμερικανού φίλου», ο οποίος έχει αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να μην το παίζει ούτε «μεγάλος» ούτε περιζήτητος.

Στις αρχές του ’80 στο Βέλγιο, μια ρόδα αυτοκινήτου πέρασε πάνω από τη δεξιά παλάμη του Ρέινινγκερ, με αποτέλεσμα να σπάσουν τέσσερα δάχτυλά του – τρομερή ατυχία για έναν βιολιστή. Υψώνει το χέρι και βλέπουμε τα δάχτυλά του να σχηματίζουν αλλόκοτες γωνίες. Ο καλλιτέχνης –που συνέχισε να παίζει βιολί– χαμογελά. Υστερα ακούγεται ένα εξαίσιο τραγούδι, το «Βroken Fingers» από το πρώτο σόλο άλμπουμ του με τον ίδιο τίτλο. «Τα σπασμένα δάχτυλα μιλούν» – και συχνά μιλούν πιο εκφραστικά από εκείνα που δεν τσαλακώθηκαν, δεν μάτωσαν ποτέ.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Ντοκιμαντέρ, Πρόσωπα | 0 comments | edit