Στην
υπεραλίευση ήταν αφιερωμένο ένα από τα θέματα των «Νέων Φακέλων» (ΣΚΑΪ) της
προπερασμένης Τρίτης που το παρουσίασε ο Αλέξης Παπαχελάς. Ενας ακήρυχτος
πόλεμος διεξάγεται στις θάλασσες –και οι επιτιθέμενοι δεν είναι τα ψάρια. Αν η
εντατική αλιεία συνεχιστεί, «τα παγκόσμια ιχθυοαποθέματα θα έχουν καταρρεύσει
μέχρι το 2048», προβλέπει ένας επιστήμονας της WWF.
Μαγευτικές
είναι οι εικόνες από το ταξίδι του ερευνητικού σκάφους «Φιλία» στον Κερκυραϊκό
κόλπο, καθώς και από τις υποβρύχιες λήψεις στο νότιο Αιγαίο και στον Αργολικό
Κόλπο, όμως το μήνυμα είναι ζοφερό. Σήμερα, «για ένα κιλό εμπορεύσιμα ψάρια,
πετιούνται στη θάλασσα 800 γρ. θαλάσσιων οργανισμών», δηλαδή ψάρια νεογέννητα ή
«μη εμπορικά». Αυτά είναι οι «παράπλευρες απώλειες» της μηχανότρατας. Επιπλέον,
οι βαριές μεταλλικές «πόρτες» της μηχανότρατας, που σέρνονται στο βυθό και τον
ξυρίζουν, καταστρέφουν την ποσειδωνία, το θαλάσσιο λιβάδι όπου καταφεύγουν τα
ψάρια για να γεννήσουν.
Η
εκπομπή δεν επισήμανε μόνον τους κινδύνους, αλλά και τους τρόπους για να
ανακοπούν οι καταστροφικές τάσεις. Ετσι, είδαμε τον τεχνητό ύφαλο ανοιχτά της
Καλύμνου) όπου τα ψάρια μεγαλώνουν προστατευμένα σε ένα παράξενο υποβρύχιο
κάστρο, ένα κτίσμα από τσιμεντόπλινθους. Αλλα μέτρα βρίσκονται στα συρτάρια.
Φτωχές οι ψαριές, αλλά γεμάτες οι ψαροταβέρνες πολυτελείας. Ταυτόχρονα,
απλησίαστα είναι τα περισσότερα ψάρια για τη μέση ελληνική οικογένεια. Κάποτε
έλεγαν «αν δεν βρεις ψάρια στην αγορά, πάρε γόπες», όμως τώρα ακόμα και η τιμή
της γόπας ή της μαρίδας είναι τσουχτερή, τουλάχιστον για τους κατοίκους των
πόλεων.
Ενας
Κερκυραίος ψαράς λέει ότι οι διατροφικές μας συνήθειες έχουν αλλάξει, ότι αντί
για σαφρίδια, προτιμάμε ψάρι σε φέτα, σολομό ή ξιφία εισαγωγής. Δύσκολα η
εργαζόμενη Ελληνίδα θα βρει το χρόνο να βάλει τηγάνι για μικρά ψαράκια, ενώ
ελάχιστα είναι τα παιδιά που μπορούν να φάνε ένα ψάρι το οποίο προηγουμένως δεν
θα τους το έχει καθαρίσει η μαμά από τα κόκαλα. Επιπλέον, πολλοί που κατοικούν
σε διαμερίσματα με ενιαίο χώρο κουζίνας και καθιστικού δεν τηγανίζουν ποτέ και
τίποτα, αφού η τηγανίλα θα διαποτίσει τις κουρτίνες και τους καναπέδες.
«Φέραμε
τη θάλασσα στα όριά της», λέει ένας παράκτιος ψαράς, «...τη θάλασσα την
αρμέγουμε και κάποτε θα πάψει να μας δίνει ψάρια». Μόνο που για κάποιους το
άρμεγμα αποφέρει κέρδη, ενώ οι πολλοί δεν μπορούν να εξασφαλίσουν, έστω μια
φορά στις τόσες, αυτό που για τους πατεράδες τους ήταν αυτονόητο, ένα φρέσκο
ψαράκι στο τραπέζι.
«Το ψάρι είναι φρούτο»,
έλεγε ένας φίλος, δεινός μπαρμπουνοφάγος. Ομως οι θαλάσσιοι οπωρώνες φτωχαίνουν
και τα φρούτα της θάλασσας γίνονται όλο και πιο απρόσιτα. Αν δεν ληφθούν
δραστικά μέτρα, το λυθρίνι και η κουτσομούρα (εμπορικά είδη στα οποία ασκείται
«αλιευτική πίεση») σύντομα θα προστεθούν στον κατάλογο των μυθολογικών ζώων,
πλάι στον γρύπα και τον μονόκερο.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")
0 Responses to "«Φέραμε τη θάλασσα στα όριά της» (14-6-08)"
Δημοσίευση σχολίου