«Δεν υπήρχαν συγγενείς, δεν υπήρχε μυρωδιά». Ετσι εξηγεί κάποιος μπροστά στην κάμερα το γεγονός ότι επί ενάμιση χρόνο ένας 78χρονος βρισκόταν νεκρός στο σπίτι του, στον Λαγκαδά της Θεσσαλονίκης, χωρίς κανένας γείτονας να αντιληφθεί την απουσία του. Η επικείμενη κατεδάφιση του παλιού διώροφου κτιρίου στάθηκε η αιτία για την ανεύρεση του πτώματος. Και ύστερα λειτούργησε το τηλεοπτικό σπασμένο τηλέφωνο. Ηταν ρακοσυλλέκτης ή όχι; Ηταν εξαθλιωμένος ή όχι; «Δεν ήταν!» υποστηρίζει ένας περίοικος.

«Μα το σπίτι είναι ερείπιο, τα παράθυρα χάσκουν, τα τζάμια λείπουν», επιμένει ο παρουσιαστής.

«Μέσα το σπίτι ήταν συγυρισμένο».

«Μήπως, λέμε μήπως, φορούσε τα καλά του όταν κατέβαινε στη Θεσσαλονίκη, αλλά στη γειτονιά του κυκλοφορούσε ρακένδυτος για να μην τραβά την προσοχή;»

Ακόμα και το δελτίο της ΝΕΤ μάς πληροφορεί ότι στην ντουλάπα του νεκρού βρέθηκαν «15 ολοκαίνουργια κοστούμια και 50 ζευγάρια παπούτσια». Κάποιοι λένε ότι ο νεκρός έμπορος σιτηρών ήταν ο ωραίος βαρόνος Μπρούμελ του Λαγκαδά. Ποιος ξέρει; Αργά ή γρήγορα τα μυστικά θα αποκαλυφθούν. Μείνετε συντονισμένοι, οι τηλεθεατές του καναλιού μας θα είναι οι πρώτοι που θα τα μάθουν.

Αραγε ο μακαρίτης ήταν ένας μικρός Ρότσιλδ που έκρυβε στο στρώμα του θησαυρούς; Κάποιοι διαψεύδουν τις φήμες για τα μυθικά ποσά, για τα ομόλογα και τα βιβλιάρια καταθέσεων που βρέθηκαν στο σπίτι του νεκρού. Πού να το φανταζόταν ο μακαρίτης ότι ο θάνατός του θα ήταν ένας θησαυρός για τα κανάλια, αφού θα τροφοδοτούσε ένα δραματικό σίριαλ μυστηρίου; Τα τελευταία χρόνια της ζωής του και επί ενάμιση χρόνο μετά το θάνατό του, ο άνθρωπος αυτός ήταν αόρατος, ανύπαρκτος για τον τοπικό μικρόκοσμο. Αόρατος όσο ήταν ζωντανός, αόρατος και πεθαμένος, Και η διόλου ζηλευτή ιδιότητα του άταφου νεκρού τού πρόσφερε μια ηχηρή αλλά εφήμερη επωνυμία.

Μπαγιάτικα, ληγμένα, εικονικά ήταν τα ομόλογα και τα βιβλιάρια, όμως κάθε άλλο παρά εικονική είναι η αποξένωση που ζει και βασιλεύει ανάμεσά μας. Σήμερα θεωρείται αδιακρισία το να χτυπήσουμε την πόρτα του ηλικιωμένου γείτονα και να τον ρωτήσουμε αν καλά. Αντίθετα, θεωρείται δείγμα καλού γούστου και κοινωνικότητας το να εκμυστηρευόμαστε τα προσωπικά μας στην τηλεόραση ή να βλέπουμε άλλους να το κάνουν.