9:32 π.μ.
Ο Τζίμης εκπαιδεύεται στις αντιπολεμικές τέχνες. Στο
προχθεσινό έκτακτο επεισόδιο των «10 Μικρών Μήτσων» του Λάκη Λαζόπουλου (Mega)
κυριάρχησε η ταχύρρυθμη εκπαίδευση ενός γυάλινου χαρακτήρα από έναν αληθινό
δάσκαλο (με την πλατιά έννοια του όρου), τον Μίκη Θεοδωράκη.
Στη δεκαετία του ’90, στα χρόνια της χρηματιστηριακής
ευδαιμονίας, ο «πάμε πλατεία» Τζίμης εξέφραζε όλη τη δόξα, τη χάρη και την
αφασία του λαϊφστάιλ. Από τότε τα πράγματα άλλαξαν. Ο μπαμπάς χρεοκόπησε και το
έκπληκτο ματάκι του Τζίμη, το μισοκρυμμένο πίσω από την πυκνή φράντζα,
αντίκριζε κατά καιρούς όψεις της μη εικονικής πραγματικότητας. Και τώρα ο
Τζίμης παίρνει συνέντευξη από έναν ζωντανό μύθο. Ο κ. Θεοδωράκης υποδύεται τον
εαυτό του, ενώ ο τηλεοπτικός Τζίμης μάλλον κάνει νερά του εαυτού του.
Μόνο μια ερώτηση προλαβαίνει να υποβάλει ο μαθητευόμενος
δημοσιογράφος στον συνομιλητή του: πώς θα αποκτήσει όραμα. Η απάντηση είναι απλή:
το όραμα πηγαίνει μαζί με τον «στόχο» -και εδώ εννοείται ένας στόχος ευγενικός
που υπερβαίνει το στενό ατομικό συμφέρον. Ο κ. Θεοδωράκης καλεί τον Τζίμη να
ξυπνήσει, να αντισταθεί σε αυτούς που τον θεωρούν «βλάκα». Ο Λάκης-Τζίμης
ακούει με προσήλωση («κανείς άλλος δεν μου έχει μιλήσει έτσι μέχρι σήμερα»).
Έτσι λοιπόν, στην επόμενη αντιπολεμική διαδήλωση, ο Τζίμης θα σταθεί στην πρώτη
γραμμή, θα σηκώσει το πλακάτ και θα γίνει «ηγέτης» της γενιάς του.
Οι μέρες που ζούμε και αυτές
που σύντομα θα έρθουν είναι κρίσιμες. Ο πόλεμος στο Ιράκ δεν είναι μια συνήθης,
τοπικής κλίμακας επέμβαση, αλλά και κορυφαία, δραματική έκφραση ενός κόσμου που
αλλάζει, ενώ ταυτόχρονα αλλάζουν το βλέμμα και η ζωή όλων μας. Ο κ. Θεοδωράκης
έχει το καλλιτεχνικό και ηθικό ανάστημα που τον νομιμοποιεί να διδάσκει, να
διαπαιδαγωγεί τον Τζίμη, και έμμεσα τη νεολαία, και μέσω μιας δημοφιλούς
τηλεοπτικής εκπομπής.
Μόνο που οι πραγματικοί
Τζίμηδες είναι πιο “προχωρημένοι” από το τηλεοπτικό δίδυμο δάσκαλος-μαθητής.
Όχι επειδή είναι πιο ψαγμένοι, πιο έξυπνοι, πιο ασυμβίβαστοι, αλλά γιατί η ίδια
η ζωή τούς “προχωρά” με γοργά βήματα, τους αναγκάζει να “πηδήσουν τάξη”. Ακόμα
και όταν διανθίζουν την ομιλία τους με αγγλικούρες, όταν ακούν αμερικανική
μουσική και παρακολουθούν αμερικανικές ταινίες, βλέπουν περισσότερα από ό,τι
εμείς οι μεγάλοι υποθέτουμε. “I won’t do what they tell me”, τραγουδούν οι Rage
Against the Machine” και μαζί τους εκατομμύρια νέοι σε όλον τον κόσμο, όπως
εκατομμύρια έχουν τραγουδήσει “Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ”.
Πέτυχε το πείραμα; Η
τηλεοπτική συνύπαρξη Μίκη-Τζίμη ήταν συγκινητική, αμήχανη και λυπητερή
ταυτόχρονα, καθώς αποκάλυπτε όχι ένα χάσμα γενεών, αλλά ένα χάσμα στον τρόπο
που η γενιά της μεταπολίτευσης και η γενιά των μεταπολεμικών αγώνων βλέπουν η
μία την άλλη, ένα χάσμα στον τρόπο που βλέπουν τη γενιά “πάμε πλατεία” –και ας
τις ενώνει (και τις τρεις) το κοινό, και αναντίρρητα “ευγενικό αντιπολεμικό
“όραμα”. Κατά τα άλλα, οι προχθεσινοί “Μήτσοι” επιβεβαίωσαν την ευαισθησία των
κεραιών του δημιουργού τους. Ο κ. Λαζόπουλος έχει επανειλημμένα αποδείξει την
ικανότητά του να συλλαμβάνει τις αλλαγές που συντελούνται στο κοινωνικό τοπό
και συχνά να τις αποτυπώνει με ευθυβολία και κέφι.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,
“Εικονογράφημα”)
0 Responses to "Εκπαιδεύοντας τον Τζίμη (7-3-03)"
Δημοσίευση σχολίου