11:48 μ.μ.
Παραμονή
της στρατιωτικής επέμβασης στο Ιράκ
Καθώς
ξεφυλλίζω ένα τετράδιο με σημειώσεις από παλαιότερους τόμους της «Κ», πέφτω στο
απόσπασμα μιας συνέντευξης του πρόωρα χαμένου Δημήτρη Ποταμίτη: «Τα παιδιά,
όταν από μικρά βλέπουν καλό θέατρο, δεν θα φέρουν ποτέ τα τανκς». Ίσως σήμερα η
δήλωση αυτή μοιάζει υπερβολική, όμως τον Δεκέμβριο του 1974, λίγους μήνες μετά
την πτώση της χούντας, ήταν απόλυτα φυσιολογική η συσχέτιση του πολιτισμού με
τη δημοκρατική συνείδηση.
Αναλογίζεται
κανείς αν έχει νόημα να μιλάμε για πολιτισμό στις παραμονές (ή τάχα στο
ξέσπασμα;) ενός νέου αιματοκυλίσματος. Όμως πώς είναι δυνατόν οι πρωτεργάτες
της ευτέλειας, αυτοί που εδώ και χρόνια αποκτούν διαφημιστικά έσοδα και πόντους
θεαματικότητας, εκμεταλλευόμενοι τον πόνο, την αμάθεια και τη ματαιδοξία των
συνανθρώπων μας, να μεταμορφώνονται ξαφνικά σε περιστέρια της ειρήνης; Πόσο
ειλικρινείς μπορεί να είναι οι τηλεοπτικές αντιπολεμικές κραυγές, τη στιγμή που
πριν από λίγες εβδομάδες κάποια κανάλια θεώρησαν την είδηση για την επίσκεψη
της γαλαζοαίματης οικογένειας στην Αθήνα πιο σημαντική από την αληθινή
αντιπολεμική κραυγή εκατομμυρίων ανθρώπων; Πολύ φοβάμαι ότι τα κανάλια, που
συστηματικά στηρίζουν την κουλτούρα της αρπαχτής, επιδεικνύουν σήμερα ένα φιλειρηνικό
πνεύμα της αρπαχτής. «Ο ένα χασάπης πάει να καθαρίσει τον άλλον», ακούμε, π.χ.,
στο Alter. Μα ο πόλεμος δεν υπαγορεύεται από τα φονικά ένστικτα των ηγεμόνων,
ούτε οφείλεται στον χαμηλό δείκτη νοημοσύνης τους...
Είναι
πάνδημη η καταδίκη του πολέμου και της αμερικανικής πολιτικής, είναι μεγάλη η
οργή, η αγανάκτηση, η αγωνία και του ελληνικού λαού και είναι φυσικό τα κανάλια
να παίρνουν υπόψη τους αυτές τις διαθέσεις. Όχι όμως για να φωτίσουν τις
αιτίες, αλλά για να πάρουν την αλήθεια μας και να την κάνουν ψέμα, για να
εκτονώσουν την αντιπολεμική συνείδηση, να την αλέσουν στο μύλο του θεάματος.
Μετά το μπούκωμα, εύκολα έρχεται η λήθη, έρχεται η στιγμή «να αλλάξουμε κλίμα»,
να αλλάξουμε τραγωδία. Απόδειξη είναι το πόσο λίγο τα περισσότερα κανάλια ασχολούνται
με το συνεχιζόμενο έγκλημα στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη ή με το διαρκές
ψυχορράγημα της Αφρικής, το πόσο εφήμερη και επιδερμική είναι η έγνοια τους για
το «καλάθι της νοικοκυράς», το δράμα του ανέργου και του συντάξουχου ή και για
τη «δίκη του αιώνα».
Από μια
άποψη είχε δίκιο και από μια άλλη άδικο ο Δημήτρης Ποταμίτης. Τα παιδιά που
τρέφονται με ψυχαγωγικά σκουπίδια δεν θα πάρουν τα τανκς, αλλά δύσκολα θα
αντισταθούν μπροστά στον κίνδυνο της επέλασης της κάθε λογής βαρβαρότητας. Ο
πολιτισμός δεν είναι το κερασάκι στην τούρτα, αλλά είναι η ίδια η τούρτα, ο
αέρας που ανασαίνουμε. Και όταν ο αέρας αυτός είναι τοξικός, ρηχές και
εύθραυστες θα είναι οι δημόσιες ευαισθησίες μας. Πάνω από εκατό θέατρα
λειτουργούν φέτος στην Αθήνα και ασφαλώς θα υπάρχουν πέντε-δέκα παραστάσεις που
θα έχουν κάτι να μας πουν. Όμως το θέατρο στην τηλεόραση, την ιδιωτική και τη
δημόσια, λάμπει διά της απουσίας του και εκπροσωπείται αποκλειστικά από
επιθεωρήσεις της συμφοράς στον ΑΝΤ1 και τον Star. Τα ριάλιτι και τα σίριαλ της
ρουτίνας και της υστερίας έχουν αναλάβει την αγωγή του μη πολίτη, ενώ η φλυαρία
περί πολιτικής είναι η άλλη όψη της απολιτικοποίησης.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,
«Εικονογράφημα»)
0 Responses to "Η αγωγή του μη πολίτη (20-3-03)"
Δημοσίευση σχολίου