12:11 μ.μ.
Όπως συμβαίνει με τα ριάλιτι, τα βραβεία «Αρίων»
τροφοδότησαν πλήθος παράπλευρων και πολυ-παραθυρικών εκπομπών. Στις
περισσότερες περιπτώσεις η συζήτηση επικεντρώθηκε στα πιο ακραία δείγματα
γελοιότητας, στους παρεξηγημένους, στους κακιωμένους, στους αδικημένους. Πολλοί
παραδέχτηκαν ότι ήταν μια «λαμπερή, επιτυχημένη βραδιά», όπως τόνισε ο Νίκος
Ευαγγελάτος στο προχθεσινό δελτίο του Alter. Όμως ό,τι λάμπει δεν είναι πάντα
χρυσός.
Κρίνοντας από το ζήλο με τον οποίο πολλοί υπερασπίστηκαν το
«θεσμό» και κατακεραύνωσαν τους απόντες, θα λέγαμε ότι το περιβόητο δόγμα Μπους
(όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας) απέκτησε τον εγχώριο κλώνο του:
«Όποιος δεν είναι με τα βραβεία Αρίων είναι εναντίον του ελληνικού τραγουδιού».
Όμως σε μια δημοκρατική κοινωνία έχει κανείς το δικαίωμα να είναι είναι ενάντια
στον ευτελισμό του ελληνικού τραγουδιού και στην τηλεοπτική του ισοπέδωση,
ενάντια στη λογική του ποτ-πουρί: λίγο «ντισκογκέρλ», λίγες «τάσεις αυτοκτονίας»,
λίγο «πάρε τηλέφωνο τον κερατά», με λίγη σάλτσα από αθάνατη μουσική παράδοση ή
«all time classics».
«Ένα είναι το τραγούδι», είπε η βραβευθείσα Νατάσα
Θεοδωρίδου, αρνούμενη το διαχωρισμό σε έντεχνο και λαϊκό. «Είναι το τραγούδι
που αγγίζει το κοινό αίσθημα, το κοινό λαϊκό κτήμα που είστε εσείς». Οι
τηλεθεατές γίνονται «κτήμα» και οικόπεδο των καναλιών και των δισκογραφικών
εταιρεία, εφόσον αναγκάζονται να ακούνε ό,τι τους «φυτεύουν» ό,τι τους
προσφέρεται. Τα προσόντα των αστεριών που επιβάλλονται κυρίως διά της
τηλεοπτικής οδού δεν είναι πάντα αμιγώς καλλιτεχνικά. Π.χ., οι τηλεθεατές
υποχρεώθηκαν να πληροφορηθούν τα τρία κύρια προσόντα του τραγουδιστή Γιώργου
Τσαλίκη: πρώτον, «φέρνει ουρές στο Romeo»,· δεύτερον,
«ο Λάκης Λαζόπουλος
χόρεψε τσάμικο στο γάμο του»· και τρίτον, «πρόκειται να γίνει πατέρας σε λίγο».
Με την ίδια lifestyle λογική, το ερώτημα που πυρπολεί τις
καρδιές των τηλεθεατών είναι το «πότε θα παντρευτεί ο Ρέμος;»
Aνελέητο ήταν το σφυροκόπημα των ερωτήσεων που υπέβαλε στον κύριο Ρέμο ο Νίκος
Χατζηνικολάου, αλλά τελικά ο έμπειρος δημοσιογράφος έβγαλε είδηση («καλό καλοκαίρι!»). Το γεγονός αυτό
δείχνει σε πόσο γόνιμο έδαφος
έπεσε η δημιουργική κριτική του Διονύση Σαββόπουλου και η πρότασή του
για ίδρυση «Ακαδημίας Ελληνικού Τραγουδιού». Αλήθεια, ποια θα είναι η συμβολή
της «Μουσικής Ακαδημίας» του ΑΝΤ1; [Έτσι έχει επισήμως χαρακτηριστεί το ριάλιτι
«Fame Story».]
Θεσμός δύο χρόνων τα «Αρίων»,εκκολαπτόμενος θεσμός το «Fame Story»
ή και το «Popstars»…
Περισσότερο από κάθε άλλη
μορφή τέχνης, το τραγούδι, λόγω της αμεσότητάς του και της ευκολίας στη διάδοσή
του, είναι καθρέφτης όχι μόνον της «καλλιτεχνίας», αλλά και του πολιτικού πολιτισμού μιας
χώρας. Τις ταραγμένες αυτές ημέρες βλέπουμε πολιτικούς άνδρες να φέρονται σαν
να θεωρούν τον εαυτό τους αιώνιο, σαν να θεωρουν τον τόπο μας «οικόπεδο και
αποικία». Αντίστοιχα, αρκετοί μάνατζερ και διαχειριστές του πολιτικού μας
οικοπέδου φαίνεται να βλέπουν την Ελλάδα σαν μια απέραντη Καρβελοχώρα ή σαν ένα
Καψουροχώρι που αντιγράφει όχι τα επιτεύγματα, αλλά τα υποπροϊόντα του
παγκόσμιου πολιτιστικού χωριού. Και ο «πολιτισμός των πολιτισμών» καταλήγει να
θυμίζει το «ματαιότης ματαιοτήτων».
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, «Εικονογράφημα», 24/3/2003)
0 Responses to "Ό,τι λάμπει: βραβεία Αρίων 2003"
Δημοσίευση σχολίου