Στις 10 Φεβρουαρίου 1999 συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από το πρώτο ανέβασμα του έργου Ο θάνατος του εμποράκου, το οποίο, κατά γενική ομολογία, χάραξε μια βαθιά διαχωριστική γραμμή. Μετά το Θάνατο του εμποράκου, που ανέβηκε σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν, το αμερικανικό θέατρο δεν ήταν πια το ίδιο.
Στην πρεμιέρα του έργου, στο θέατρο Μορόσκο του Μπροντγουέι, μια γυναίκα ανάμεσα στους θεατές αντέδρασε έξαλλα, χαρακτηρίζοντάς το «βόμβα στα θεμέλια του αμερικανικού καπιταλισμού». Ο Άρθουρ Μίλερ παραδέχτηκε ότι ήλπιζε κι αυτός το έργο να είναι βόμβα, «αν όχι στα θεμέλια του καπιταλισμού μας γενικά, τουλάχιστον στα θεμέλια αυτής της ψευτοζώ που πίστευε πως άγγιζε τα σύννεφα, σκαρφαλωμένη πάνω σ’ ένα ηλεκτρικό ψυγείο».



ή τα ψεύτικα τα δέντρα τα μεγάλα (περί του ψηλότερου χριστουγεννιάτικου δέντρου στην Ευρώπη)




Απ’ όλα είχε ο πολιτιστικός μπαξές του 1997: Πολιτιστική Πρωτεύουσα, εξαγγελία Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, Πολυνομοσχέδιο για τον πολιτισμό. Διάσημοι καλλιτέχνες και διανοούμενοι, ως άλλοι Αλεξανδρινοί βασιλείς, επισκέφτηκαν τη χώρα μας ενώ ο δημόσιος διάλογος και οι πνευματικοί διαξιφισμοί έφτασαν σε νέο υψηλό επίπεδο στοχασμού και φινέτσας.


Θα περίμενε κανείς πως η άνοδος του νεοφασισμού στην Ευρώπη θα ήταν ένα από τα κεντρικά θέματα στο διήμερο που έγινε στο Παρίσι για τη «Μεγάλη Ευρώπη του Πολιτισμού».





Η νέα εποχή και το λυκόφως των παραδοσιακών κατασκόπων