|
Τα
«ιερά πνεύματα» της Παταγονίας ευλογούν το νέο ριάλιτι επιβίωσης (αλλιώς
«παιχνίδι περιπέτειας») του Μega. To oρθότερο θα ήταν να μιλήσουμε για «ιερά
τηλεοπτικά πνεύματα» ή μάλλον για «ιερά επικοινωνιακά πνεύματα» που δεν τα
τρομάζουν οι κάμερες και τα συνεργεία.
Τελετουργική
ήταν η έναρξη του σόου «Παταγονία». Οι 18 παίχτες του σχηματίζουν ένα
ημικύκλιο σε ένα έρημο οροπέδιο. Στο κέντρο στέκεται ο παρουσιαστής (ο
ηθοποιός Γιάννης Αϊβάζης) και στην άκρη ένας Ινδιάνος με παραδοσιακή
φορεσιά. Ολοι αγέλαστοι. Εδώ είναι η «άκρη της Γης», δεν είναι παίξε γέλασε.
Οι παίχτες καλούνται να πιουν διαδοχικά από ένα πήλινο αγγείο με ένα ποτό
που πραγματοποιεί τις ευχές αυτού που το πίνει. Κάθε ευχή διατυπώνεται
σιωπηρά, όμως φτάνει στα αυτιά του τηλεθεατή με εντυπωσιακή ευκρίνεια.
Μάλλον αυτό το ασυνήθιστο φυσικό φαινόμενο θα οφείλεται στο υψόμετρο.
Ούτε
μια δεκαετία δεν έχει περάσει από τότε που είδαμε στην Ελλάδα το πρώτο
ριάλιτι επιβίωσης (το «Survivor» στο Mega) και ήδη το είδος μυρίζει
ναφθαλίνη. Οι παίχτες χωρίζονται σε φυλές, ορίζεται αρχηγός, ακολουθούν
κακουχίες, δοκιμασίες, αγώνες για ασυλία, αποκλεισμοί. Εμπιστευτικοί
μονόλογοι μπροστά στην κάμερα. Τα πρώτα «θαψίματα». Το ενδιαφέρον που θα
δείξει ο τηλεθεατής θα εξαρτηθεί αποκλειστικά από τις σχέσεις μεταξύ των
παιχτών. Σχέσεις που δεν εκτυλίσσονται αυθόρμητα αλλά υπακούουν και σε
σκηνοθετικές υποδείξεις.
Αναρωτιέται
κανείς γιατί το Mega, που και φέτος έχει σημειώσει αρκετές επιτυχίες στον
ψυχαγωγικό και τον ενημερωτικό τομέα, να καταφεύγει ξανά σε αυτό το είδος
που αντιπροσωπεύει τον βαθμό μηδέν της τηλεοπτικής γραφής. Είναι αλήθεια
ότι, ιδίως τα Σαββατοκύριακα, όταν δεν προβάλλονται σίριαλ, το ψυχαγωγικό
πρόγραμμα στο πράιμ τάιμ είναι γενικά φτωχό. Η οικογένεια μένει σπίτι -και
λόγω κρίσης θα μένει ακόμα περισσότερο- και επομένως υπάρχει ανάγκη για
ανάλαφρες μορφές ψυχαγωγίας, όπως μουσικές εκπομπές, τηλεπαιχνίδια ή
ευχάριστες κινηματογραφικές ταινίες, κωμωδίες και περιπέτειες. Eτσι, το
ριάλιτι επιβίωσης είναι μια κάποια λύση.
Μια
ταξιδιωτική εκπομπή, που ίσως θα έφτανε και μέχρι την Παταγονία, θα στοίχιζε
πολύ φτηνότερα στο κανάλι και, ταυτόχρονα, θα έδινε στον τηλεθεατή την
ευκαιρία να γνωρίσει το φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον αυτής της
περιοχής, τα χωριά και τον τρόπο ζωής των κατοίκων της. Ομως εδώ ο τόπος
είναι το σκηνικό για το τεχνητό ζην επικινδύνως των παιχτών, για να
ξεδιπλωθούν οι συγκρούσεις, οι συμμαχίες και οι «στρατηγικές» τους. Ο
αληθινός τόπος γίνεται μη τόπος, ένα χάρτινο σκηνικό χωρίς ιστορία, χωρίς
την πνοή των ανθρώπων που τον κατοικούν, χωρίς τις δικές τους αληθινές
περιπέτειες. Ρόλος κομπάρσου έχει ανατεθεί στις έμψυχες φολκλορικές
πινελιές, στους γηγενείς (βλ. τους «γκαούτσος» που μεταφέρουν με τα άλογά
τους τους παίχτες) οι οποίοι εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία για ένα
μεροκάματο, περίπου όπως συμβαίνει με τους τσολιάδες/κράχτες στα Βλάχικα της
Βάρης.
|
0 Responses to "Πνεύματα ιερά και τηλεοπτικά"
Δημοσίευση σχολίου