Για έναν 13χρονο ληστή
Mερικές φορές δεν χρειαζόμαστε την εικόνα για να αντιληφθούμε τη φρίκη. Αρκεί και μια σύντομη είδηση χωρίς οπτική υποστήριξη, μια είδηση «ασυνόδευτη», μόνο που οι ειδήσεις αυτές είναι τηλεοπτικά ανεπιθύμητες, αφού δεν προκαλούν αίσθηση, δεν είναι sensational, όπως λένε οι ειδικοί. Ωστόσο, ακόμα και στον ηλεκτρονικό Τύπο φτάνουν κάποιες τέτοιες ειδήσεις που μας θυμίζουν πόσο μεγάλη, αλλά και πόσο σκοτεινή είναι η εποχή μας.
Χθες το πρωί, στο ΒΒC@ΣΚΑΪ, ακούσαμε για έναν 13χρονο ένοπλο ληστή στην πολιτεία του Ιλινόις στις ΗΠΑ. Ο πιτσιρικάς μπήκε σε μια τράπεζα, απείλησε με περίστροφο έναν ταμία, ζήτησε χρήματα και τα έλαβε. Εφυγε με τα χρήματα και κρύφτηκε σε ένα γκαράζ και εκεί, την ίδια ημέρα, τον συνέλαβαν, καθώς τα χέρια του είχαν βαφτεί κόκκινα από τη χρωστική ουσία με το οποίο είχε ποτιστεί ο σάκος. Ενδεχομένως, ο 13χρονος να δικαστεί σαν ενήλικος, οπότε η ποινή του μπορεί να φτάσει τα 30 χρόνια κάθειρξης. Αναρωτιέται κανείς τι εφηβικά και νεανικά χρόνια θα περάσει αυτό το παιδί μέσα στη φυλακή, πώς θα είναι όταν θα βγει από τη φυλακή σαραντάρης και βάλε, αλλά και πώς θα διαμορφωθεί η προσωπικότητά του αν ζήσει αυτά τα χρόνια «ελεύθερος», εκτός φυλακής, στο ίδιο περιβάλλον που τον οδήγησε στην ένοπλη ληστεία. Χορτάσαμε αυτές τις ημέρες να βλέπουμε στην οθόνη μας τις φωτογραφίες του 19χρονου πρωταγωνιστή στα δραματικά γεγονότα στου Ρέντη, τις οποίες ο ίδιος είχε αναρτήσει στο MySpace, χορτάσαμε να βλέπουμε την κάννη στραμμένη καταπάνω μας. Εδώ ο νεαρός ποζάρει, σαν ηθοποιός σε γκανγκστερική ταινία βήτα διαλογής, μισοκλείνει απειλητικά τα μάτια καθώς, με τη βοήθεια του όπλου, από «τίποτα» (όπως νόμιζε ότι τον έβλεπαν οι άλλοι) γίνεται κάποιος. Ωστόσο, η ίδια η πραγματικότητα, ακόμα και αυτή που ξεφεύγει από την κάμερα, μπορεί να είναι πιο απειλητική, πιο ανατριχιαστική από αυτές τις στημένες θλιβερές φωτογραφίες.
Ποιος χρειάζεται την εικόνα για να φανταστεί τον τρόμο που έζησαν δύο αγοράκια, 9 και 12 ετών, στην Καλαμάτα, όταν ο πατέρας τους διαμέλιζε με αλυσοπρίονο τη μητέρα τους; Δεν είναι οι εικόνες, αλλά εκείνες οι αιματηρές φέτες της πραγματικότητας που θα ακολουθούν τα δύο παιδιά σε όλη τη ζωή τους.
Τι να τις κάνουμε τις ταινίες τρόμου, όταν η ίδια η ζωή, ή μάλλον η επικαιρότητα, μάς προσφέρει ισχυρές δόσεις φρίκης; Πάντως, η τηλεόραση σήμερα, σε σχέση με άλλες εποχές, είναι πιο συγκρατημένη: η ακατάσχετη φλυαρία έχει αντικαταστήσει τα «πλάνα σφαγείου ή χειρουργείου» που κάποτε κυριαρχούσαν σε αρκετά δελτία ειδήσεων. Κάτι ο φόβος των κυρώσεων του ΕΣΡ, κάτι η ίδια η απέχθεια του κοινού, επέβαλαν μια αυτοσυγκράτηση, ενώ κάποιοι παρουσιαστές παίζουν τον ρόλο του οικογενειακού ψυχοθεραπευτή. Μια δημοσιογραφική έρευνα για το λαθρεμπόριο όπλων στην Ελλάδα όχι μόνο στοιχίζει σε χρόνο και χρήμα, αλλά είναι κι επικίνδυνη, ενώ αντίθετα η αγοραία γυάλινη ψυχολογία και κοινωνιολογία («πού πάμε, πού πάμε;», «γονείς, πλησιάστε τα παιδιά σας!») είναι πάμφθηνη.
(Καθημερινή, 17/4/2009)
0 Responses to "Από τις εικόνες φρίκης στην ακατάσχετη φλυαρία"
Δημοσίευση σχολίου