|
Οι
αμερικανικές εκλογές είναι «και» θέαμα. Σκοπός πολλών πολιτικών εκδηλώσεων
είναι η παραγωγή εντυπωσιακών εικόνων, που απευθύνονται στο συναίσθημα και
όχι στη λογική του τηλεθεατή/ψηφοφόρου.
Π. χ., στις προεκλογικές συγκεντρώσεις
του Ομπάμα, οι τελετάρχες τοποθετούν τους λευκούς οπαδούς του στις πρώτες
σειρές ενώ οι μαύροι στέλνονται στη γαλαρία, ώστε στους τηλεθεατές να
δημιουργείται η εντύπωση ότι εκείνος δεν είναι ο εκλεκτός των εγχρώμων αλλά
όλου του λαού.
Το
πιο τηλεοπτικά πολυσυζητημένο πρόσωπο των ημερών είναι η Σάρα Πέιλιν, η
υποψήφια αντιπρόεδρος των Ρεπουπλικανών. Στο πρόσφατο συνέδριό τους είδαμε
την πολυμελή οικογένειά της να έχει καταλάβει το πρώτο τραπέζι πίστα. Η
17χρονη έγκυος κόρη και ο 18χρονος μέλλων σύζυγός της και πατέρας άκουγαν,
πιασμένοι χεράκι χεράκι, την ομιλία της σαν να παρακολουθούσαν συναυλία με
γλυκανάλατες αισθηματικές μπαλάντες. Σε περίοπτη θέση το βρέφος της κυρίας
Πέιλιν, ήσυχο σαν αγγελούδι στην αγκαλιά του μεγάλου του αδελφού. Τα καλά
μωρά δεν σκούζουν στα συνέδρια. Και, τέλος, φιλιά, αγκαλιές, στιλβωμένα
χαμόγελα θριάμβου.
Η
κάμερα αγαπάει την οικογένεια και ό, τι αγαπάει η κάμερα θα το αγαπήσει και ο
λαός. Εξάλλου, εδώ και μήνες βλέπουμε στιλπνές εικόνες με τον κύριο Ομπάμα,
την κομψή Μισέλ και τα όμορφα παιδάκια τους, όμως οι εικόνες αυτές
επισκιάστηκαν από την επικοινωνιακή έφοδο της Σάρας.
Περίτεχνος
κότσος, πανάκριβα γυαλιά με σκελετό από τιτάνιο, ταγιέρ των 300.000 δολαρίων
με φούστα ούτε πολύ κοντή ούτε πολύ μακριά και με μανίκια που σταματούν στη
μέση του μπράτσου και υπονοούν ότι η γυναίκα αυτή είναι έτοιμη να πιάσει
δουλειά (οι πληροφορίες από την «Πρώτη γραμμή» της ΝΕΤ). Στο δελτίο του ΣΚΑΪ
παρουσιάστηκαν και οι κούκλες Σάρα που διοχετεύτηκαν με εκπληκτική ταχύτητα
στην αμερικανική αγορά. Μάτι λαμπερό, γυαλιά μυωπίας και η ανάλογη
γκαρνταρόμπα με φορέματα εργασίας και χαλάρωσης.
Αν
ήμουν μαθήτρια λυκείου, δεν θα ήθελα να την είχα καθηγήτρια, δεν θα μου άρεσε
να παρακολουθώ τις παραδόσεις της, να ακούω τα φαρμακερά της σχόλια, τη μελιστάλαχτη
φωνή της. Υποθέτω όμως ότι η κυρία Πέιλιν ουδόλως σκοτίζεται για το πώς
προσλαμβάνεται η εικόνα της στην Ελλάδα.
Οι
εκλογές δεν είναι σίριαλ – το διακύβευμα είναι πολύ πιο σοβαρό από την αύξηση
της τηλεθέασης. Ωστόσο, συχνά τα πολιτικά πρόσωπα θυμίζουν τηλεοπτικούς
χαρακτήρες και η Σάρα Πέιλιν μοιάζει με ηρωίδα σαπουνόπερας. Οχι με
«Νοικοκυρά σε απόγνωση» ούτε με σοφιστικέ δικηγορίνα της Νέας Υόρκης ούτε με
την «Ασχημη Μπέτι», αλλά με πεισματάρα δημόσια υπάλληλο ή στρατιωτίνα.
Εξάλλου, η ίδια είπε ότι η διαφορά ανάμεσα σε μια εργαζόμενη μητέρα και ένα
πίτμπουλ είναι το κραγιόν. Η κυρία δαγκώνει, αλλά μόνο τους κακούς.
Μέχρι
χθες οι περισσότεροι δεν ξέραμε πόσο πληθυσμό έχει η Αλάσκα, όμως σήμερα όλοι
έχουμε γνώμη για τη Σάρα Πέιλιν: Μας αρέσει, δεν μας αρέσει, όπως μας αρέσουν
ή δεν μας αρέσουν τα σίριαλ του Νίκου Φώσκολου. Το γεγονός ότι η κυβερνήτης
μιας μεθοριακής πολιτείας εξακοντίστηκε στην κεντρική πολιτική σκηνή δεν
σημαίνει ότι η Αμερική είναι η χώρα των μεγάλων ευκαιριών, αλλά ότι οι επικοινωνιολόγοι
και σκηνοθέτες της πολιτικής είναι πιο ευφάνταστοι από τους σεναριογράφους
των σίριαλ.
|
0 Responses to "Τα μωρά στην πίστα (12-9-08)"
Δημοσίευση σχολίου