|
Πρεμιέρα
έκαναν προχθές οι «Πρωταγωνιστές» (Mega) του Σταύρου Θεοδωράκη, με θέμα τις
νεαρές Αφρικανές που εκδίδονται στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.
Οπως
κάθε φορά, η έμφαση δίνεται στην προσωπική εξομολόγηση. Κοπέλες από τη
Νιγηρία και το Μπενίν μιλούν για τις τραυματικές εμπειρίες τους, ενώ οι
νυχτερινές εικόνες από την Ευριπίδου ή τη Σωκράτους μάς κόβουν την ανάσα.
Λυγερόκορμες
κοπέλες ντυμένες με μικροσκοπικά πολύχρωμα ρούχα, πάντα με μακριά μαλλιά
(περούκα ή extensions) αναζητούν πελάτες ανάμεσα στα διερχόμενα αυτοκίνητα.
Kινήσεις χορευτικές, που όμως δεν παραπέμπουν στη χαρά του πανηγυριού αλλά
στον αλληγορικό Μακάβριο Χορό του ύστερου Μεσαίωνα, το Χορό του Θανάτου
(Danse Macabre). Στο φόντο, νέοι σωριασμένοι στο πεζοδρόμιο, λιώμα από τα
ναρκωτικά. Οταν περνούν Ζητάδες ή περιπολικά, τα κορίτσια σκορπίζουν σαν τα
τρελά πουλιά για να συγκεντρωθούν ξανά, ύστερα από λίγα λεπτά, στο πεδίο της
μάχης. Εικόνες που δύσκολα μπορεί κανείς να δει με τα ίδια του τα μάτια, αφού
τη νύχτα η περιοχή γύρω από την Ομόνοια και το Δημαρχείο γίνεται αδιάβατη για
όσους δεν έχουν σκοπό να ψωνίσουν ή να ψωνιστούν.
Μια
παρατήρηση: ο ρόλος των Πεντηκοστιανών σε πολλές αφρικανικές χώρες, αλλά και
στις κοινότητες των Αφρικανών στην Ευρώπη δεν είναι ούτε ουδέτερος ούτε
αθώος, παρά τη γραφικότητα που χαρακτηρίζει πολλές μορφές της δράσης αυτής
της Εκκλησίας, που ένα αθηναϊκό δείγμα της είχε συμπεριληφθεί στην εκπομπή.
Σφιχτή
η αφήγηση, εξαιρετική η σκηνοθεσία, ευαίσθητο το δημοσιογραφικό σχόλιο και
όλα συμβάλλουν ώστε να διατηρηθεί αμείωτο το ενδιαφέρον του τηλεθεατή παρά
την προχωρημένη ώρα (οι «Πρωταγωνιστές» προβάλλονται μετά τα μεσάνυχτα).
Μάλιστα, κάποιες φράσεις, εικόνες ή θραύσματα εικόνων καρφώνονται στο νου μας
και ξαναγυρίζουν ακόμα και μετά το τέλος της εκπομπής. Π.χ., οι πρώτες λέξεις
που μαθαίνει μια κοπέλα από τη Νιγηρία που έρχεται στην Αθήνα και
υποχρεώνεται να κάνει πεζοδρόμιο για να εξοφλήσει τον δουλέμπορο και μαστροπό
της, τον boss, δεν είναι το «καλημέρα, καλησπέρα, ευχαριστώ», αλλά το
«τριάντα ευρώ»...
Η
εκπομπή δεν φιλοδοξεί τόσο να θέσει τα μεγάλα ερωτήματα ή να δώσει
απαντήσεις, όσο να αναδείξει τις (συχνά σπαρακτικές) προσωπικές περιπτώσεις
προκαλώντας τη συγκίνηση, την κατανόηση και τη συμπόνια (και όχι κατ’ ανάγκη
στην αφ’ υψηλού, τη φιλανθρωπική της εκδοχή) του τηλεθεατή. Γιατί όχι; Είναι
μια θεμιτή, έντιμη και συχνά δύσκολη επιλογή, αν και προσωπικά θα προτιμούσα
πιο «αόρατο» τον παρουσιαστή και μια κάποια «απόσταση» σε συνδυασμό με κάποια
«σκληρά στοιχεία» (hard facts).
«Γιατί
κλαις;», ρωτάει ο κ. Θεοδωράκης την 26χρονη Φλώρα.
«Γιατί έτσι».
Δεν
κλαίει μόνο η κοπέλα με το όμορφο σώμα και τα χυτά μαλλιά που μιλάει με το
πρόσωπο κρυμμένο. Κλαίει, θρηνεί, ματώνει μέχρι θανάτου ολόκληρη η Μαύρη
Ηπειρος, αλλά όχι «γιατί έτσι». Εκεί στην Αφρική, καθώς και στα υπερεθνικά
κέντρα της εκμετάλλευσης της γης και των ανθρώπων της βρίσκονται οι
απαντήσεις ή ένα μέρος τους.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")
|
0 Responses to "«Mακάβριος Χορός» στην οδό Ευριπίδου (25-9-08)"
Δημοσίευση σχολίου