12:31 π.μ.
Ξάφνου
ο «μαύρος χρυσός» εκτόπισε από τις πρώτες θέσεις των δελτίων και τον ηγούμενο
Εφραίμ και τα οικόπεδα–φιλέτα και τους «γαλάζιους αντάρτες». Λόγω της απεργίας
των τελωνειακών, άδειασαν οι δεξαμενές των πρατηρίων, στέρεψαν οι αντλίες,
στέγνωσαν τα ρεζερβουάρ και οι ψυχές μας.
Για
πολλούς, το ιδιωτικό αυτοκίνητο έχει πάψει να είναι το εργαλείο που μας
εξυπηρετεί εκεί όπου η δημόσια συγκοινωνία είναι ανύπαρκτη ή ανεπαρκής: Εχει
γίνει ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η ζωή μας (εργασία, σχολείο,
σχολή, φροντιστήρια, ψώνια, ψυχαγωγία). Και όταν αυτός ο άξονας αχρηστεύεται, η
καθημερινότητά μας καταρρέει. Τι να μας κάνουν οι εκκλήσεις για λιγότερες
μετακινήσεις με Ι. Χ.; Το ιδιωτικό αυτοκίνητο δεν καλύπτει απλώς τις ανάγκες
μας, τις υπαρκτές και τις κατασκευασμένες, αλλά είναι οργανικό κομμάτι της
κουλτούρας μας, μόνο που έρχεται η στιγμή που το εργαλείο γίνεται εφιάλτης.
Αυτό
τον ορατό πανικό δεν τον προκάλεσε η τηλεόραση ούτε η επίγνωση των σοβαρών
προβλημάτων που φέρνει η έλλειψη υγρών καυσίμων, αλλά και ο πολιτισμός της
ρόδας, η ανάδειξη του αυτοκινήτου σε σύμβολο κοινωνικού κύρους και ατομικής
επιτυχίας. Οι τηλεοπτικές διαφημίσεις με τα πανέμορφα μοντέλα και τα ονειρικά
τοπία στον βενζινοκίνητο Κήπο της Εδέμ, όπως και τα σίριαλ με τους δυναμικούς
ήρωες που οδηγούν δυναμικά αμάξια (εξαίρεση ο αστυνόμος Μπέκας) επίσης
συμβάλλουν στην ενίσχυση του τετράτροχου μύθου.
Είναι
αυτονόητο ότι η έλλειψη καυσίμων έχει βαριές επιπτώσεις στους παραγωγούς
αγροτικών προϊόντων, στον εφοδιασμό της αγοράς, σε επιχειρήσεις, επαγγελματίες
και στο καταναλωτικό κοινό. Ομως δεν αγωνιούσαν όλοι οι εκατοντάδες χιλιάδες
οδηγοί, που στήθηκαν στις εφιαλτικές ουρές, για τον άρτο τον επιούσιο. «Εχω
βενζίνη για να κινηθώ δυο μέρες», λέει μια νεαρή οδηγός σε ένα χθεσινό ρεπορτάζ
της ΝΕΤ σε ένα γραμμικά πολιορκημένο βενζινάδικο, «όμως χρειάζομαι και για το
Σαββατοκύριακο».
Προφανώς,
ένα Σαββατοκύριακο χωρίς βενζίνη είναι ένα Σαββατοκύριακο χαμένο και,
αναρωτιέται κανείς, τι απάντηση θα έδιναν οι περισσότεροι «πολιορκητές» σε ένα
γκάλοπ που θα τους ρωτούσε πώς μετακινήθηκαν την Ημέρα Χωρίς Αυτοκίνητο.
Και να αναλογιστεί
κανείς ότι οι δημόσιες συγκοινωνίες έχουν πράγματι βελτιωθεί: Τα βαγόνια και οι
σταθμοί του ηλεκτρικού λάμπουν από καθαριότητα (ας είναι καλά οι «αλλοδαπές»),
ενώ ο προαστιακός και το μετρό είναι μια ανάσα για πολλούς. Μόνο τα τρένα
αργοπεθαίνουν περιμένοντας το φιλί της ιδιωτικοποίησης, αλλά φαίνεται ότι αυτό το
θέμα θεωρείται περιορισμένου τηλεοπτικού ενδιαφέροντος.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 26/9/08)

0 Responses to "Αμόλυβδες μέρες (26-9-08)"
Δημοσίευση σχολίου