Eνας καινούργιος κόσμος ξεπροβάλλει μέσα από τις στάχτες. Καινούργιος, αλλά εφήμερος: o κόσμος της κάλπης. Οι περισσότεροι από εμάς αποστρέφουν το βλέμμα, δεν έχουν καρδιά και διάθεση ούτε να τον δουν ούτε να τον κουβεντιάσουν, όμως ο κόσμος αυτός κάνει αισθητή την παρουσία του στα κανάλια.

Οι προεκλογικές συζητήσεις φουντώνουν στα στούντιο, με φόντο, μεταφορικά και κυριολεκτικά, φλεγόμενες βουνοκορφές και πυρπολημένα χωριά. Οι παρουσιαστές διαλέγουν σκούρα γραβάτα αντί για ροζ, οι παρουσιάστριες φορέματα λευκά ή μαύρα, απόδειξη ότι και το πένθος μπορεί να είναι σικ.

Πολλά τα γυναικεία ονόματα στα ψηφοδέλτια, κάτι που φαίνεται ελπιδοφόρο, αλλά μόνον εκ πρώτης όψεως. Συχνά στις προεκλογικές εκπομπές βλέπουμε γυναίκες πολιτικούς που θυμίζουν ροτβάιλερ με χρυσά μαλλιά, που δεν αφήνουν τις συνυποψήφιες και «ομοπάνελές» τους να σταυρώσουν κουβέντα, που δεν σηκώνουν μύγα στο σκουριασμένο κομματικό σπαθί τους. Επιθετικές και αποφασιστικές, όμως δεν πείθουν παρά μόνο τον εαυτό τους. Δεν μαλλιοτραβιούνται, όμως οι διαξιφισμοί τους μας κάνουν να νοσταλγούμε τους μπουγαδοκαβγάδες που βλέπουμε στις παλιές ελληνικές ταινίες. Μιλούν με το «σεις και με το σας», αλλά τα λόγια τους συχνά στάζουν φαρμάκι. Ελπίζω να μην κατηγορηθώ για αντιφεμινισμό, όμως η ηρεμία και η ευγένεια (δεν λέω για τον ζαχαρωμένο αισθηματισμό) υποτίθεται ότι είναι χαρακτηριστικά του φύλου μας, τουλάχιστον στις δημόσιες εμφανίσεις του.

Αρχισαν τα όργανα, τα προεκλογικά. Ζωντανή σύνδεση με το χωριό Γκραίκα της Ηλείας. Λήψη στην καμένη εκκλησία, με τον ρεπόρτερ, λίγους κατοίκους, τον κοινοτάρχη και τον ιερέα να κρατάει έναν μαυρισμένο σταυρό - και όλα αυτά στη χθεσινή πρωινή εκπομπή του Τέρενς Κουίκ στο Αlter. Σε παράθυρο, ο Παναγιώτης Ψωμιάδης κατηγορεί τον κοινοτάρχη ότι παίζει «πολιτικά παιχνίδια». Μα και δίκιο να έχει ο κ. νομάρχης, είναι ο τόπος και ο χρόνος κατάλληλοι για να λέγονται τέτοια πράγματα; Με φόντο το καμένο ιερό;

Για κλάματα είναι όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες, όχι για γέλια. Oταν άκουσα ότι η «Ελληνοφρένεια» θα άρχιζε κανονικά τη Δευτέρα στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ψιλοπάγωσα. Τι σάτιρα να κάνει κανείς με τόσες ανοιχτές πληγές; Θα χοροπηδάει ο Αποστόλης-τσολιάς στα καμένα; Ωστόσο, οι συντελεστές αυτής της εκπομπής, που έχει πολλά ενδιαφέροντα και καινοτόμα στοιχεία, ισορρόπησαν σε τεντωμένο σχοινί, δεν έπεσαν, παρ’ όλο που πραγματεύτηκαν ένα δύσκολο, αγκαθωτό θέμα. Αντίθετα, μας έκαναν να χαμογελάσουμε, έστω και πικρά, καθώς μας έδειξαν ότι όχι μόνον οι βασιλιάδες, αλλά και το ιερατείο και οι αυλικοί τους είναι γυμνοί ή φορούν τα κουρέλια της ρητορείας τους σαν να ήταν περίτεχνες στολές.

Οσο και αν φαίνεται αυθάδες ή παράδοξο, το χιούμορ, ακόμα και το «κέφι» στους δύσκολους καιρούς είναι όπλο επιβίωσης, όπως παρατηρεί και η Αγγέλα Καστρινάκη στο εξαιρετικό βιβλίο της «Η λογοτεχνία στην ταραγμένη δεκαετία 1940-1950» (εκδ. Πόλις). Μόνο που στα μαύρα χρόνια της Κατοχής υπήρχε αισιοδοξία, υπήρχε η ελπίδα της λευτεριάς, ενώ σήμερα το γέλιο δεν κάνει το μαύρο λιγότερο μαύρο, απλώς δείχνει πόσο γελοίο μπορεί μερικές φορές να είναι αυτό που θέλει να περνιέται για σοβαρό.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,  "Εικονογράφημα")