Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, το 2013 θα μείνει στην τηλεοπτική και την πολιτιστική ιστορία του τόπου ως η χρονιά της ελληνικής εξόδου από τη Eurovision. Oπως θα έλεγαν οι γιαγιάδες μας, «πολλοί Ευρωπαίοι θα τον δουν (το διαγωνισμό), λίγοι θα την καταλάβουν (την απουσία) μας».

Πριν από λίγες ημέρες, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου εξέφρασε την άποψη ότι η ΕΡΤ δεν θα πρέπει να συμμετάσχει στο διαγωνισμό, «ανταποκρινόμενη στο λαϊκό αίσθημα». Οι λόγοι της πολύ πιθανής απουσίας μας είναι οικονομικοί και όχι καλλιτεχνικοί. Ποιος ξέρει, πάλι με χρόνια με καιρούς, αν έρθει η πολυπόθητη ανάπτυξη, ο αγγλικός στίχος, τραγουδισμένος από ελληνικά χείλη, να αντηχήσει σε κάποια λαμπερή γιουροβιζιονική σκηνή. Αρνηση συμμετοχής έχουν ήδη δηλώσει η Πορτογαλία και η Πολωνία, ενώ αρνητική εμφανίζεται και η Κύπρος καθώς Μνημόνιο και Εurovision φαίνεται ότι δεν συμβιβάζονται.

Μολονότι κάθε Μάιο το φαντασμαγορικό αυτό σόου σημείωνε εκπληκτικά ποσοστά τηλεθέασης, το ενδεχόμενο του αυτο-αποκλεισμού μας δεν συντάραξε το ελληνικό κοινό, γεγονός που φανερώνει ότι τα υψηλά νούμερα δεν σημαίνουν κατ’ ανάγκη αποδοχή και επιδοκιμασία. Περισσότερο ενδιαφέρον από την αναγκαστική, λόγω κρίσης, αποχώρησή μας από το διαγωνισμό, έχει ο επίσημος αρχοντοχωριατισμός που σφράγισε τις συμμετοχές μας τα τελευταία χρόνια. Οι ελληνικές επιτυχίες στoν διαγωνισμό, με τον Σάκη Ρουβά το 2004 στην Κωνσταντινούπολη και με την Ελενα Παπαρίζου στο Κίεβο το 2005 σχεδόν θεωρήθηκαν σύμβολα της «δυνατής Ελλάδας».

Εκατοντάδες τηλε-ώρες έχουν ξοδευτεί για ανούσιες φλυαρίες, τόνοι από χάντρες και καθρεφτάκια έχουν χρησιμοποιηθεί για φανταχτερές στολές και σκηνικά, αλλά και πολλές οικογενειακές και φιλικές βεγγέρες έχουν οργανωθεί σε ελληνικά σπίτια για την ομαδική παρακολούθηση του διαγωνισμού. Η ελαφρότητα της Eurovision μάς έφερνε πιο κοντά, έστω και επιφανειακά, έστω και για ένα Σάββατο βράδυ. Oι ενδυματολογικές και άλλες ακρότητες πολλών συμμετοχών μάς έδιναν άφθονες ευκαιρίες για πνευματώδη ή χαζά σχόλια, για να αποδείξουμε πόσο γελοίοι ήταν (σχεδόν) όλοι οι άλλοι και πόσο ξύπνιοι εμείς.

Η Εurovision δεν ήταν ένα τηλεοπτικό μουσικό πανηγύρι, αφού το γνήσιο πανηγύρι δεν έχει μόνο εμπορικό αλλά και λαϊκό και ευφρόσυνο χαρακτήρα. Μάλιστα, σε εποχές κρίσης και γενικευμένης κατήφειας, η χαρά της γιορτής είναι αναγκαία. Ωστόσο, ο διαγωνισμός αυτός ήταν μια ακριβή καρικατούρα γιορτής, μια καρικατούρας πολιτιστικής ευρωπαϊκής συναδέλφωσης. Στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη συνολικά αξίζουν καλύτερες γιορτές, καλύτερα τραγούδια.

Η εθελουσία γιουροβιζιονική έξοδος των χωρών που γονατίζουν από την κρίση, δεν συνοδεύεται από την πρόταση ή την προοπτική για άλλα μουσικά τηλεοπτικά «ισοδύναμα», για να χρησιμοποιήσουμε μια λέξη που έχει γίνει πικρή καραμέλα των ημερών. Επίσης η αποδυνάμωση του θεσμού της Eurovision, δεν σημαίνει «επιστροφή στις αξίες», αφού άλλες, πιο σύγχρονες και πανίσχυρες πλατφόρμες (π.χ., το Υοutube) επιτρέπουν στο τραγούδι-τσίχλα να διαδίδεται με ταχύτητα αστραπής σε όλο τον κόσμο. Αυτό συνέβη πρόσφατα με το παιδαριώδες «Πουλάκι τσίου», πριν λίγους μήνες με το νοτιοκορεάτικο «Gangnam Style» και πριν λίγα χρόνια με το «Gummy Bear».

Σκάει, λοιπόν, για την Ελλάδα η φούσκα της Eurovision, όχι όμως με μια έκρηξη ή ένα λυγμό, αλλά με ένα άδοξο «πλαφ».


(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, 9-12-12)