9:29 μ.μ.
Η τηλεόραση δεν είναι μόνο ο πλανήτης της πλήξης, αλλά και της έκ-πληξης.
ΠΟΛΛΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ μάς κάνουν να πλήττουμε, αλλά τις ανεχόμαστε γιατί στην εκτός τηλεόρασης ζωή μας πλήττουμε περισσότερο. Ωστόσο, υπάρχουν και εκπομπές ή στιγμιότυπα από τον αυτόν τον πλανήτη που μας ξαφνιάζουν ευχάριστα ή δυσάρεστα ή μας αφήνουν άναυδους.
ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΚΠΛΑΓΟΥΜΕ όταν μαθαίνουμε ότι ο Ταγίπ Ερντογάν, σε δημόσια ομιλία του, κατήγγειλε ενώπιον του έθνους τον τηλεοπτικό «Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή»; Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά που κοτζάμ πρωθυπουργός διατυπώνει νομικές απειλές και κηρύσσει πόλεμο σε μια σαπουνόπερα. Ο κ. Ερντογάν δεν οργίζεται μόνο επειδή το σίριαλ διαστρεβλώνει τα ιστορικά γεγονότα, αλλά και επειδή παρουσιάζει τον κραταιό οθωμανό ηγέτη περισσότερο ερωτιάρη ή ερωτόπληκτο από ό,τι πρέπει! Ο τηλεοπτικός Σουλεϊμάν, «δεν είναι ο νομοθέτης που γνωρίζουμε», είπε ο Ερντογάν, «ο οποίος πέρασε 30 χρόνια πάνω στο άλογο και όχι στα παλάτια όπως βλέπετε στην τηλεόραση».
ΣΥΝΗΘΩΣ ΣΤΙΣ ΣΕΙΡΕΣ μυθοπλασίας η πλοκή περιστρέφεται γύρω από τις υποθέσεις της καρδιάς. Ακόμα και στα σίριαλ γραφείου, οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες μοιάζουν απόφοιτοι της Ανωτάτης Γκομενικής, αφού το κύριο που τους απασχολεί δεν είναι η επιχείρηση, η αγορά και οι συνθήκες εργασίας τους, αλλά τα ερωτικά τους μπλεξίματα. Ο σουλτάνος δεν αποτελεί εξαίρεση.
ΣΕ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΩΤΑ επεισόδια της σειράς, ο αρχιευνούχος του παλατιού καθοδηγεί τον αρχιμάγειρα για το τι θα φάει για πρωινό ο σουλτάνος που μόλις πέρασε τη νύχτα στην αγκαλιά μιας ωραίας σκλάβας του. Αυγά ορτυκιού τηγανίζει ο μάγειρας (υποθέτουμε σε βούτυρο βουβαλιού), αλλά ο αρχιευνούχος βρίσκει τη μερίδα μικρή. «Ρίξε 20 αυγά!» διατάζει. Ετσι ξεχωρίζει ένας σουλτάνος από έναν κοινό θνητό. Ο τηλεοπτικός Σουλεϊμάν θα μείνει για λίγο καιρό στη μνήμη του τηλεοπτικού κοινού, όχι όμως για τις πολεμικές εκστρατείες αλλά γιατί φαίνεται να περνά ζωή και κότα ή μάλλον ζωή και ορτύκι.
ΤΙ ΘΕΣΗ ΜΠΟΡΕΙ να πάρει κανείς χωρίς να γίνει κωμικός; Εδώ δεν ισχύει το δόγμα «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Εχουμε δει ελληνικά σίριαλ πολύ χειρότερα από τον «Σουλεϊμάν», αφού η βλακεία έχει κάτι κοινό με τους προλετάριους, δηλαδή δεν έχει πατρίδα. Ωστόσο, η παρέμβαση
του κ. Ερντογάν φανερώνει και τη δύναμη της ψυχαγωγικής τηλεόρασης και όχι μόνο της ενημερωτικής. Ο τηλεοπτικός λαός θέλει να ξεχνά, να δραπετεύει -μόνο που καμία δραπέτευση δεν είναι ουδέτερη.
ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΑΤΙΡΙΚΕΣ εκπομπές έχουν αλλάξει. Τώρα πια δεν μας εκπλήττουν οι εξωφρενικές δηλώσεις ή οι «ελληνικούρες» κάποιου τηλεψώνιου, αλλά ο ίδιος ο πολιτικός μας βίος. Π.χ., το «Ράδιο Αρβύλα» της περασμένης Δευτέρας παρουσίασε σε βίντεο μερικά πρόσφατα κατορθώματα της Χρυσής Αυγής: έναν βουλευτή της να ξεδιπλώνει τη σημαία με το σύμβολο της χούντας και έναν άλλον να χειρονομεί άσεμνα μπροστά σε έναν αξιωματικό της αστυνομίας ο οποίος τον κοιτάζει απαθής.
ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ αυτά τα νοσηρά φαινόμενα να βγάζουν γέλιο; Εδώ το τραγικό βαραίνει πιο πολύ από το γελοίο. Δεν αρκούν τα δημοκρατικά, τα αντιρατσιστικά αντανακλαστικά των παρουσιαστών. Για να χαμογελάσουμε, θα πρέπει το σατιρικό, το ανατρεπτικό σχόλιο, το καλαμπουράκι να είναι ανάλογο σε δύναμη και σε ένταση με την αιτία που το προκάλεσε. Αλλιώς μένουμε με την πικρή γεύση στα χείλη...
(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, 2/12/12)
0 Responses to "Σουλεϊμάν ο ορτυκοφάγος"
Δημοσίευση σχολίου