1:11 π.μ.
Από
το ξέσχισμα δεν γλίτωσαν συνταγματικές διατάξεις, αλλά και οι κοινοβουλευτικές
διαδικασίες που υποτίθεται ότι αποτελούν την πεμπτουσία της δημοκρατίας. Η
Βουλή γίνεται ένα ασήμαντο εξάρτημα του μεγάλου καταστροφέα, αφού καλείται μέσα
σε λίγες ώρες να κρίνει, να συζητήσει και να ψηφίσει μια επιχείρηση που
κατεδαφίζει ό,τι χτίστηκε ύστερα από πολύχρονους αγώνες, ό,τι στοιχειώδες
κατέκτησε ο ελληνικός λαός ύστερα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όλα
τα μασάει ο εισαγόμενος καταστροφέας με τη βοήθεια των εγχώριων συντηρητών του
(οι οποίοι δεν είναι μόνον οι πολιτικοί, αλλά και η επιχειρηματική εξουσία και
το μιντιακό προσωπικό της), αφού ακόμα και ο Οργανισμός Εργατικής Εστίας και ο
Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας έγιναν βορά στο θηρίο. Χιλιάδες πολύτεκνες και
μονογονεϊκές οικογένειες μπόρεσαν να αποκτήσουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι
τους –και όχι τσάμπα, αλλά με χαμηλότοκα δάνεια- όμως τώρα η κεραμίδα πέφτει με
πάταγο στα κεφάλια όλων. Κουρελόχαρτα γίνεται ο πολιτισμός, καθώς θέατρα,
εκδοτικοί οίκοι, περιοδικά, ορχήστρες, μουσεία και φορείς με ανεκτίμητο έργο
ψυχορραγούν, κουρελόχαρτο γίνονται και η δημόσια παιδεία και υγεία. Πάνω απ’
όλα, όμως, αυτό που διαμελίζεται είναι η εργασία, αφού νομιμοποιούνται μισθοί
που μόλις φτάνουν για μια φραντζόλα ψωμί και δύο εισιτήρια λεωφορείου την
ημέρα...
Σε
μια απέραντη χωματερή ψυχών, σωμάτων και ελπίδων θέλουν να μετατρέψουν την
Ελλάδα οι σωτήρες της. Μόνο που τα κουρέλια δεν είπαν ακόμα την τελευταία τους
λέξη.
(ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγοράς", 12/2/12)

0 Responses to "Η εποχή των κουρελιών"
Δημοσίευση σχολίου