11:21 μ.μ.
Σήμερα δεν μιλάμε πια για «κουτί» ή «χαζοκούτι», αφού η συσκευή μας είναι ένα
ψηφιακό παραπέτασμα, μια μεγάλη επίπεδη οθόνη.
Δεν έχει σημασία μόνο το πόση ώρα βλέπουμε
τηλεόραση ή το τι εκπομπές βλέπουμε, αλλά και το «πώς», σε τι είδους συσκευή τις βλέπουμε. Η παρακολούθηση τηλεόρασης
σε νεότερης τεχνολογίας δέκτες, με οθόνη plasma ή LCD) που προσφέρουν καλύτερη
ποιότητα εικόνας και ήχου, σε συνδυασμό με τους νέους τρόπους μετάδοσης (από
τον αναλογικό στον ψηφιακό και, μελλοντικά, στον 3D), σημαίνει ο εγκέφαλος του
τηλεθεατή δέχεται όλο και περισσότερα, όλο και πιο έντονα ερεθίσματα.
Τα τελευταία χρόνια δεν μιλάμε πια για «κουτί», για «χαζοκούτι», αφού η συσκευή μας είναι
ένα ψηφιακό παραπέτασμα, μια υψηλής ευκρίνειας επίπεδη οθόνη με μικρότερο όγκο,
αλλά με μεγαλύτερη επιφάνεια και με ήχο που μας περικυκλώνει (surround sound).
«Η οικογένεια δεν παρακολουθεί πλέον τηλεόραση, βυθίζεται σ’ αυτήν», λέει o
Αμερικανός καθηγητής Τζεφ Ρόμπινς. Ναι μεν οι ενήλικες μπορούν κάπως να
ελέγξουν το βαθμό καταβύθισης, όμως για τα παιδιά η επίδραση της τηλεόρασης
(συναισθηματική, κοινωνική και βιολογική) είναι καταλυτική. Άλλο το να
παρακολουθεί ένα παιδί από απόσταση μια εκπομπή σε μια σχετικά μικρή οθόνη και
άλλο να είναι ξαπλωμένο στο πάτωμα, πολύ κοντά σε έναν πολύχρωμο γίγαντα που
μπροστά του ο πραγματικός κόσμος φαίνεται άνοστος, στατικός και άχρωμος.
Ολοι
έχουμε δει το βιντεάκι της digea με την οικογένεια Κλικλίκου: στην αρχή η
τηλεόραση ήταν ασπρόμαυρη, μετά έγινε έγχρωμη και τώρα γίνεται ψηφιακή. Το
επόμενο βήμα είναι η τηλεόραση με τρισδιάστατη εικόνα. Από την 1η Οκτωβρίου το
βρετανικό κανάλι SKY 3D θα προβάλλει ταινίες και αθλητικές εκδηλώσεις σε
τρισδιάστατη μορφή, τις οποίες θα μπορούν να απολαμβάνουν, χρησιμοποιώντας
ειδικά γυαλιά, οι κάτοιχοι συσκευών 3D.
Το 2005, ο καθηγητής Στέλιος Παπαθανασόπουλος («Η τηλεόραση στον 21ο αιώνα», εκδ. Καστανιώτη) θεωρούσε βέβαιη
την ανάπτυξη της ψηφιακής τηλεόρασης, καθώς αυτή ευνοεί μια σειρά από επιχειρηματικές δραστηριότητες τόσο στο επίπεδο
της οπτικοακουστικής παραγωγής όσο και του τεχνολογικού εξοπλισμού (νέοι δέκτες και
αποκωδικοποιητές). Η ψηφιακή τηλεόραση ήταν το φιλί της ζωής για τη βιομηχανία
που προσδοκούσε «μεγάλης κλίμακας
επενδύσεις και τεράστια κέρδη». Και σήμερα πολλοί μελετητές των ΜΜΕ και της
τεχνολογίας τους υποστηρίζουν ότι το επόμενο φιλί της ζωής θα δοθεί από την
τηλεόραση 3D, που αργά ή γρήγορα θα μπει στα περισσότερα σπίτια.
Αναπόφευκτη
και εντυπωσιακή είναι η ανάπτυξη της τεχνολογίας, όμως αυτό που συνήθως περνά
απαρατήρητο είναι το χάσμα ανάμεσα στο ρυθμό ανάπτυξης της τεχνολογίας στην
ποιότητα του παρεχόμενου τηλεοπτικού προγράμματος. Ασφαλώς είναι σπουδαίο το να
μπορεί κανείς να δει, π.χ., τη «Λίμνη των κύκνων» ή έναν ποδοσφαιρικό αγώνα σε 3D,
αλλά τι νόημα θα έχει το να παρακολουθούμε τρισδιάστατους Ψινάκηδες ή Αννίτες
Πάνιες ή Τατιάνες ή τους γνωστούς τηλεμαϊντανούς ή τα διάφορα σαχλά ριάλιτι και
τάλεντ σόου που θα κυριαρχήσουν την επόμενη σεζόν στα περισσότερα ελληνικά
κανάλια;
Ο
μεγάλος χαμένος ίσως είναι η φαντασία. Πώς ένα Μέσο που απαιτεί όλο και
λιγότερη φαντασία για την παρακολούθησή του, θα επηρεάσει «το μέλλον της
φαντασίας;», αναρωτιέται ο Ρόμπινς. Πώς αυτό θα επηρεάσει τη συγκέντρωση της
προσοχής ενός παιδιού στον προφορικό ή τον γραπτό λόγο ή σε πράγματα που δεν
γίνονται άμεσα αντιληπτά με τα μάτια και τα αυτιά μας;
Ξεπερασμένο φαίνεται σήμερα το σύνθημα «Εγχρωμη τιβί, ασπρόμαυρη ζωή». Λέτε να το διαδεχτεί
το «τηλεόραση 3D, μονοδιάστατη ζωή» ή μάλλον «μονοδιάστατη σκέψη;»
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, περιοδικό TV, 8/8/2010)
0 Responses to "Η tv που μας καταπίνει"
Δημοσίευση σχολίου