Τα πιο επικερδή τηλεοπτικά προϊόντα των τελευταίων χρόνων είναι τα «τάλεντ σόου», που συνδυάζονται και με πολλά ή λίγα στοιχεία ριάλιτι. Στη χώρα μας εκατοντάδες παίκτες, Ελληνες και αλλοδαποί, μεγάλοι και μωρά, έχουν διαγωνιστεί στο τραγούδι, στο χορό, στο μόντελινγκ, στην υποκριτική και στην τέχνη του τηλεπαρουσιαστή, ενώ την επόμενη σεζόν ακούμε ότι θα προβληθούν τα ελληνικά τάλεντ σόου μαγειρικής «Master Chef»,  «Τop Chef» και «Secret Chef»...

Τα ταλέντα, όμως, δεν περιορίζονται στην κουζίνα, στην πίστα, στην πασαρέλα, στο τηλεοπτικό στούντιο ή στη σκηνή του θεάτρου. Στην Αμερική αρχίζει ένα νέο σόου,  «Ο Μεγάλος Πόλεμος των Τριχών»  (Ηair Battle Spectacular) όπου δεν διαγωνίζονται κανονικοί κομμωτές και κομμώτριες, αλλά μηχανικοί και γλύπτες μαλλιών. Εδώ, οι υποψήφιοι καλούνται να δημιουργήσουν χτενίσματα που θα μοιάζουν με περίστροφο ή χάμπουργκερ ή κουνουπίδι, εντάσσοντας στο μαλλί αντικείμενα της καθημερινής ζωής, όπως οδοντόβουρτσες, παπούτσια, φραπεδιέρες. Ισως αυτό το πρωτοποριακό τηλεοπτικό πείραμα να εισαχθεί και στην Ελλάδα κι έτσι, εκτός από το «Ράδιο Αρβύλα», να δούμε και το «Κόμη Αρβύλα».

Κι όμως, αυτό το σαχλό σόου, που οι «Νew York Times» το χαρακτηρίζουν «το τέλος της σκεπτόμενης κοινωνίας», μοιάζει ανώδυνο μπροστά στα τάλεντ σόου σωφρονιστικού τύπου που κυοφορούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως το «Ταλέντο πίσω από τα κάγκελα»  (Τalent Behind Bars) και «Χορεύοντας πίσω από τα κάγκελα»  (Dancing Behind Bars). Οι κρατούμενοι που θα συμμετέχουν σε αυτά τα μουσικοχορευτικά σόου δεν θα έχουν καταδικαστεί για βαριά εγκλήματα, αλλά για μικροκλοπές, κατοχή ναρκωτικών κ. λπ., διευκρινίζεται. Ο σύγχρονος Γιάννης Αγιάννης, λοιπόν, δεν δραπετεύει, αλλά τραγουδάει, χορεύει και δέχεται να τον κρίνουν μουσικοχορευτικά οι ομόλογοι του Ηλία Ψινάκη, της κυρίας Μανωλίδου και άλλων επιφανών… Ας μην απορούμε που στην εποχή μας δεν γράφονται μνημειώδη έργα σαν τους «Αθλίους».

Πολλές είναι οι απορίες μας. Θα φτάσει αυτή η μόδα στην Ελλάδα; Είμαστε ώριμοι για ένα «Κορυδαλλός Live» ή ένα «Κρατούμενε, έχεις ταλέντο»; Αραγε στην ελληνική εκδοχή αυτών των σόου θα συμμετέχουν επώνυμοι φυλακισμένοι; Και τι θα τραγουδούν,  «θα ζήσω ελεύθερο πουλί κι όχι κορόιδο στο κλουβί» ή «Στο κελί 33»; Θα χορεύουν ρούμπα και βαλσάκια (το τσάμικο είναι πασέ) και οι κριτές θα τους υποδεικνύουν να «λυθούν», να μην είναι σφιγμένοι, να αφήσουν ελεύθερο το σώμα τους; Τουλάχιστον θα μπορούμε κι εμείς να γράφουμε για ευχάριστα θέματα και όχι για αυτοκτονίες ή απεργίες πείνας ή για ραμμένα χείλη κρατουμένων ή για συμφόρηση των φυλακών. Οι νικητές, ίσως να κερδίζουν, εκτός από την αναγνωρισιμότητα, και ένα συμβόλαιο συνεργασίας με κάποιο κανάλι ή σωφρονιστική –συγγνώμη, δισκογραφική– εταιρεία.

 «Αν είσαι μάνα και πονείς, έλα στο λάιβ να με δεις, έλα πριν μ’ απορρίψουνε, κλάψε να με ψηφίσουνε…»

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 11/8/2010)