Δύο ειδήσεις, που εμφανίστηκαν την ίδια ημέρα στην ιστοσελίδα του BBC,
μοιάζουν να περιγράφουν δύο διαφορετικούς πλανήτες. Η πρώτη είναι ένα απόσπασμα
από μια ραδιοφωνική συνέντευξη του σκηνοθέτη Σαμ Μέντες, ο οποίος διαπιστώνει
ότι η ύφεση επηρεάζει με έναν παράξενο τρόπο την κινηματογραφική βιομηχανία.
Σήμερα, λέει, είναι πολύ δύσκολο, σχεδόν αδύνατο, να γυριστούν ταινίες εποχής ή
«σοβαρές» ταινίες με μεγάλα,
ακριβοπληρωμένα ονόματα.
Παραδέχεται ότι ο ίδιος θα δυσκολευόταν να γυρίσει σήμερα κάτι σαν το Δρόμο
της Επανάστασης, την τελευταία
ταινία του, με την Κέιτ Γουίνσλετ και τον Λεονάρντο ντι Κάπριο, που προβλήθηκε
το χειμώνα και στην Ελλάδα.
Ωστόσο,
πέρυσι παγκοσμίως παρατηρήθηκε αύξηση στον αριθμό των εισιτηρίων του σινεμά,
μόνο που οι ταινίες που έρχονται πρώτες σε δημοτικότητα είναι αμερικανικές
υπερπαραγωγές που απευθύνονται σε ένα διεθνές κοινό παιδαριώδους (και όχι
παιδικής) αισθητικής και νοημοσύνης.
Η
δεύτερη είδηση αφορά την πρεμιέρα του Μπεν Χουρ που έγινε την Πέμπτη σε ένα κλειστό γήπεδο στο Λονδίνο. Πρόκειται για
ένα υπερθέαμα χολιγουντιανών διαστάσεων: 1.000 κοστούμια, 620 τόνοι άμμος, 400
ηθοποιοί (ανάμεσά τους 70 ακροβάτες και χορευτές) και καμιά σαρανταριά άλογα
και γαϊδούρια. Επίσης γύπες, αετοί, γεράκια, όλα ζωντανά. Εδώ παρουσιάζεται μια
«λάιβ» αρματοδρομία, όπως και στην
ομότιτλη ταινία του 1959 με τον Τσάρλτον Ιστον, μια ναυμαχία και ένα
ανατολίτικο παζάρι. Και μια λεπτομέρεια: τη μουσική έγραψε ο Στούαρτ Κόπλαντ (ο
ντράμερ των «Πολίς»), που είναι και ο αφηγητής.
Οι
παραγωγοί υπολογίζουν ότι ο Μπεν Χουρ θα παίζεται επί 50 χρόνια, θα είναι δηλαδή ένα
διαχρονικό σουξέ σαν την Ποντικοπαγίδα της Αγκαθα Κρίστι. Η παράσταση συγκαταλέγεται
στα αξιοθέατα της πόλης και προφανώς θα ικανοποιήσει και το πλήθος των
τουριστών που θα επισκεφθούν το Λονδίνο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012.
Σε
εποχή ύφεσης, σε μια Αγγλία γονατισμένη από την ανεργία, ανθούν τα ρωμαϊκού
τύπου θεάματα, σημάδι ότι οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης δεν είναι ίδιες
για όλους.
Ναι,
ας αφήσουμε όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν. Και τις ταινίες τέχνης και τα
χορταστικά θεάματα. Μόνο που σήμερα κάποια είδη λουλουδιών ευνοούνται και άλλα
αγωνίζονται να μην ξεραθούν τελείως.
(ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγοράς")
0 Responses to "Η τέχνη στην εποχή της κρίσης (20-9-2009)"
Δημοσίευση σχολίου