2:04 μ.μ.
Aθλητισμός
και πόλεμος. Αυτές οι δύο κατηγορίες κυριαρχούν τις τελευταίες ημέρες στα
δελτία ειδήσεων: Περίπου 80% πολεμικά ρεπορτάζ και 20% ειρηνικά, μόνο που και
τα δεύτερα συχνά μας αναστατώνουν όπως τα πρώτα. Π. χ., αντί για το «μέτωπο του
πολέμου», ακούμε για το μέτωπο της ακρίβειας, το μέτωπο της τιμής της βενζίνης,
το μέτωπο της νυχτερινής διασκέδασης στα νησιά.
Μέχρι
στιγμής δεν έχουμε εντοπίσει ακρότητες στον τρόπο με τον οποίο τα ελληνικά
κανάλια καλύπτουν τα γεγονότα στην εμπόλεμη ζώνη, συχνά με κίνδυνο της ζωής των
μελών των συνεργείων τους - και σωστά δίνουν προτεραιότητα στον Καύκασο και όχι
στο Πεκίνο.
Σήμερα
είδα μπάσκετ, είδα γυμναστική, είδα στίβο, λένε οι φίλοι που έχουν απομείνει
στην Αθήνα και ανοίγουν για λίγες ώρες την τηλεόρασή τους. Πώς να πούμε ότι
είδαμε νεκρούς, καμένα σπίτια και καραβάνια προσφύγων; Δεν το λέμε, παρ’ όλο
που όλοι ξέρουμε ότι το φόντο των λαμπερών Ολυμπιακών Αγώνων είναι ο
κατακαημένος Καύκασος και ότι τα πυροτεχνήματα του Πεκίνου ωχριούν μπροστά στις
εκρήξεις του πολέμου, όπως και η απογοήτευση ενός αθλητή που αποκλείστηκε από
τον τελικό ή δεν ανέβηκε στο βάθρο ωχριά μπροστά στη δυστυχία των προσφύγων,
των τραυματιών, των συγγενών των νεκρών. Ο ανθρώπινος πόνος έχει γίνει τόσο
καθημερινός και αυτονόητος που κάθε αναφορά σ’ αυτόν κινδυνεύει να μοιάζει με
εύκολη ρητορεία.
Στα
δελτία ειδήσεων έχουμε δει αρκετούς ξένους αναλυτές να μιλούν για «επιστροφή
στον Ψυχρό Πόλεμο». Βλέπουμε τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικανών, Τζον Μακέιν, να
δηλώνει ότι οι ενέργειες της Ρωσίας «δεν ταιριάζουν στην Ευρώπη του 21ου
αιώνα», αλλά και τον Γάλλο υπουργό Εξωτερικών, Μπερνάρ Κουσνέρ, να δηλώνει ότι
αυτού του είδους οι πόλεμοι ανήκουν στον Μεσαίωνα. Μα οι σύγχρονες πολιτικές
των μεγάλων κρατών και όχι τα κατάλοιπα του παρελθόντος οδηγούν στους
μοντέρνους Μεσαίωνες!
Μέχρι
χθες μια έκφραση του συρμού ήταν «σε τι κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά μας;» Σήμερα
αναρωτιόμαστε «σε τι αιώνα ζούμε;» Πόσο μοντέρνοι ή πόσο αρχαϊκοί είναι οι
«χαμηλής έντασης» πόλεμοι; Πώς η παγκοσμιοποίηση συνδυάζεται με την αναβίωση
του εθνικισμού, με τις αποσχιστικές τάσεις, με την ίδρυση κρατών τύπου
Κοσσυφοπεδίου; Πώς οι Μικροί και Μεγάλοι Αδελφοί συνυπάρχουν με τους Μικρούς
και Μεγάλους Σφαγείς;
Οχι
πια «Ω, τι κόσμος, μαμά!», αλλά «Ποιος αιώνας, μαμά;» Ζούμε στον αιώνα που οι
παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες ανέρχονται διαρκώς, στον αιώνα που μαίνονται οι
εμπορικοί ανταγωνισμοί και που οι Δρόμοι (βλ. αγωγοί) του Πετρελαίου
αποδεικνύονται πιο εύφλεκτοι και φονικοί από τους πανάρχαιους Δρόμους του Μεταξιού
και των Μπαχαρικών.
Με τη βοήθεια της
τηλεόρασης, η γεωγραφία του πολέμου χαράζεται στο υποσυνείδητό μας. Οπως πριν
από λίγα χρόνια δεν ξέραμε την ιρακινή πόλη Φαλούτζα, έτσι μέχρι χθες δεν
ξέραμε και τη γεωργιανή πόλη Γκόρι. Φαίνεται πως και οι πόλεις που βρίσκονται
σε καταραμένους τόπους έχουν δικαίωμα, αν όχι σε 15 λεπτά, τουλάχιστον σε λίγα
εικοσιτετράωρα (μαύρης) τηλεοπτικής διασημότητας. Υστερα και αυτές θα ξεχαστούν
και νέα σφαγεία θα αναδυθούν στην επικαιρότητα.
0 Responses to "Σε τι αιώνα ζούμε; (13-8-08)"
Δημοσίευση σχολίου