Στη
Μυτιλήνη μάς μετέφερε πριν από τέσσερις μέρες το «Πρωί πρωί Σαββατοκύριακο»
(Αlpha) με τον Σπύρο Λάμπρου και την Αγγελική Καρδιόλακα. Ευτυχώς το θέμα δεν
ήταν η (τηλεοπτικά) πολυσυζητήμενη προσφυγή στο Μονομελές Πρωτοδικείο κάποιων
κατοίκων του νησιού με την οποία ζητούσαν να χρησιμοποιούνται οι όροι
«Λέσβιος, Λεσβία, λεσβιακός» κ.λπ. αποκλειστικά ως γεωγραφικός προσδιορισμός
και όχι ως προσδιοριστικός μιας ιδιαίτερης σεξουαλικής συμπεριφοράς - ένα
ζήτημα που ουδόλως αγγίζει την ελληνική κοινωνία η οποία έχει πολύ πιο σοβαρά
προβλήματα να ασχοληθεί.
Το
θέμα του ρεπορτάζ ήταν οι συνθήκες διαβίωσης εκατοντάδων προσφύγων στο Κέντρο
Κράτησης Μεταναστών στη Μυτιλήνη. Συνθήκες τριτοκοσμικές και απαράδεκτες,
αφού σε ένα κτίριο που χωράει 350 άτομα στοιβάζονται γύρω στα 830. Ιδιαίτερα
αδικημένα είναι τα παιδιά, αφού σε ένα θάλαμο για 60 άτομα στριμώχνονται,
όπως ειπώθηκε, γύρω στα 160, ενώ πολλά από αυτά είναι άρρωστα ή
υποσιτισμένα.Τα παιδιά που πάσχουν από ανεμοβλογιά ή φυματίωση βρίσκονται σε
καραντίνα, δηλαδή σε ένα κοντέινερ, υπερπλήρες και αυτό.
Συνταρακτικά
ήταν τα όσα είδαν με τα μάτια τους ο πρόεδρος του «Χαμόγελου του Παιδιού» και
η εκπρόσωπος μιας μη κυβερνητικής ανθρωπιστικής οργάνωσης. Ενας αστυνομικός
υπενθύμισε ότι η κατάσταση είναι δύσκολη όχι μόνο για τους φυλασσόμενους,
αλλά και για τους φύλακες, καθώς τέσσερις αστυνομικοί ανά βάρδια είναι
υπεύθυνοι για 830 άτομα διαφορετικών εθνικοτήτων και σε συνθήκες που ευνοούν
τις τριβές, τον εκνευρισμό, την ένταση.
Ο
τοπικός ανταποκριτής του καναλιού περιέγραψε εικόνες φρίκης στο νεκροταφείο
της πόλης. Αρκετοί μετανάστες πνίγονται στη θάλασσα ή αφήνουν την τελευταία
τους πνοή μόλις πατήσουν το πόδι τους στο νησί. Αυτοί θάβονται χωρίς κανενός
είδους τελετή (αν όχι θρησκευτική, μια που το θρήσκευμά τους είναι άγνωστο,
τουλάχιστον με κάποιου είδους αποχαιρετισμό). Απλώς ρίχνονται σε ένα λάκκο με
μια πλάκα που γράφει την εθνικότητα και έναν αύξοντα αριθμό ανευρεθέντος
πτώματος, π.χ., «Αφγανός 47», «Ιρακινός 48»... Επειτα από ένα χρονικό
διάστημα, τα οστά δεν μεταφέρονται σε κάποιο οστεοφυλάκιο, αλλά παραμένουν
πεταμένα στην άκρη της χωματερής, όπου, όπως καταγγέλθηκε, ο επισκέπτης του
νεκροταφείου μπορεί να δει νεκροκεφαλές ριγμένες στο έδαφος. Ομως τα βάσανα
των ζωντανών, όπως καταγγέλλουν και οι «Γιατροί χωρίς σύνορα» (βλ. χθεσινή
«Κ») είναι τόσα πολλά που σκέφτεται κανείς ότι «καλότυχοι οι νεκροί, που
λησμονάνε την πικρία της ζωής» ή μάλλον την πίκρα της επιβίωσης.
Δυνατό,
καίριο το θέμα του ρεπορτάζ που όμως ήταν πιο πολύ προφορικό παρά τηλεοπτικό.
Τέσσερις άνθρωποι, σε παράταξη, είχαν στηθεί κάτω από τον ήλιο και μιλούσαν
στην κάμερα με φόντο το γαλάζιο Αιγαίο. Ασφαλώς, και μόνο το ότι μάθαμε για
μια «ανθρωπιστική κρίση εν εξελίξει» δεν είναι λίγο, όμως η δύναμη του
ρεπορτάζ θα ήταν πολύ μεγαλύτερη αν το συνόδευαν και εικόνες, ώστε τους
ζωντανούς τα μάτια μας -και όχι μόνον τα αυτιά μας- να θρηνήσουν. Ωστόσο, το
γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται για να καταργηθούν οι «εικόνες
ντροπής», που υπάρχουν έστω και αν δεν τις βλέπει ο τηλεθεατής, μας επιτρέπει
να ελπίζουμε.
|
0 Responses to "«Η πικρία της ζωής» (30-7-08)"
Δημοσίευση σχολίου