11:15 μ.μ.
Το «δεν ξέρω, δεν απαντώ» δεν ισχύει στη Eurovision (29/5/06)
Πολλοί δεν έχουν και δεν θέλουν να έχουν άποψη για τις
διεθνείς εξελίξεις και τα μεγάλα ζητήματα του δημόσιου βίου. Οχι μόνο γιατί δεν
είναι ενημερωμενοι –όποιος θέλει να ενημερωθεί βρίσκει τον τρόπο-, αλλά γιατί
δεν πιστεύουν ότι μπορούν να παρέμβουν και να αλλάξουν κάτι. Η απουσία οράματος
και προοπτικής μεταφράζεται σε μαζική απάθεια. Δεν ξέρω, δεν απαντώ.
Να όμως που η Eurovision έρχεται να αντισταθμίσει αυτή την παθητικότητα. Ολοι
έχουμε άποψη για τα τραγούδια και το θεσμό, όλοι έχουμε λόγο και κάθε ψήφος,
κάθε SMS μετράει! Τι μπορούμε να κάνουμε για την αναθεώρηση
του Συντάγματος, για το Κυπριακό ή τη συνεχιζόμενη σφαγή στο Ιράκ; Επομένως,
ποιος ο λόγος να ασχοληθούμε; Μπορούμε όμως να τιμωρήσουμε την Ισλανδία, να
καταποντίσουμε τη Μάλτα, να ενθαρρύνουμε τη Ρουμανία, να κλείσουμε φιλικά το
μάτι στη Λιθουανία.
Εκεί που νιώθουμε ότι ως
πολίτες της Ελλάδας, της Ευρώπης και του κόσμου είμαστε τίποτα ή κάτι λιγότερο
από το τίποτα, ξάφνου μας ζητούν να κρίνουμε. Να στείλουμε τη Eurovision μπαλάντα ή ένα ντανς κομμάτι; Νίκο Καρβέλα ή Φοίβο;
Την Αννα Βίσση ή τη Δέσποινα Βανδή; Τη Sony ή τη Heaven ή μια
μικρή ανεξάρτητη εταιρεία; Ομως και μέσα στον εθνικό κορμό συντελούνται σοβαρές
διαφοροποιήσεις. Μας αρέσει το φόρεμα του Γκοτιέ, το οποίο διάλεξε η ίδια η
Αννα Βίσση, ή δεν μας αρέσει; Επρεπε να υπάρχει μπαλέτο στη σκηνή ή δεν έπρεπε;
Μας άρεσαν η Μαρία Μενούνος και ο Σάκης Ρουβάς; Μήπως έπρεπε να διαλέξουμε
κάποιες άλλες τηλεοπτικές και καλλιτεχνικές προσωπικότητες; Μήπως τον Γιώργο
Αλιάγα; Τον Νίκο Μαστοράκη και την Αννίτα Πάνια; Γιατί όχι κάποιο αστέρι που
αναδείχτηκε από τα ριάλιτι, όπως την Καλομοίρα ή τον Περκλή ή τον Θάνο Πετρέλη;
Και γιατί όλη η Ελλάδα λησμόνησε τον Τσάκα και τον Πρόδρομο; Ατέλειωτα
διλήμματα και αναπάντητα ερωτήματα!
Μας άρεσε που οι παρουσιαστές
κατέβηκαν στη σκηνή με σχοινιά από τον ουρανό; Μήπως θα θέλαμε να ξεπροβάλουν
μέσα από τα έγκατα της γης του ΟΑΚΑ ή μέσα από ένα τεχνητό ηφαίστειο; Μας
ικανοποίησε το δίδυμο Καπουτζίδης-Μακρυπούλια; Μας άρεσε ο Δίας στο «Volare»; Μήπως θα πρέπει να βελτιώσει τη σκηνική του
παρουσία; Μας άρεσε που ο κ. Ρουσόπουλος δεν απένειμε το βραβείο στα φινλανδικά
τέρατα; Τάχα ξεχάστηκε πάνω στην κουβέντα, τάχα το έκανε για λόγους επικοινωνιακούς
ή μήπως εξέφρασε την εθνική μας πίκρα επειδή ήρθαμε ένατοι; Οι ιστορικοί του
μέλλοντος θα κρίνουν.
Τι είδους μουσική ήταν αυτή
των Φινλανδών Λόρντι; Χέβι μέταλ, ποπ μέταλ, ντανς μέταλ, ντεθ μέταλ ή μήπως
«αρπαχτή μέταλ»; Είναι ορίτζιναλ σατανιστές ή απλώς κάνουν την πλάκα τους; Ποια
ήταν η πιο σέξι τραγουδίστρια; Ποιος τραγουδιστής έχει καλύτερη γράμμωση; Ο κ.
Τσαλίκης με το χρυσό σλιπάκι ή ο Ρώσος με το άσπρο φανελάκι;
Η Eurovision είναι η αποθέωση της γνώμης, των επιλογών, των
«γιατί» και των «διότι». Ψηφίζω Φινλανδούς για να τους τη σπάσω, γιατί «εγώ
προσωπικά»… Γιατί μπορεί όλο το χρόνο να νιώθω πως είμαι μια αμελητέα ποσότητα,
όμως κατά το 15λεπτο της πανευρωπαϊκής ψηφοφορίας γίνομαι κι εγώ κάτι!
0 Responses to "Η αποθέωση της γνώμης"
Δημοσίευση σχολίου