Το «CSI: Στον τόπο του εγκλήματος» (Αlter) είναι μια αμερικανική σειρά με κλέφτες (δολοφόνους, απαγωγείς, βιαστές κ.λπ.) και αστυνόμους.

Για να εξιχνιάσουν τις διάφορες υποθέσεις, οι «καλοί» δεν επιστρατεύουν τα «μικρά φαιά κύτταρα» σαν τον Ηρακλή Πουαρό ούτε προσπαθούν να κατανοήσουν την ανθρώπινη φύση, όπως έκανε ο επιθεωρητής Μεγκρέ. Όταν κληθούν σε έναν τόπο εγκλήματος, συλλέγουν στοιχεία, τα αναλύουν σε υπερσύγχρονα εργαστήρια και τελικά φτάνουν στην αλήθεια. Όταν λέμε στοιχεία, μη φανταστείτε τα κλασικά (τρίχες, αποτυπώματα, δείγματα DNA). Τα σαΐνια του «CSI» παρατηρούν τα φαινομενικά ασήμαντα και από το «α» πηγαίνουν στο «β» μέχρι που φτάνουν χωρίς διανοητικά άλματα στο ωμέγα. Μια τσιχλόφουσκα, ένα σπασμένο νύχι, ένα μισοφαγωμένο χάμπουργκερ –εδώ ισχύει το «μην πετάξεις τίποτα».

Σε κάθε αυτοτελές επεισόδιο οι αστυνομικοί επιλύουν εκ παραλλήλου δυο τρεις υποθέσεις. Όλοι λατρεύουν τη δουλειά τους. «Είμαστε σαν παιδιά που τα πληρώνουν για να λύνουν παζλ», λέει κάποιος. Δεν είναι ευφάνταστοι ντετέκτιβ, αλλά ψυχροί, μεθοδικοί χειριστές σοφών συσκευών. Εδώ δεν υπάρχει χώρος για «υποκειμενικότητες», για περίπλοκες ψυχολογικές προσεγγίσεις ή για τη συσχέτιση ενός εγκλήματος με κίνητρα και αίτια. Εδώ δεν τίθενται διλήμματα και ερωτήματα ηθικής φύσεως. Το κακό απλώς υπάρχει, φύεται σαν την τσουκνίδα.

Οι αστυνομικοί της σειράς δεν έχουν τίποτα το «χωροφυλακίστικο», το vulgaire, δεν είναι παιδιά της πιάτσας. Αδιαφορούν για την ανθρωπογεωγραφία του υποκόσμου, δεν χρησιμοποιούν πληροφοριοδότες, δεν εφαρμόζουν σκληρές ανακριτικές μεθόδους, δεν καταφεύγουν σε φρενήρεις καταδιώξεις με αυτοκίνητα, ελικόπτερα κ.λπ., δεν θυμίζουν τον σκληροτράχηλο «Βρώμικο Χάρι» (Κλιντ Ίστγουντ) που πρώτα πυροβολεί και ύστερα κάνει ερωτήσεις. Απλώς κατέχουν το «know how», την τεχνογνωσία για τον εντοπισμό του κακού. Kαι όπως έχει γραφτεί, στο “CSI: Crime Scene Iraq”, συνέβη ακριβώς το αντίθετο: πρώτα καταδικάστηκε ο ένοχος και ύστερα αναζητήθηκαν τα τεκμήρια, δηλαδή τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ.

Η αλήθεια, λοιπόν, είναι θέμα “ανίχνευσης” με τα κατάλληλα εργαλεία και στη διαδικασία αυτή δεν παρεισφρέούν ούτε μοιραίες γυναίκες ούτε διεφθαρμένα κυκλώματα. Η κεντρική ιδέα του “CSI” είναι απλή και η σκηνοθεσία την υπηρετεί με συνέπεια. Η σειρά είναι ακριβή και καλογυρισμένη, με νεύρο, άποψη και προσεγμέους διαλόγους. Οι αστυνομικοί-τεχνοφρικιά αναφέρονται συχνά στην ποπ κουλτούρα (π.χ., μιλούν για τους Πινκ Φλόιντ, τον Κινγκ Κονγκ, τον Μάγο του Οζ), είναι θετικιστές, αλλά μοιάζουν να ζουν μέσα σε ένα κοινωνικό κενό. Δεν είναι τυχαίο το ότι όλα τα επεισόδια εκτυλίσσονται στο Λας Βέγκας, μια πόλη χωρίς ιστορία.

Στις ΗΠΑ η σειρά σημείωσε μεγάλη επιτυχία ενώ δεν συνέβη το ίδιο και στην Ελλάδα. Όχι επειδή είμαστε λαός “ράθυμος και μεσημβρινός" και ρέπουμε προς το «χύμα», αλλά γιατί το «CSI» είναι ένα αποστειρωμένο προϊόν, φτιαγμένο χωρίς φαντασία και αγάπη προς τον άνθρωπο. Είναι μια σειρά που μετατρέπει την τεχνολογία σε φετίχ και, στη θέση του κλασικού μάγου της φυλής, τοποθετεί ένα υπερ-εργαστήριο και τα έμψυχα εξαρτήματά του.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 3/6/03)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Σίριαλ ξένα | 0 comments | edit