Πώς "πάγωσε" το Ασφαλιστικό
Κάποτε
πηγαίναμε με «βήμα ταχύ» να αποδεχτούμε τον Μάιο στην εξοχή. Τώρα η άνοιξη μας
υποδέχεται με έναν κατακλυσμό διαφημίσεων για μηχανήματα κλιματισμού, παγωτά,
φρουτοχυμούς, αποτριχωτικά γάμπας και δροσιστικά γιαούρτια. Κατά σύμπτωση, η
αναδίπλωση, όπως χαρακτηρίστηκε το κυβερνητικό πάγωμα των προτάσεων για το Ασφαλιστικό,
συνέπεσε με τις πρώτες εαρινές διαφημίσεις... ηλεκτρικών ψυγείων. Η πασίγνωστη
φρικαλέα κραυγή «Έλα, Αλέκο!», που συνοδεύεται από ανατριχιαστικά κύματα
γέλωτος, στην εξαιρετικά κακόγουστη ραδιοφωνική και τηλεοπτική διαφήμιση μιας
αλυσίδας καταστημάτων ηλεκτρικών ειδών, σμίγει παράξενα με την εύστοχη, κατά τα
άλλα, παρατήρηση του γραμματέα της ΓΣΕΕ κ. Πολυζωγόπουλου για τους φούρνους
μικροκυμάτων που ζεσταίνουν στο άψε-σβήσε ό,τι έχει παγώσει.
Κατά
γενική παραδοχή, η τηλεόραση «σήκωσε» το ζήτημα των εργατικών αντιδράσεων στο
Ασφαλιστικό. Το σήκωσε, όπως κατά καιρούς έχει σηκώσει τη νατοϊκή επέμβαση στη
Γιουγκοσλαβία ή τις επιπτώσεις από τα ραδιενεργά βλήματα του πολέμου στα
Βαλκάνια ή το δράμα των συμβασιούχων του ΤΕΒΕ και την αυτοεξορία τους στη
Μακρόνησο. Η πικρή πείρα μάς διδάσκει πως η τηλεόραση έχει τη δαιμονική
ικανότητα ό,τι αγγίζει να το καθιστά εφήμερο, υπερβολικό, ευτελές και τελικά
ανιαρό. Αυτό είναι και το πιο ισχυρό, το πιο αγοραίο πρόσωπο του Μέσου, που
ωστόσο, στις καλές του στιγμές, μας συναρπάζει με την αμεσότητά του και, αντί
να κολακεύει τα συναισθήματά μας, κινητοποιεί τη σκέψη μας.
Αυτή
τη φορά οι εργαζόμενοι που συμμετείχαν στην απεργία και στην πορεία της Πέμπτης
δεν είχαν μόνο το δίκιο, αλλά και τα κανάλια με το μέρος τους. Οι περισσότερες
από τις χθεσινές πρωινές ενημερωτικές εκπομπές ήταν ένας ύμνος στην τόσο
συκοφαντημένη «πολιτική του πεζοδρομίου». Σε 100.000 ανέβασε το πλήθος των
διαδηλωτών ο Alpha, σε 75.000 το Mega, σε 100.000, ίσως και περισσότερους, ο
ΑΝΤ1. Μάλιστα ο Γ. Παπαδάκης, στο «Καλημέρα Ελλάδα», είπε ότι η εκπομπή του
δέχτηκε πολλά τηλεφωνήματα από ακούσιους απεργοσπάστες, οι οποίοι δήλωσαν ότι ο
φόβος της απόλυσης τούς ανάγκασε να εργαστούν την ημέρα της πανελλαδικής
απεργίας. Ταυτόχρονα, όμως, δέχτηκε και αρκετά τηλεφωνήματα από εργοδότες, που
δήλωσαν ότι δεν μπορούσαν να ενθαρρύνουν ανοιχτά τους υπαλλήλους τους να
απεργήσουν, αλλά θα ήταν πολύ ευχαριστημένοι αν εκείνοι υπάκουαν στα κελεύσματα
της ΓΣΕΕ.
Απεργία,
λοιπόν, με τηλεοπτική και εργοδοτική συναίνεση; Όχι ακριβώς. Η τηλεόραση είναι
υποχρεωμένη να λαμβάνει υπόψη το κοινό αίσθημα και, στην προκειμένη περίπτωση,
έλαβε υπόψη την οργή και την ανησυχία όλων μας. Έτσι, πήρε και σήκωσε την
αλήθεια μας, όχι για να την κάνει ψέμα, όπως λέει το τραγούδι, αλλά επειδή το
ίδιο το Μέσο γίνεται φορέας άσκησης πολιτικής. Ένας φορέας πιο αξιόπιστος και
αποτελεσματικός και (τουλάχιστον φαινομενικά) πιο αντικειμενικός από άλλες
καθιερωμένες μορφές διαντίδρασης ανάμεσα στους πολίτες, τα κόμματα και την
κυβέρνηση. Ταυτόχρονα, η τηλεόραση γίνεται το κύριο όχημα του περιβόητου
διαλόγου, όχι μόνο για το Ασφαλιστικό, αλλά και για τις διαρθρωτικές αλλαγές
που ανατρέπουν όλο το μοντέλο ζωής που στηρίχτηκε στο μεταπολεμικό κοινωνικό
συμβόλαιο. Ενός διαλόγου που διεξάγεται υπό τη σκιά του δόγματος των «ίσως
ευθυμών» και πολύ συχνά οδηγεί στην αποδοχή των τετελεσμένων, στη λογική
συμφιλίωσή μας με το παράλογο.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,
“Εικονογράφημα”, 28/4/2001)
0 Responses to "Διάλογος σε τηλεοπτική συσκευασία (28/4/2001)"
Δημοσίευση σχολίου