Αγαθόν το εξομολογείσθαι –και το τηλεοπτικώς εξομολογείσθαι ακόμα αγαθότερον. Την επιβεβαίωση του ρόλου της τηλεόρασης ως Μέγα Εξομολογητή πρόσφερε ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος στη συνέντευξη που έδωσε τη Δευτέρα στον Νίκο Χατζηνικολάου, στο Μega.

«O τίτλος της εκπομπής σας έχει αγιογραφική προέλευση», τόνισε ο κ. Χριστόδουλος, εξηγώντας ότι το «Ενώπιος Ενωπίω» είναι γραμμένο στην Παλαιά Διαθήκη και αναφέρεται στη συνάντηση του προφήτη Μωυσή με τον Θεό. «Σας ευχαριστώ», είπε στο τέλος στον παρουσιαστή, «γιατί μου δώσατε τον ευκαιρία, μέσα από την εκπομπή σας, να σας εξομολογηθώ και να εξομολογηθώ μπροστά στα εκατομμύρια των τηλεθεατών σας».

Την επομένη, η Εκκλησία ήταν, κατά κάποιο τρόπο, η τιμώμενη καλεσμένη στην εκπομπή της Όλγας Τρέμη στο Star, αν και η αφορμή της συζήτησης ήταν οι «παραστρατημένοι» μοναχοί του Τρικόρφου Δωρίδος. Και στις δύο εκπομπές τονίστηκε το «επικοινωνιακό» ταλέντο του αρχιεπισκόπου. Ο Φώτης Χατζηφώτης, εκπρόσωπος Τύπου της Αρχιεπισκοπής, συνέκρινε τη σημερινή κατάσταση με την προ Χριστόδουλο εποχή, όταν έπρεπε να δοθεί αγώνας για να περάσει στα ΜΜΕ έστω μια ειδησούλα σχετική με την Εκκλησία. Όμως τώρα τα εκκλησιαστικά θέματα είναι τα πετράδια του στέμματος της τηλεθέασης. Κατά περίεργη σύμπτωση, το ίδιο βράδυ στην εκπομπή «Παρασκήνιο», που αναφερόταν στους σκηνοθέτες και το κοινό στον ελληνικό κινηματογράφο, ο σκηνοθέτης Βασίλης Βαφέας είπε ότι μια ταινία «που δεν την παίζουνε τα μούλτιπλεξ» είναι από χέρι χαμένη.

Με άλλα λόγια, ζούμε στον πολιτισμό των καναλιών, των μούλτιπλεξ, του μάρκετινγκ, των γκάλοπ και των τηλέμετροσεών. Ο ιεράρχης ή ο καλλιτέχνης (όπως και ο επιστήμονας, ο δικηγόρος, ο πολιτικός κ.λπ.) που δεν εμφανίζεται στα πλατό και στα παράθυρα είναι σαν να μην υπάρχει. Επομένως, και ο αρχιεπίσκοπος και ο «ζωηρούλης» αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Μουλατσιώτης κρίνονται επιτυχημένοι, ο καθείς στην κατηγορία του. Τέταρτη θέση στα τοπ τεν, εκατομμύρια επιγραφές, δείκτες δημοτικότητας, τσαρτ, όλα με τον τρόπο τος αινούν δόξαν Κυρίου...

Και στις δύο εκπομπές τέθηκε το θέμα των ορίων της εκκοσμίκευσης, του ποιος τα χαράζε και πώς. «Κάθε πράγμα έχει το όριό του», είπε ο αρχιεπίσκοπος, εξηγώντας ότι η Εκκλησία δέχεται τους νέους που φορούν σκουλαρίκι ή μπλουτζίν με κρόσσια στο κάτω μέρος. Πρόσθεσε όμως ότι το μέτρο χάθηκε όταν οι «Ελεύθεροι Μοναχοί» φόρεσαν κράνη και οδήγησαν καρτ ή δέχτηκαν περιποιήσεις μακιγιέρ για τις ανάγκες του βιντεοκλίπ τους.

Στην πραγματικότητα, η διαφωνία δεν επικεντρώνεται στα όρια της εκκοσμίκευσης, αλλά στα όρια του λαϊφστάιλ.

Εκφράζοντας τον κοινωνικό ρόλο που είχε παίξει η Εκκλησία στη δεκαετία του ’60, την εποχή του μεγάλου κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε πει: «Ο άνθρωπος αρχίζει να ζει όταν ξεπερνά τα στενά όρια των ατομικών συμφερόντων του και αρχίζει να νοιάζεται για τα συμφέροντα ολόκληρης της ανθρωπότητας». Σήμερα η Εκκλησία δεν καλεί τον νέο άνθρωπο να νοιαστεί για τον πλησίόν, αλλά (είτε με τα ανέκδοτα είτε με το χριστιανικό ροκ) του προτείνει ένα πιο ολοκληρωμένο και εκσυγχρονισμένο λαϊφστάιλ, έναν τρόπο να «περνά καλά», όχι με τη στενή ευδαιμονική έννοια, αλλά φροντίζοντας την ψυχή του και τον εαυτό του. Και η τηλεόραση διαδίδει, επικυρώνει και καθαγιάζει αυτή την πρόταση.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, «Εικονογράφημα», 22/2/2001)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Θρησκεία | 0 comments | edit