9:15 π.μ.
Οι εργασιακές σχέσεις στα ελληνικά σίριαλ
Ημέρα πανεργατικής απεργίας
σήμερα. Τρένα, βαπόρια και λεωφορεία ακινητοποιούνται, οι δημόσιες υπηρεσίες
και οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας αναμένεται να παραλύσουν. Δεν συμβαίνει το
ίδιο στον ιδιωτικό τομέα, όπου ο συνδικαλισμός, ακόμα και στην πιο υποτυπώδη
μορφή του, είτε εμφανίζεται σαν απολίθωμα του παρελθόντος είτε… μυρίζει
μπαρούτι. Στον τομέα, όμως, των σίριαλ, οι εργαζόμενοι δεν απεργούν ποτέ ούτε
κάνουν στάση εργασίας, αν και συχνά έχουν πολλά παράπονα, τα οποία ευθαρσώς
διατυπώνουν στους ανωτέρους τους. Στο «Ιδιαιτέρα για κλάματα», λόχου χάριν, η νεαρή γραμματέας
(Σοφία Αλιμπέρτη) τραβά το αυτί του τσαπίνη εργοδότη της (Στράτος Τζώρτζογλου),
που διαρκώς δημιουργεί δεσμούς με γυναίκες αμφιβόλου ηθικής. Τα καρδιοχτύπια
στο γραφείο εκτοπίζουν κάθε άλλου είδους έγνοιες, π.χ., για το ασφαλιστικό, τις
υπερωρίες κ.λπ.
Στο «Μπέρδεμα», ο πενήνταχρονος (;) Φίλιππος (Γιώργος Κωνσταντίνου) ερωτεύεται τη νεαρή όμορφη γραμματέα του, ενώ στις «Μικρές αμαρτίες» μια από τις ηρωίδες ζει έναν παράνομο έρωτα με τον παντρεμένο διευθυντή της. Στην πολύ καλή αμερικανική σειρά «Οι Σοπράνο» του Filmnet, ο κεντρικός ήρωας, ο μαφιόζος οικογενειάρχης Τόνι Σοπράνο, ο οποίος υποφέρει από κατάθλιψη, καταφεύγει σε μια γοητευτική ψυχίατρο γιατί δεν αντέχει τις πιέσεις της δουλειάς: οι υπάλληλοί του έχουν σηκώσει κεφάλι και, επιπλέον, πρέπει να καθαρίσει έναν ανταγωνιστή και να πυρπολήσει ένα εστιατόριο. Αντίστοιχα, στο καρτούν «Futurama» του αμερικανικού καναλιού Fox, o ήρωας, το «παιδί του ντελίβερι» σε μια πιτσαρία, εξακοντίζεται κατά λάθος στο μακρινό μέλλον. Το 3000, λοιπόν, ο διακτινισμένος νεαρός περνά από ηλεκτρονική αξιολόγηση και η μονόφθαλμη επαγγελματική σύμβουλός του (η Κυκλώπισσα Λεϊλά!) του ανακοινώνει ότι θα συνεχίσει να εργάζεται ως «πίτσα μπόι», όπως και στο παρελθόν. Εκείνος διαμαρτύρεται και λέει ότι ποτέ δεν του άρεσε να παραδίδει πίτσες, αλλά η ανάλγητη Λεϊλά τού απαντά ότι «κανείς σήμερα δεν είναι ευχαριστημένος με τη δουλειά του».
Η αμερικανική ποπ κουλτούρα (κινηματογράφος, μουσική,
τηλεόραση) έχει ισχυρή παράδοση όσον αφορά στο ρόλο που ασκεί η εργασία στη ζωή
του ανθρώπου, όχι μόνον ως πηγή εισοδήματος, αλλά και ως πηγή προκλήσεων,
πόνου, απογοήτευσης, διάψευσης. Αντίθετα, τα ελληνικά σίριαλ, ως προς την
απεικόνιση της εργασίας, δεν έχουν προχωρήσει περισσότερο από τα κωμειδύλλια,
με τη διαφορά ότι το κομπιούτερ έχει πάρει τη θέση της στάμνας που κουβαλούσε η
λυγερή όταν πήγαινε στη βρύση για νερό.
Οι αλλαγές που συντελούνται σήμερα στον εργασιακό χώρο
είναι καταιγιστικές, και όχι μόνον από την άποψη της απώλειας των λεγόμενων
«κεκτημένων». Ο «ευέλικτος», ο «απασχολήσιμος» ή ο μεσήλικας που ανακαλύπτει
ότι είναι καμένο χαρτί δεν έχουν καμία σχέση με τους ερωτόπληκτους εργαζόμενους
της τηλεόρασης. Ασφαλώς, υπάρχουν και σποραδικές εξαιρέσεις, αλλ’ όχι κατ’
ανάγκη φωτεινές.
Αυτό που περιμένουμε από ένα σίριαλ είναι να μας
ψυχαγωγήσει και όχι να μας εξηγήσει την εργατική νομοθεσία. Ωστόσο, όσο πιο
επιφανειακά αντιμετωπίζεται ο πραγματικός κόσμος της εργασίας, τόσο πιο επιφανειακή
θα είναι η συγκίνηση ή το γέλιο που θα μας χαρίσει. Από αυτή την άποψη, τα
περισσότερα ελληνικά σίριαλ είναι πιο αναχρονιστικά από τις τεχνολογικά
πρωτόγονες κωμωδίες του ’60 ή τα μελό της ίδιας εποχής.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, «Εικονογράφημα»)
0 Responses to "Χτυποκάρδια στο γραφείο (7-12-2000)"
Δημοσίευση σχολίου