Έξι εκατομμύρια δραχμές πλήρωσε για ένα μπουκάλι εκλεκτού ιταλικού κρασιού ηλικίας 100 ετών ένας Ολλανδός επιχειρηματίας σε μια πρόσφατη δημοπρασία στη Ρώμη. 
Σήμερα η πρόσβαση στην πληροφορία και τη γνώση των πραγμάτων έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από την κατοχή των ίδιων των πραγμάτων, υποστηρίζει στο τελευταίο βιβλίο του ο Τζέρεμι Ρίφκιν. Πράγματι, η ταχύτητα της διάδοσης αλλά και ο όγκος των πληροφοριών που αποθηκεύονται στο Διαδίκτυο έχουν πάρει εντυπωσιακές διαστάσεις. Όμως, ακριβώς σήμερα που είναι δυνατόν να συντελεστεί η πιο μεγαλειώδης δημοκρατική επανάσταση όλων των εποχών, σήμερα που η φτώχεια και η πείνα μπορούν να περάσουν στην προϊστορία της ανθρωπότητας, η «ιερή» φλόγα της ιδιοκτησίας εξακολουθεί να καίει, να αφανίζει, να μιαίνει ό,τι αγγίζει.
         Έξι εκατομμύρια δραχμές πλήρωσε για ένα μπουκάλι εκλεκτού ιταλικού κρασιού ηλικίας 100 ετών ένας Ολλανδός επιχειρηματίας σε μια πρόσφατη δημοπρασία στη Ρώμη. «Το κρασί δεν θα καταναλωθεί αλλά θα προστεθεί στη συλλογή μου», δήλωσε εκπρόσωπος του ανώνυμου Ολλανδού. Πριν από λίγα χρόνια, ένας Ιάπωνας επιχειρηματίας αγόρασε τα «Ηλιοτρόπια» του Βαν Γκονγκ, τα οποία κλείδωσε στο χρηματοκιβώτιό του, αφήνοντας στη διαθήκη του εντολή να καεί ο πίνακας μετά το θάνατό του. Πριν από λίγες μέρες, δημοπρατήθηκαν προσωπικά αντικείμενα της Μαρίας Κάλας, ανάμεσα στα οποία και εσώρουχα. Την επόμενη Τετάρτη δημοπρατείται από τον οίκο Κρίστι ένα εκπληκτικό εύρημα: το χειρόγραφο της «Κίρκης», το πιο μακρύ κεφάλαιο του Οδυσσέα του Τζόις. Το χειρόγραφο, που ανακαλύφθηκε πέρυσι το καλοκαίρι, ήταν επί 80 χρόνια κλεισμένο σε ένα χαρτοφύλακα και κανείς δεν γνώριζε την ύπαρξή του!
         Κάποτε οι άνθρωποι έπιναν το καλό κρασί μαζί με τους φίλους τους ή το φύλαγαν για μια ξεχωριστή μέρα, π.χ., «άμα λευτερωθεί η Κρήτη» ή όταν θα παντρευόταν το παιδί τους. Τα ρούχα των πεθαμένων τα μοίραζαν στους φτωχούς ή τα άφηναν να λιώσουν, τα έργα τέχνης τα εξέθεταν είτε στα ιδιωτικά ανάκτορα είτε στα δημόσια κτίρια, ενώ τα χειρόγραφα των μεγάλων συγγραφέων αντιγράφονταν στα μοναστήρια.
         Στην κανιβαλική, νεκρόφιλη, άπληστη εποχή μας, το κεφάλαιο σφετερίζεται (χωρίς καν να απολαμβάνει!) ό,τι πιο όμορφο δημιουργούν το χέρι και ο νους του ανθρώπου, ενώ οι άνθρωποι της εργασίας, οι ουσιαστικοί δημιουργοί του πλούτου, πρέπει να αρκεστούν στο ψηφιακό ομοίωμα της ομορφιάς και της γνώσης.

(ΠΡΙΝ, «Το τέλος της αγοράς», 17-12-00)

0 Responses to "Το κρασί εν τάφω"

Δημοσίευση σχολίου