11:37 μ.μ.
Αρχίζει το “Τhe Wall”, το νέο
ριάλιτι του ΑΝΤ1.
Ξεχάστε τους ήδη ξεχασμένους «Μικρούς ήρωες της καθημερινότητάς μας» (έτσι είχαν επισήμως χαρακτηριστεί οι παίκτες του «Big Brother»). Υποδεχτείτε τους «Μαχητές της επιβίωσης», όπως ο Ανδρέας Μικρούτσικος αποκαλεί τους παίκτες του νέου ριάλιτι του ΑΝΤ1. Το «The Wall» είναι λίγο «Big Brother» και λίγο «Φάρμα», λίγο «Πριβέ» και λίγο «Κάτσε καλά» με μπόλικη σάλτσα από Σία Λιαροπούλου και «Παρατράγουδα» της Αννίτας Πάνια.
Τρεις παίκτες ξεχειμωνιάζουν σε ένα τεχνητό σπήλαιο και δεκατρείς σε μια «βίλα». Όμως, σε αντίθεση με τις κοινές βίλες, το κτίσμα δεν είναι πανταχόθεν ελεύθερο. Πρόκειται για ένα χαμηλοτάβανο στούντιο, με ψευδοπολυτελή εξοπλισμό, π.χ., μια κυκλική γούρνα καταμεσής του σαλονιού στην οποία κουρνιάζουν οι ένοικοι. Στο έργο παίζουν Τάλλινλινα κολονάτα ποτήρια, ένας βρασμένος αστακός, μια θερμαινόμενη πισίνα και ένα «πολύ αισθητικό» μπάνιο, σύμφωνα με την επίσημη περιγραφή. Μιλάμε για υψηλή αισθητική. Παίζει κι ένας μεσόκοπος κύριος που ωνασο-φέρνει και μέρα νύχτα φοράει σκούρα γυαλιά ηλίου, παίζουν νεαρές που μλάνε με μωρουδίστικη φωνούλα, παίζει ένα ζωηρό χριστιανόπουλο, παίζει κι ένας παππούς με οκτώ νόμιμα τέκνα και δύο «που δεν έχουν το επίθετο του». Ο «να παππούς, να μάλαμα» έχεις τρεις θρησκευτικούς και δύο πολιτικούς γάμους στο ενεργητικό του και μάλλον βρίσκεται σε ημιδιάσταση με την τελευταία σύζυγό του. Ούτε η Ελίζαμπεθ Τέιλορ να ‘τανε. Παίζει και μια ατυχήσασα κυρία, μια μαμά που ο γιος της δεν την άφησε να πάρει μέρος στο παιχνίδι όμως εκείνη παίζει, παίζει και μια άλλη μητέρα που τα ίδια της τα τέκνα την πίεσαν να δηλώσει συμμετοχή. Άβυσσος η ψυχή των σημερινών παιδιών.
Σκηνοθετημένη φτώχεια από τη μια, σκηνοθετημένος πλούτος από
την άλλη. Οι τυχεροί παίκτες δεν είναι πλούσιοι, είναι απλώς «χλιδάτοι» μάς
λένε. Όχι, το παιχνίδι δεν στηρίζεται στο κόνσεπτ «πλούσιοι και φτωχοί», μας
εξηγούν, αλλά «στην αντίθεση των χώρων», που είναι συγκοινωνούντα δοχεία.
Εύκολα κάποιος παίκτης μπορεί να βρεθεί πίσω η μπροστά από τον τοίχο, σύμφωνα
με τους νόμους της υδροδυναμικής και τα αποτελέσματα των πολύ πρωτότυπων
τηλεψηφοφοριών: «Ψηφίζω για αποχώρηση τον Μπούλη γιατί είναι απόμακρος, γιατί
δεν τον νιώθω αρκετά κοντά μου...»
Ο «χώρος της επιβίωσης» μοιάζει να
έχει σχεδιαστεί από έναν παρανοϊκό ντιζάινερ. Ξάφνου, ανάμεσα στα άχυρα και τα
φρύγανα, φυτώνει ένα κουνουπίδι. «Θα το βράσουμε να το φάμε αύριο». Μια τεχνητή
λίμνη κ ένα παραδοσιακό οικιακό ζώο: ένας μυρμηγκοφάγος. Τα σλίπινγκ μπαγκ, σαν
προϊόντα του σύγχρονου πολιτισμού απαγορεύονται. Έτσι, οι παίκτες σκεπάζονται
με προβιές, όχι όμως αρκούδας ή βίσωνα (μη διαμαρτυρηθούν οι οικολόγοι), αλλά
μικρόσωμων ζώων. Και ο καημός της ψηλής: «Πώς θα σκεπάσω το ένα ογδόντα μου μ’
αυτά που είναι ένα είκοσι;» Το πώς οι τηλε-τρωγλοδύτες συνυπάρχουν με τις
δεκάδες κάμερες και μικρόφωνα είναι ένα αναπάντητο ερώτημα...
Οι παίχτες είναι «ανοιχτοί», έτοιμοι για όλα, έτοιμοι να
δώσουν τη μάχη της επιβίωσης, στο σπήλαιο και στο χλιδάτο ενυδρείο, να αρπάξουν
λίγα ευρώπουλα, λίγη δημοσιότητα. Η σύνθεση των παιχτών υπόσχεται γελοίες έως
ακραίες καταστάσεις. Σ’ αυτό φαίνεται ότι ποντάρουν και οι παραγωγοί του «The
Wall», που η πρωτοτυπία του έγκειται στο ότι συνδυάζει
ριάλιτι και trash τιβί.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”,
13/3/2000)
0 Responses to "Ριάλιτι και trash μαζί"
Δημοσίευση σχολίου