9:17 π.μ.
Με αφορμή την υπόθεση Στέφανου Κορκολή, την
οποία έφερε στο φως η τηλεοπτική «Ζούγκλα»,
σε μέρες κλιμάκωσης των μαθητικών κινητοποιήσεων.
Τι κοινό έχουν τα παιδιά των φαναριών με τα παιδιά, κορίτσια και αγόρια, της πασαρέλας, του μόντελινγκ, των καλλιστείων, των βιντεοκλίπ; Και στις δύο περιπτώσεις τα πρόσωπά τους έχουν χάσει οριστικά την παιδικότητά τους. Στην πρώτη περίπτωση, η παιδική ηλικία διακόπηκε βίαια από τον πόλεμο, τη φτώχεια, την άγρια εκμετάλλευση. Στη δεύτερη, συμβαίνει κάτι παρόμοιο. Ο οικειοθελής μικρομεγαλισμός είναι το διαβατήριο για την επιτυχία ή για την προσέγγιση των προτύπων της επιτυχίας. Τα παιδιά-επαίτες θυμίζουν συρρικνωμένα γεροντάκια που έχουν περάσει διά πυρός και σιδήρου. Οι κοπέλες και τα αγόρια της σόου μπιζ είναι σαν τα βιολογικά μεταλλαγμένα λαχανικά, που ωριμάζουν σε χρόνο-ρεκόρ και παίρνουν το σχήμα που ταιριάζει στο καφάσι.
Παλαιότερα,
στα χρόνια του κομματαρχισμού, οι νέοι ή οι γονείς των νέων φιλούσαν
κατουρημένες ποδιές για μια θέση εργασίας. Σήμερα το φίλημα συνεχίζεται, αλλά
με διαφορετικούς τρόπους. Σε μια εποχή γενικευμένης κοινωνικής κρίσης, το
ξεπούλημα δεν είναι μια στιγμιαία υποχώρηση, μια ψήφος, μια δήλωση μετανοίας,
αλλά ένας συνεχής και εθελοντικός εξευτελισμός. Και συχνά δεν γίνεται για τον
άμεσο στόχο της επαγγελματικής αποκατάστασης, αλλά επειδή «έτσι κάνουν όλοι». Σήμερα υπάρχον πολλά στάδια
πρόωρης γήρανσης, εκμηδένισης και εκπόρνευσης της προσωπικότητας των νέων, πέρα
από την κλασική πορνεία: η δουλοπρέπεια, η κολακεία των ισχυρών, η καλλιέργεια
«χρήσιμων» κοινωνικών σχέσεων, το διάβασμα μέχρι τελικής πτώσεως, η μονομέρεια.
Η βλακεία, η ξιπασιά, η εκμετάλλευση, η εμπορευματοποίηση, όλα πλέκουν ένα
δίχτυ που αφαιρεί από τους νέους κάθε ικμάδα, κάθε σπίθα αντίστασης και
δημιουργικότητας.
Ο
πιο χυδαίος παιδεραστής της εποχής μας, η πιο νόμιμη αποπλάνηση είναι η ίδια η
αγορά –μαζί και η αγορά εργασίας. Και ο πιο αρμόδιος να καταγγείλει αλλά και να
υπερβεί αυτή τη χυδαιότητα δεν είναι οι κατ’ επάγγελμα «αδιάφθοροι»
δημοσιογράφοι των καναλιών ή των συγκροτημάτων, αλλά το ίδιο το κίνημα, όπου
και όπως υπάρχει και αναπτύσσεται. Τα πιτσιρίκια που βγάζουν γλώσσα στον
Γιαννόπουλο και στον Αρσένη, που δηλώνουν «δεν θα σταματήσουμε ποτέ» ακόμα και
όταν οι επίσημες στατιστικές είναι εναντίον τους, είναι το μόνο υγιές αντίβαρο
στην «κορκολολογία» και τη «ζουγκλολογία». Ποιος νόμος, ποιος εισαγγελέας, ποια
τηλεοπτική καταγγελία μπορεί να συγκριθεί με την ορμή, το πάθος των 16χρονων
που ξεχύνονται στους δρόμους; Αυτές τις ημέρες το κράτος περνά χειροπέδες στον
ανθό της ελληνικής νεολαίας, στα παιδιά που αρνούνται να γίνουν φυτά, νυμφίδια,
ακροατές, θεατές, καταναλωτές, χρήστες ή τηλεσταυροφόροι. Στα παιδιά που
γυρίζουν την πλάτη τόσο στους πολιτικά ορθούς υπερασπιστές του απαραβίαστου της
ιδιωτικής ζωής, όσο και στους αυτοδιοριζόμενους φύλακές τους.
Η
παιδεραστία δεν είναι βίτσιο ολιγάριθμων διεφθαρμένων, επώνυμων και μη,
δακτυλοδεικτούμενων και μη. Η οικονομική, πολιτική, θρησκευτική και ιδεολογική
εξουσία καθίζει τη νεολαία στα γέρικα γόνατά της, που τρίζουν από τα άλατα της
αμαρτωλής της ιστορίας, και επιχειρεί να τη διδάξει ότι δεν υπάρχει άλλος θεός
εκτός από το κεφάλαιο, άλλος δρόμος πέρα από τη συμμόρφωση.
(ΠΡΙΝ, 12/12/99)
0 Responses to "«Παιδεραστία» και υποκρισία"
Δημοσίευση σχολίου