9:23 π.μ.
Αρκετοί ειρωνεύτηκαν ή επέκριναν το «Δικαστήριο της πλατείας
Συντάγματος», που δίκασε τον Κλίντον και τους νατοϊκούς ηγέτες της Δύσης.
Οι
πιο συγκρατημένοι επισήμαναν την έλλειψη πρωτοτυπίας της εκδήλωσης, θυμίζοντας
ότι παρόμοιες δίκες είχαν διεξαχθεί από τον Ράσελ και τον Σαρτρ. Οι πιο χυδαίοι
ασχολήθηκαν με το παρελθόν ορισμένων μελών του δικαστηρίου, οι οποίοι είχαν
αναπτύξει καλλιτεχνική δραστηριότητα στα χρόναι της δικτατορίας, παίζοντας σε
ταινίες ή σίριαλ μάλλον αμφιβόλου ποιότητας. Το ύφος των επικρίσεων δίνει την
αίσθηση ότι στον τόπο μας αναβιώνει ένας εκλεκτικός μεταμοντέρνος μακαρθισμός ή
μια κίτρινη Ιερά Εξέταση, που ρίχνει στην πυρά τους αιρετικούς, όχι για το
έκαναν χτες αλλα για το τι τολμούν και κάνουν σήμερα, δηλαδή το ότι συμμετέχουν
σε αντιαμερικανικές (και ήπια αντικυβερνητικές) πρωτοβουλίες του ΚΚΕ.
Αυτό
που έλειπε από το λαϊκό δικαστήριο δεν ήταν τόσο η υψηλή αισθητική, όσο η ίδια
η λαϊκότητα, η απελευθέρωση της λαϊκής φαντασίας και δημιουργικότητας. Αυτά όμως
ανήκουν στο χώρο μιας μεγάλης συζήτησης που κάποτε θα πρέπει να ανοίξουμε. Προς
το παρόν, αρκεί να πούμε ότι δεν υπάρχει χειρότερο κιτς από την αφασία, την
υποταγή και το «έχε τα καλά με τα αφεντικά σου».
(ΠΡΙΝ, 14/11/99)
0 Responses to "Η αναβίωση του μακαρθισμού"
Δημοσίευση σχολίου