Αν ο Ζεράρ ντε Βιλιέ ήταν εν ζωή, σύντομα θα κυκλοφορούσε ένα νέο βιβλίο του, εμπνευσμένο από την κρίση στην Ουκρανία. Το καυτό πολιτικό σκηνικό είναι έτοιμο, το δράμα και τα πρόσωπα είναι έτοιμα, μοιάζουν να ζητούν συγγραφέα.


Αν κι έχει περάσει περίπου ενάμισης χρόνος από την έκδοσή του βιβλίου του Μενέλαου Χαραλαμπίδη Η εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Αθήνα (εκδ. Αλεξάνδρεια) όλο και περισσότεροι αναγνώστες το ανακαλύπτουν, το συστήνουν, μιλούν γι’ αυτό -και όχι επειδή ζούμε μια «νέα Κατοχή», αλλά γιατί σήμερα υπάρχει η ανάγκη, η αναζήτηση της απελευθερωτικής συλλογικής πράξης.


Δεν ξέρουμε τι άνεμος φυσά αυτές τις μέρες στην Οδησσό, την  τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ουκρανίας, στο νοτιοδυτικό άκρο της χώρας. Σε μια αντικυβερνητική διαδήλωση, πριν Άνεμος ανακούφισης ή αγωνίας και φόβου για το τι περιμένει τους μη Ουκρανούς κατοίκους της ιστορικής αυτής πόλης, ανάμεσά τους και πολλοί Έλληνες;

Στο δρόμο για το Φισκάρδο. Ερείπια του ᾽53.

Μια φίλη μου Κεφαλονίτισσα θυμάται το σεισμό του 1953. Δε θυμάται τον παππού της, που την ώρα του τρίτου τρομαχτικύ σεισμού, που αποτελείωσε το νησί, δεν προσπάθησε να προφυλαχτεί, αλλά να κρατηθεί όρθιος -στην κυριολεξία. Ενώ η γη τρανταζόταν, αυτός πάλευε να κρατήσει την ισορροπία του, να μη σωριαστεί: «Δε θα σου περάσει!» φώναζε, «δε θα με ρίξεις κάτω!»



«Τραγική» είναι η ποιότητα των μεταναστών που δέχεται η Ελλάδα, υποστηρίζει ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, τραγική η διαφορά της κουλτούρας μας. Άλλο πράγμα ο μετανάστης από την πρώην Σοβιετική Ένωση ο οποίος συνήθως έχει ένα «μορφωτικό επίπεδο» και είναι «κατά κάποιο τρόπο Ευρωπαίος» και άλλο οι μετανάστες από τη βαθιά Ασία.