Το βίντεο με τους τέσσερις «εγκλωβισμένους» που κατευθύνονται με ζωηρό βήμα στο προαύλιο της Βουλής, χωρίς καν να έχουν αφήσει τα στειλιάρια τους, θα μείνει στην ιστορία της πασοκικής και τροϊκανικής διακυβέρνησης.

Κάτι ανάλογο είχε συμβεί το 2006 με το βίντεο που έδειχνε τον άγριο ξυλοδαρμό ενός Κύπριου φοιτητή στη Θεσσαλονίκη και το οποίο κατέρριψε τον επίσημο μύθο περί ζαρντινιέρας. Το περιεχόμενο αυτών των δύο οπτικών αποκαλύψεων δεν είναι το ίδιο. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με άνανδρη, ωμή αστυνομική βία (δέκα να λιανίζουν «έναν»), ενώ στη δεύτερη αποκαλύπτονται σχέσεις στοργής και οικειότητας ανάμεσα στην αστυνομία και σε πασίγνωστους ακτιβιστές ακροδεξιούς.

Η εικόνα μπορεί να παραπλανά, μπορεί όμως και να αφυπνίζει.  Άλλα βίντεο δείχνουν αστυνομικούς να ψεκάζουν ανθρώπους από απόσταση αναπνοής ή να μπουκάρουν σε οπωροπαντοπωλείο ή να χτυπούν άοπλους ανθρώπους. Δεν είδαμε δολοφονικές επιθέσεις σε διαδηλωτές, όπως έχει συμβεί σε άλλες κινητοποιήσεις, ίσως γιατί πράγματι η κυβέρνηση δεν ήθελε νεκρούς. Ήθελε όμως ανθρώπους τσακισμένους, τρομοκρατημένους, εξουδετερωμένους από τους τόνους των δακρυγόνων και των χημικών. Ήθελε να σβήσει κάθε σπίθα αντίστασης στην πλατεία Συντάγματος και σε όλες τις πλατείες της χώρας.

Ο στόχος αυτός δεν εκπληρώθηκε. Η κυβέρνηση γελοιοποιήθηκε και οι πλατείες πείσμωσαν, ενώ τα ερασιτεχνικά βίντεο συνέβαλαν αποφασιστικά στη γελοιοποίησή της.

Η τελευταία φάση μιας ανθρωπιστικής επιχείρησης για τη διάσωση των εγκλωβισμένων ακροδεξιών ήταν το τρυφερό εκείνο κους κους πλάι στις πρασινάδες της Βουλής –σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή. Αναρωτιέται κανείς γιατί οι αστυνομικοί δεν έδιωξαν την ίδια ευαισθησία για τους τραυματίες που είχαν εγκλωβιστεί στο θάλαμο αερίων του Μετρό ή για τους γιατρούς και τους τραυματίες του πρόχειρου ιατρείου της πλατείας που τους ψέκαζαν με χημικά σαν να ήταν κατσαρίδες.

Σαν στρατός κατοχής έδρασε η αστυνομία του κ. Παπουτσή. Άλλοι το έζησαν από πρώτο χέρι, άλλοι το είδαν εικονογραφημένο, άλλοι το έμαθαν από αφηγήσεις φίλων. Μόνο εκείνοι που βλέπουν τη ζωή πίσω από το αύθραυστο τζάμι –του υπουργικού αυτοκινήτου ή του κράνους του άνδρα των ΜΑΤ- δεν είδαν, δεν άκουσαν, δεν έμαθαν.

(ΠΡΙΝ, “Το τέλος της αγοράς”, 3-7-11)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Κινήματα/Κινητοποιήσεις | 0 comments | edit