1:24 μ.μ.
Κάποτε οι άνθρωποι έβαζαν ενέχυρο το σακάκι ή το κοστούμι τους. Σήμερα κάποιοι βάζουν αμανάτι το κομπιούτερ τους, σύμφωνα με το χτεσινό «Εlatte» (ANT1), που συνδέθηκε απευθείας με ένα ενεχυροδανειστήριο στη Θεσσαλονίκη που στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Το κατάστημα δέχεται μόνο κομπιούτερ και τα συμπαρομαρτούντα, δίνοντας δάνειο 150-400 ευρώ το κομμάτι και παρέχοντας στους αγοραστές εγγύηση ενός έτους.
Εκατοντάδες λάπτοπ, οθόνες, κάρτες γραφικών, μνήμες κ.λπ., στοιβαγμένα σε πάγκους και ράφια, σαν ορφανά που περιμένουν μια καλή οικογένεια να τα υιοθετήσει, μη ελπίζοντας πια ότι θα φανούν οι αληθινοί τους γονείς.
Εκατοντάδες λάπτοπ, οθόνες, κάρτες γραφικών, μνήμες κ.λπ., στοιβαγμένα σε πάγκους και ράφια, σαν ορφανά που περιμένουν μια καλή οικογένεια να τα υιοθετήσει, μη ελπίζοντας πια ότι θα φανούν οι αληθινοί τους γονείς.
Οπως ειπώθηκε, τα κοσμήματα που δίνονται για ενέχυρο λιγοστεύουν κι έτσι οι άνθρωποι προσφέρουν τα εργαλεία της δουλειάς τους ή το κύριο μέσο της επικοινωνίας και ψυχαγωγίας τους και, πολύ συχνά, το αποχαιρετούν για πάντα: «Οχτώ στους δέκα από αυτούς που φέρνουν εδώ το κομπιούτερ τους, δεν επιστρέφουν για να το πάρουν πίσω», είπε ο ιδιοκτήτης, που αφηγήθηκε και κάποιες από τις πολλές ιστορίες που κρύβονται πίσω από κάθε υποθηκευμένο λαπτόπ. Προτιμώ να μη τις επαναλάβω, καθώς με τόση ζέστη ακόμα και το δράμα λιώνει, γίνεται μελό σιροπιασμένο, όμως στο νου μου έρχονται οι στίχοι ενός όμορφου και πασίγνωστου τραγουδιού των Κατσαρού-Πυθαγόρα: «Κάθε κομπιούτερ και καημός, κάθε λαπτόπ και δάκρυ…»
Εικονογράφημα, "Κ", 27/7/2010
Εικονογράφημα, "Κ", 27/7/2010
0 Responses to "Κάθε κομπιούτερ και καημός"
Δημοσίευση σχολίου