Η εκπομπή "Στην υγειά μας" έχει τιμήσει όχι μόνο τα μεγάλα ονόματα, αλλά και αρκετούς από αυτούς που είναι ξεχασμένοι ή βρίσκονται μακριά από τα πλάνα φώτα της επικαιρότητας ή ξεκινούν τώρα την καριέρα τους.
To περασμένο Σάββατο προβλήθηκε σε επανάληψη στη ΝΕΤ ένα αφιέρωμα στον συνθέτη Γιώργο Μητσάκη, στην εκπομπή «Στην υγειά μας». Ο Μητσάκης ανήκει στην κατηγορία των καταξιωμένων δημιουργών, αυτών που έχουν αφήσει ένα ισχυρό αποτύπωμα στο σώμα του ελληνικού τραγουδιού και ίσως θα ήταν περιττό, ακόμα και αναιδές, το να πούμε πόσο μεγάλος ήταν.
Ομως δεν θα ήταν περιττό το να υπενθυμίσουμε ότι τους τελευταίους μήνες αρκετοί απεικονίζουν τον ακριβοπληρωμένο Σπύρο Παπαδόπουλο σαν βαμπίρ που πίνει το αίμα του ελληνικού λαού, πράγμα που αδικεί όχι τον ίδιο τον ηθοποιό που δίνει κάθε χρόνο εξετάσεις στον δύσκολο στίβο του θεάτρου, αλλά την εκπομπή του, η οποία, με όλες τις αδυναμίες της, κάτι έχει κομίσει στο βιβλίο της ιστορίας του ελληνικού τραγουδιού. Αρκετοί από εκείνους που συνεισέφεραν σε αυτό το βιβλίο, είτε με ένα ολόκληρο λαμπρό κεφάλαιο είτε με μια σύντομη παράγραφο ή υποσημείωση, βρίσκονται ακόμα εν ζωή ή ζουν οι άνθρωποι που τους γνώρισαν από κοντά και, επομένως, η μαρτυρία τους είναι πολύτιμη. Η εκπομπή αυτή αξίζει γιατί έχει τιμήσει όχι μόνο τα μεγάλα ονόματα, αλλά και αρκετούς από αυτούς που είναι ξεχασμένοι ή βρίσκονται μακριά από τα πλάνα φώτα της επικαιρότητας ή ξεκινούν τώρα την καριέρα τους.
Π.χ., χάρη σ’ αυτό το αφιέρωμα, κάποιοι γνώρισαν για πρώτη φορά τη Μαίρη Μαράντη, μια ωραία βραχνή λαϊκή φωνή, που έλαμψε όχι τόσο στη δισκογραφία όσο στα λαϊκά κέντρα μιας άλλης εποχής – και τα οποία δεν είχαν καμία σχέση με τα σημερινά νεοπλουτίστικα και ξιπασμένα διασκεδαστήρια. Οπως ειπώθηκε, η Μαίρη Μαράντη στο πάλκο ήταν μια γεννήτρια που χάριζε απλόχερα το κέφι, όχι το ξεσάλωμα: έκανε τους λυπημένους να ξεχνούν τα βάσανά τους και τους χαρούμενους να εξωτερικεύουν τη χαρά τους, ήταν αυτή «που κράτησε τα μαγαζιά». Και τα μαγαζιά αυτά δεν ήταν απλώς χώρος διασκέδασης και κατανάλωσης, αλλά το λίκνο των καινούργιων τραγουδιών. Πολύ εκφραστικός στα τραγούδια του Μητσάκη ήταν και ο Αντώνης Αινίτης, τον οποίο επίσης πολλοί πρέπει να είδαμε και να ακούσαμε για πρώτη φορά.
Αναρωτιέται κανείς πώς, στα χρόνια της φτώχειας, ο Μητσάκης και άλλοι ομότεχνοί του έβρισκαν τόση αισιοδοξία, τόση ελπίδα, τόσο κέφι. Στην εκπομπή ακούστηκε το τραγούδι «Τρεις μάγκες είμαστε», της δεκαετίας του ’50. Εδώ τα τρία αδέλφια δηλώνουν «πάντα με χαμόγελο πρωί πρωί ξυπνούμε,/ δεν μας αρέσει η τεμπελιά./ Τη γλυκιά μανούλα μας στο στόμα τη φιλούμε/ και ξεκινούμε για τη δουλειά. Kι όταν σχολάσουμε, κάθε βραδάκι, πάμε κι οι τρεις μαζί για ένα ποτηράκι/ ο ντουνιάς και να καεί δεν δίνουμε δεκάρα... έξω φτώχεια και καλή καρδιά».Τι θα έκαναν, όμως, μισό και πλέον αιώνα αργότερα, τα τρία αδέλφια αν ξυπνούσαν χωρίς να υπάρχει δουλειά, καθώς πολλοί φοβούνται ότι το 2011 η ανεργία θα φτάσει το 20%; Πού να βρουν τα τρία αδέλφια το κουράγιο να πουν «γλέντι και τραγούδι είναι πάντα η ζωή μας/ δεν εκτιμούμε τα λεφτά»;
Εικονογράφημα, "Κ", 27/7/2010 |
|
0 Responses to "«Δεν μας αρέσει η τεμπελιά...»"
Δημοσίευση σχολίου