Αυτό έπαθα πριν από λίγες μέρες, όταν διάβασα για το
ρωμαϊκό νεκροταφείο που ανακαλύφθηκε στο Γιορκ της Αγγλίας και περιέχει περίπου
80 ανδρικούς σκελετούς, οι οποίοι, κατά πάσα πιθανότητα, ανήκαν σε μονομάχους.
Αυτόματα, ο νους μου έτρεξε στην καλογυρισμένη αστυνομική σειρά «Bones» (Οστά),
που έχει προβληθεί στον ΑΝΤ1, αλλά και στη φετινή (και εξαιρετικά βίαιη)
αμερικανική σειρά «Σπάρτακος», της οποίας έχω δει λίγα επεισόδια. Ωστόσο, η
γραπτή είδηση, την οποία οι περισσότεροι θα έχουμε ήδη μάθει, είναι
συναρπαστική, θα μπορούσε να φλογίσει τη φαντασία μας πολύ περισσότερο από την
τηλεοπτική μυθοπλασία. Μάλιστα, κάποιοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι πρόκειται
για μια πολύ σημαντική ανακάλυψη που «τοποθετεί τη Βρετανία στην πρωτοπορία της
ρωμαϊκής αρχαιολογίας».
Αλλο φυγή, άλλο καθήλωση. Τα σίριαλ και τα διάφορα
σόου συχνά είναι μια ευπρόσδεκτη μορφή φυγής από μια καταθλιπτική
πραγματικότητα, μας βοηθούν να ξεχάσουμε την κούραση της μέρας και την ανησυχία
για το αύριο. Οταν όμως αυτά γίνονται το μοναδικό μας παράθυρο στον έξω κόσμο,
τότε η ελεγχόμενη φυγή γίνεται καθήλωση. Κάτι ανάλογο συμβαίνει όταν η
ενημέρωσή μας (από την τηλεόραση, το Ιντερνετ, τα έντυπα) περιστρέφεται
αποκλειστικά γύρω από την ελληνική πολιτική επικαιρότητα: τότε κινδυνεύουμε να
γίνουμε αιχμάλωτοι ενός ασφυκτικού παρόντος, να χάσουμε από τα μάτια μας την
ιστορική γραμμή του ορίζοντα. Oι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι τα ταφικά ευρήματα
στο Γιορκ θα είναι πηγή πολύτιμων πληροφοριών για τον ρωμαϊκό κόσμο, όπως έχει
συμβεί και με ένα νεκροταφείο μονομάχων που ανακαλύφθηκε το 1993 στην Εφεσο.
Και στη μία και στην άλλη περίπτωση, προκύπτει ότι οι σοκαριστικές σκηνές
αμφιθεάτρου στον κινηματογραφικό «Μονομάχο» ή στον τηλεοπτικό «Σπάρτακο» ίσως
να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αφού οι μονομάχοι δεν χτυπούσαν
όπου λάχει, αλλά ακολουθούσαν κανόνες, ενώ σπλαχνίζονταν τους βαριά
τραυματισμένους. «Τα οστά μιλούν», λέει η κεντρική ηρωίδα του «Βones», όπου
παλιά εγκλήματα εξιχνιάζονται χάρη στη μελέτη του σκελετού των θυμάτων ή ό,τι
έχει απομείνει απ’ αυτόν. Tα οστά μιλούν και στην αρχαιολογία, μόνο που η
μετάφραση είναι μια δύσκολη, αργή διαδικασία, που δεν προκαλεί το τηλεοπτικό
-και επομένως το λαϊκό- ενδιαφέρον.
Η τηλεόραση συντηρεί «κοινά» (audiences),
υποσύνολα του μεγάλου κοινού, που δεν τέμνονται μεταξύ τους. Από τη μια η
χιλιοπαρεξηγημένη «ποιότητα», από την άλλη η «ελαφρά ψυχαγωγία». Το ασήμαντο,
το τετριμμένο, το παροδικό διογκώνονται, ενώ το σημαντικό μοιάζει να
απευθύνεται μόνο στους σπασίκλες, στα καλά (και συνήθως εκνευριστικά) παιδιά
της δασκάλας.
(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”)
0 Responses to "Οταν η ζωή μοιάζει να μιμείται την τηλεόραση (12-6-2010)"
Δημοσίευση σχολίου